Podwyżki! Senka nie była pewna, czego właściwie Woody się spodziewał po ich grze w pytanie czy wyzwanie, ale jej zdaniem to nie mogło być nic innego. Oni tutaj ciężko pracowali, wylewając z siebie pot i łzy, żeby zapewnić przybytkowi odpowiednią klientelę, zainteresowanie i idący za tym obrót. A co dostawali w zamian? Cały czas dokładnie tę samą biedną pensję, która co prawda była zadowalająca jak na standardy Nokturnu, ale przecież każdy czasem chciał dotknąć gwiazd i kupić sobie coś ładnego.
Chciał więc wyzwanie, to wyzwanie dostał. Asena uśmiechnęła się przy tym pięknie, trzepocząc rzęsami i popijając ze szklanki napitek. Pozwoliła, by Tarp sobie pomyślał nad zadanym tematem tyle, ile tylko potrzebował. Kiedy tak na niego patrzyła, to wydawało się jej że jeszcze chwila, chwilunia i zacznie mu dymić z łysej łepetyny. Trochę ją zastanawiało, jakie to działania matematyczne właśnie przeprowadza sobie w głowie, ale po zastanowieniu stwierdziła, że może lepiej nie pytać o takie rzeczy.
— Jeden galeon, no proszę — pokiwała głową, bo prawdę powiedziawszy, spodziewała się tu jakichś nieczystych zagrań typu jeden knut, albo i jeszcze gorzej. — A są jakieś inne, niż złote? — zapytała jeszcze grzecznie, już bardziej dla samego porządku, bo nie przyczepić się byłoby absolutnym grzechem.
Jak się okazywało, nie mogło zabraknąć klasycznego pytania w takich grach. Senkę niekoniecznie ono ciekawiło w tym konkretnym przypadku, ale uważała je za niesamowicie uniwersalne i zazwyczaj całkiem zabawne. Pewnie nawet takie by było, gdyby pytania nie dostała jakiejś metamorfomagicznej czkawki.
Jak tak sobie o tym pomyśleć, to chyba nie miała w życiu zbyt wielu metamorfomagów i nie mogła aż tak obyć się w tym, jak reagowali na nawiedzające ich emocje. Jasne, na szkolnych korytarzach można było ich uświadczyć, a wtedy umiejętności przemiany zazwyczaj szalały niesamowicie, napędzane nastoletnimi hormonami, ale potem? Potem już był tylko Nokturn, a tam ludzie nieco lepiej panowali nad swoimi zdolnościami i raczej robili rzeczy specjalnie, a nie niechcący. Przez moment więc przyglądała się Keyleth, ciekawa co też miała do powiedzenia, bo wyglądała jakby całkiem poważnie się nad pytaniem zastanawiała, ale potem brwi Greyback powędrowały ku górze. Nie bardzo wiedziała, o co chodziło z tą wodą, podejrzewając że to może jakaś próba wizualizacji, która miała pomóc w przemianie. Najbardziej chyba dziwił ją sam wybór; może spodziewała się, że będzie to któryś z chłopaków. O, Julian chyba najprędzej, bo obydwoje byli w podobnym wieku. Na głowie Nico rozsypała się jednak kaskada białych włosów, które na sto procent do Julka nie należały. Twarz też była podobna do nikogo, nie ułatwiając rozpoznaniu, przynajmniej póki dziewczyna się nie odezwała.
— Esme? — powtórzyła, dziwiąc się wyraźnie, a potem zaśmiała się cicho, bo jak mogłaby nie. Tego wyboru, to się absolutnie nie spodziewała. Na Esme mało kto zwracał uwagę, głównie dlatego że człowiek zdążył przyzwyczaić się do jej obecności. Zawsze gdzieś na Nokturnie, wystarczyło pewnie wystarczająco dobrze poszukać. — Mam wrażenie, że Zenowi chodziło o kogoś z ekipy — uśmiechnęła się do młodej lekko, zastanawiając się czy faktycznie zrozumiała zadane jej zadanie. Jednocześnie sięgnęła po dzbaniec z winem, chcąc dolać sobie jeszcze trochę, bo od tego wszystkiego udało się jej już osuszyć swoje szkło.
— Do Kościanego, Lewis? — zapytała, zerkając na niego kątem oka, bo nie chciała rozlać. — Nie macie jakiegoś normalnego domu, żeby obchodzić święta? Nie że narzekam, czy coś, ale myślałam że jakaś kamieniczka na Horyzontalnej czy inna wioska.
Blood is rare and sweet as cherry wine