12.10.2026, 12:27 ✶
Lucy przez chwilę przypatrywała się Kate z pewnym zaciekawieniem niezdolna określić na pierwszy rzut oka, czy czarownica rzeczywiście nie czuje się zbyt pewnie w rysunku, czy raczej nie czuje się szczególnie pewnie w przyjmowaniu tego rodzaju zleceń.
– Proszę mi szczerze powiedzieć – spytała w końcu wprost. – Odmawia pani przez skromność, czy rzeczywiście nie czuje się pani najsilniejsza jeśli chodzi o rysowanie, lub malowanie portetów?
Może wampirzy portret rzeczywiście nie był tak wybitny, a jego główny odbiorca był po prostu zachwycony tym, że wreszcie mógł zobaczyć swoja twarz? Już miała dodać coś jeszcze do tej refleksji, kiedy Gabriel zadał jej pytanie odnośnie swojego czasu spędzonego w tym kraju.
– Skąd to zaskoczenie? – spytała unosząc lekko jedną brew. – Przyjechałeś do Anglii na początku września. Mamy początek października. Miesiąc. Miesiące zazwyczaj mają to do siebie, że lecą dość szybko. – Zwłaszcza, gdy było się takim jak oni. Chociaż… Musiała przyznać, że teraz, gdy nad tym rozmyślała to może rzeczywiście… Może rzeczywiście ten ostatni miesiąc wydawał się jednocześnie dłuższy i krótszy niż zazwyczaj. W końcu naprawdę dużo się działo.
Uznała jednak, że nie warto było się nad tym obecnie zastanawiać. Zwłaszcza, że wyglądało na to, że talenty czarownicy rzeczywiście skupiały się na innym obszarze działań artystycznych, bo zaprezentowana przez nią spinka była naprawdę urokliwa. I to bardziej urokliwa, niż tamten portret, chociaż kiedy teraz o tym myślała, mogło to wynikać również z tego, że znała przystojne wampiry, a tamten bezodbiciowy histeryk się do nicu raczej nie zaliczał.
– Bardzo ładna – skomplementowała spinkę, ale zanim zdażyła wymyślić ozdobę, którą mogłaby u niej zamówić, Gabriel wpadł na inny pomysł, a Lucy nagle… Skupiła się na perłowej bransoletce, która oplatała jej blady nadgarstek. Amulety. Z ich profilami. To brzmiało… Właściwie nie wiedziała czemu to miałoby jakkolwiek brzmieć. Może i nie była osobą, która egocentrycznie chciałaby wpatrywać się w swoją podobiznę, ale nie miała nic wobec swojej twarzy, aby patrzenie na amulet z jej profilem sprawiałby jej ból. Twarz Gabriela też była dość miła dla oka, a same amulety brzmiały praktycznie. W końcu gdyby miała gdzieś w kieszeni wisiorek z profilem jej detektywistycznego partnera od razu wiedziałaby, że służy do komunikacji z nim. A jednak… Jakoś nie była pewna.
– Czy zrobienie amuletów o takich ełaściwościach jest możliwe? Cena nie gra tu żadnej roli. Czas jak sama pani zauważyła też nie o ile można go racjonalnie wytłumaczyć.
– Proszę mi szczerze powiedzieć – spytała w końcu wprost. – Odmawia pani przez skromność, czy rzeczywiście nie czuje się pani najsilniejsza jeśli chodzi o rysowanie, lub malowanie portetów?
Może wampirzy portret rzeczywiście nie był tak wybitny, a jego główny odbiorca był po prostu zachwycony tym, że wreszcie mógł zobaczyć swoja twarz? Już miała dodać coś jeszcze do tej refleksji, kiedy Gabriel zadał jej pytanie odnośnie swojego czasu spędzonego w tym kraju.
– Skąd to zaskoczenie? – spytała unosząc lekko jedną brew. – Przyjechałeś do Anglii na początku września. Mamy początek października. Miesiąc. Miesiące zazwyczaj mają to do siebie, że lecą dość szybko. – Zwłaszcza, gdy było się takim jak oni. Chociaż… Musiała przyznać, że teraz, gdy nad tym rozmyślała to może rzeczywiście… Może rzeczywiście ten ostatni miesiąc wydawał się jednocześnie dłuższy i krótszy niż zazwyczaj. W końcu naprawdę dużo się działo.
Uznała jednak, że nie warto było się nad tym obecnie zastanawiać. Zwłaszcza, że wyglądało na to, że talenty czarownicy rzeczywiście skupiały się na innym obszarze działań artystycznych, bo zaprezentowana przez nią spinka była naprawdę urokliwa. I to bardziej urokliwa, niż tamten portret, chociaż kiedy teraz o tym myślała, mogło to wynikać również z tego, że znała przystojne wampiry, a tamten bezodbiciowy histeryk się do nicu raczej nie zaliczał.
– Bardzo ładna – skomplementowała spinkę, ale zanim zdażyła wymyślić ozdobę, którą mogłaby u niej zamówić, Gabriel wpadł na inny pomysł, a Lucy nagle… Skupiła się na perłowej bransoletce, która oplatała jej blady nadgarstek. Amulety. Z ich profilami. To brzmiało… Właściwie nie wiedziała czemu to miałoby jakkolwiek brzmieć. Może i nie była osobą, która egocentrycznie chciałaby wpatrywać się w swoją podobiznę, ale nie miała nic wobec swojej twarzy, aby patrzenie na amulet z jej profilem sprawiałby jej ból. Twarz Gabriela też była dość miła dla oka, a same amulety brzmiały praktycznie. W końcu gdyby miała gdzieś w kieszeni wisiorek z profilem jej detektywistycznego partnera od razu wiedziałaby, że służy do komunikacji z nim. A jednak… Jakoś nie była pewna.
– Czy zrobienie amuletów o takich ełaściwościach jest możliwe? Cena nie gra tu żadnej roli. Czas jak sama pani zauważyła też nie o ile można go racjonalnie wytłumaczyć.