Norka odsunęła się do tyłu, kiedy zobaczyła, że Cameron drgnął jak poparzony, kiedy się nad nim nachyliła. Ostatnią rzeczą jaką chciała zrobić w tym momencie było wystraszenie go. Nie dziwiła mu się zresztą, że tak zareagował. W końcu znaleźli się nie wiadomo gdzie, przyniesieni przez wiatr, jeśli czuł się tak jak ona, zanim się ocknęła to zapewne też myślał, że umrze. Nie dziwiło jej to, że mógł się wystraszyć, to było zrozumiałe. Uniosła ręce do góry w pokojowym geście, chciała mu pokazać, że nic mu nie zrobi. Zresztą patrząc na Figg to nawet na pierwszy rzut oka nie wyglądała na kogoś, kto może zrobić komukolwiek krzywdę. Była malutka, miała okrągłą buzię, dobrze jej z oczy patrzyło no nie dało się wziąć ją za kogoś, kto ma złe zamiary.
- Pomóc Ci? - Wolała zapytać, nie wiedziała, czy nadal nie jest w szoku. - Dużo pytań, niestety nie znam na nie odpowiedzi. - Zastanawiała się nad tym samym. W końcu nie miała zielonego pojęcia, jak, dlaczego i gdzie w ogóle byli. Pamiętała tylko ten wiatr, tak silny, że zdołał ją porwać nad ziemię. Nie wiedziała ile leciała, jak daleko mogło ich ponieść. Pojawiło się bardzo wiele niewiadomych. - Nie znamy się chyba, chociaż masz w sobie coś znajomego. - Zapewne wyjaśni się co, kiedy Nora dowie się, że Cameron jest Lupinem - w końcu znała jego rodzeństwo.
- Co się stało? - Powtórzyła jego pytanie. - Zerwał się wiatr, pamiętam to, tak silny, że nie dało się mu oprzeć, porwał mnie wysoko, myślałam, że umrę, a Mabel ma dzisiaj urodziny, ma siódme urodziny, myślałam, że już po mnie i że zostanie tutaj sama, nie ma nikogo poza mną. - Na twarzy Figg pojawiły się łzy, widać było, że też jest dosyć mocno roztrzęsiona całą tą sytuacją.
- Kim jest Heather? Tutaj jej nie ma, nie ma nikogo poza nami. - Przynajmniej tak wyglądało na pierwszy rzut oka.
- Nie wiem jak daleko nas wywiało, nie wiem, możemy być wszędzie, choć ta roślinność jest podobna do lasów w których bywałam, nie możemy być bardzo daleko. - Tutaj miała na myśli inne kontynenty, bo gatunki roślin, które udało jej się dostrzec były znajome.
- Myślisz, że nic nam nie zrobi? - Podeszła do Camerona, kiedy stała obok czuła się jakoś tak bezpieczniej, chociaż ten młody chłopiec zdecydowanie nie przypominał swoją budową Erika, z którym jeszcze przed chwilą była na polanie. Z Longbottomem wszędzie czuła się pewnie, tutaj jednak miała wrażenie, że to ona powinna się zaopiekować Cameronem, był na pewno młodszy od niej.
- Mam nadzieję, że jej w czymś nie przeszkodzimy...- Nawet w przypadku kontaktu ze zjawą Norka nie chciała się narzucać i przeszkadzać, jednak potrzebowali odpowiedzi na nurtujące ich pytania, a to była jedyna rzecz, która zwróciła ich uwagę. Ruszyli więc w jej kierunku. - Przepraszam.- Powiedziała cicho. - Przepraszamy, że przeszkadzamy, ale coś się wydarzyło i znaleźliśmy się tutaj. - Postanowiła zagadać zjawę.