[16.10.1972] Nie istnieje nic takiego, czego by sztuka nie mogła wyrazić

Oprowadzała Atreusa po galerii z dozą profesjonalizmu i wyuczonego taktu. Nie widziała jednak żadnego powodu, dla którego miałaby okazywać mu szczególną serdeczność. Owszem, przed czterema laty łączyła ich zażyłość, której wspomnienie niegdyś mogłoby skłonić ją do łagodniejszego osądu, lecz od tamtej pory wiele się zmieniło. Przede wszystkim zaś zmieniło się jej wyobrażenie o samym Atreusie. Kilkakrotnie widziała go ostatnio w towarzystwie Brenny z rodu zdrajców krwi Longbottom. Nie wiedziała wprawdzie, jakiego rodzaju stosunki łączyły tę dwójkę, nie zamierzała też zaprzątać sobie głowy dociekaniem szczegółów, niemniej częstotliwość i okoliczności ich spotkań wydawała jej się dostatecznie wymowna. Nie zamierzała jednak czynić mu z tego powodu wyrzutów. W innych okolicznościach pozwoliłaby sobie zapewne na jakąś uszczypliwą uwagę, wypowiedzianą z ową pozorną niewinnością, pod którą zwykła ukrywać najbardziej dotkliwe przytyki. Teraz jednak znajdowali się w OdNowie, a tutaj obowiązywały nieco inne prawidła. Astoria potrafiła oddzielić osobiste antypatie od zawodowych powinności z godną podziwu konsekwencją. Toteż przyjęła Bulstrode'a z nienaganną grzecznością, choć jego niespodziewana wizyta wzbudziła w niej pewne zaciekawienie. Wiedziała przecież, że nie należał do szczególnych miłośników malarstwa. Kiedy więc oznajmił, iż rozważa zakup nowego obrazu do salonu, spojrzała na niego z ledwie dostrzegalnym uniesieniem brwi. Nie skomentowała jednak tej nagłej przemiany zainteresowań, podążając za nim przez kolejne sale wystawowe.
Przystanęła dopiero przy wskazanym płótnie, przenosząc spojrzenie z rozmówcy na oprawione w ciemne drewno dzieło. Przedstawiało rozległy krajobraz szkockich wrzosowisk, nad którymi wisiało niskie, ołowiane niebo. Zaklęty wiatr poruszał gdzieniegdzie wysokimi trawami, a daleko na horyzoncie przesuwały się leniwie obłoki. Obraz odznaczał się znakomitą perspektywą powietrzną i niezwykle oszczędną gamą barwną, której surowość stanowiła, zdaniem czarownicy, jego największą zaletę.
- Do dużego salonu? - powtórzyła z namysłem, splatając dłonie przed sobą. - W takim razie odradzałabym niewielkie formaty, chyba że zamierzasz stworzyć z nich większą kompozycję. W przestronnym wnętrzu pojedynczy, zbyt mały obraz zwyczajnie zginie, niezależnie od swoich walorów artystycznych.
Przechyliła nieznacznie głowę, oceniając proporcje wiszącego przed nimi płótna.
- Ten jest interesujący, choć osobiście widziałabym go raczej w bibliotece lub gabinecie. Ma dość surowy charakter, a chłodna kolorystyka może niepotrzebnie przytłoczyć pomieszczenie, jeżeli nie zostanie odpowiednio zestawiona z wyposażeniem. Do salonu proponowałabym coś o bardziej reprezentacyjnym charakterze. Być może pejzaż panoramiczny albo malarstwo historyczne, o ile odpowiada ci podobna tematyka.
Mówiła swobodnie, bez najmniejszego wysiłku, z taką rzeczową pewnością właściwą ludziom, którzy przez lata zajmowali się jednym przedmiotem i zdążyli poznać go niemal we wszystkich szczegółach. Nie potrzebowała zaglądać do katalogu, aby przywołać w pamięci dostępne dzieła, ich wymiary, autorów czy historię pochodzenia. Zbiory OdNowy znała nieomal na pamięć, a każda nowa ekspozycja przechodziła przez jej ręce na długo przed tym, zanim ujrzeli ją pierwsi goście.
- Chociaż wiele zależy od samego wnętrza - dodała po chwili, kierując ku niemu spojrzenie. - Jakie kolory dominują w salonie? I czy szukasz czegoś wyłącznie dekoracyjnego, czy może zależy ci również na magicznych właściwościach dzieła? Mamy kilka interesujących prac, których zaklęcia oddziałują na atmosferę pomieszczenia, choć osobiście nie polecałabym niczego nazbyt intensywnego do miejsca przeznaczonego na przyjmowanie gości.
Na jej ustach zagościł uprzejmy, ledwie zaznaczony uśmiech.
- Słuchaj… mogłabym zadać ci kilka pytań związanych z koncertem "Sen nocy letniej"? - odezwała się po chwili, przenosząc spojrzenie na błękit jego oczu.