25.10.2026, 12:10 ✶
Gabriel znał bardzo dużo wampirów, nie tylko za granicą, których szczególnie nie lubił. Chociaż nie… w tym nie było nic szczególnego, on po prostu nie lubił wampirów. Przychodziło mu to w oczywisty sposób, zimnokrwiści byli istotami terytorialnymi, a Francja wypaliła w nim swoje piętno strąconej korony i więzienia gorszego od śmierci.
I tak jednak jej propozycja go zastanowiła, a kolejne pytanie przyszło w pewien oczywisty sposób jako konkluzja jego zafrapowanej miny, ściągniętych brwi i wzroku uciekającego gdzieś daleko, za zasłony czasu i przestrzeni, no ciepłej letniej nocy, gdy siedzieli w altanie, jako para nieznajomych, czujących między sobą dziwną nić porozumienia przerwaną brutalnie ledwie kilka chwil później. Jak bardzo marzył, by być przy niej, kiedy dopadnie swoją ofiarę, jak wibrowała w nim myśl, że będzie mógł uchwycić moment ust czerwonych od krwi, by móc zatrzymać jej twarz w żelaznym uścisku dłoni i niespiesznie poczęstować się z bladego kielicha alabastrowej skóry, wchłonąć oddech ciężki kuszącą krwią, skorzystać z okazji, gdy wampirze ciało przez moment opite życiem ma w sobie tą iskrę, ten gorąc, tę rozkosz gotową do wysupłania z miękkich płatków białej róży.
Piwniczne drzwi uchyliły się złowrogim skrzypnięciem, a domino decyzji przekreśliły ten scenariusz, jak mniemał, na wieki.
Jej pytanie było zadane w punkt. Co by wolał? Jak chciałby żeby było. Nie chciał odpowiadać wprost.
Musiał odpowiedzieć w prost.
– Tak. Wolałbym, żebyś mi nie ufała. – powiedział cicho w absolutnej szczerości wymuszonej magią, jak wyłuskiwane zęby z zaciśniętej szczęki. – Każdy Twój argument za tym zdaje się wątły, racjonalizujący coś co nie powinno mieć miejsca. Jestem osobą, która niemal Cię zabiła. Jestem tym, po którego przyszłaś, przekonana, że znów zacząłem łamać wampirze prawa. Tym od którego sama spodziewałaś się śmierci, gnana własną apatią i anhedonią zbyt długiego życia. – Nie, nie patrzył na nią gdy mówił to wszystko, gdy przedstawiał jej coś, nad czym rozmyślał zbyt wiele razy podczas dni w nieswoim łóżku, w nieswoim domu – Wolałbym, żebyś mi nie ufała, bo byłoby to normalne i przewidywalne. A tak, nie mogę nadal zrozumieć czemu tak się dzieje. Nie mogę zrozumieć też, skąd wzajemność z mojej strony, skoro to Twoja ręka zamknęła klapę mojej krypty na prawie 150 lat. Powinienem Cię nienawidzić, a nie… – sapnął gniewnie, czując jak fala sprzecznych ze sobą emocji ponownie zalewa jego jestestwo. Sens. Droga. Ścieżka między różanymi krzewami. Nie chciał prowadzić dalej tej rozmowy, nie chciał dalej podążać tą ścieżką, gdy nagle w chybotliwym świetle latarni, zdało mu się, że dostrzegł konkluzję majaczącą na jej końcu. Napiął mięśnie, gotowy do tego by wstać i odejść nim będzie za późno. Nim padnie o jedno pytanie za dużo. Nim magia czekoladki wypchnie z serca słowa, które nigdy nie powinny między nimi paść.
I tak jednak jej propozycja go zastanowiła, a kolejne pytanie przyszło w pewien oczywisty sposób jako konkluzja jego zafrapowanej miny, ściągniętych brwi i wzroku uciekającego gdzieś daleko, za zasłony czasu i przestrzeni, no ciepłej letniej nocy, gdy siedzieli w altanie, jako para nieznajomych, czujących między sobą dziwną nić porozumienia przerwaną brutalnie ledwie kilka chwil później. Jak bardzo marzył, by być przy niej, kiedy dopadnie swoją ofiarę, jak wibrowała w nim myśl, że będzie mógł uchwycić moment ust czerwonych od krwi, by móc zatrzymać jej twarz w żelaznym uścisku dłoni i niespiesznie poczęstować się z bladego kielicha alabastrowej skóry, wchłonąć oddech ciężki kuszącą krwią, skorzystać z okazji, gdy wampirze ciało przez moment opite życiem ma w sobie tą iskrę, ten gorąc, tę rozkosz gotową do wysupłania z miękkich płatków białej róży.
Piwniczne drzwi uchyliły się złowrogim skrzypnięciem, a domino decyzji przekreśliły ten scenariusz, jak mniemał, na wieki.
Jej pytanie było zadane w punkt. Co by wolał? Jak chciałby żeby było. Nie chciał odpowiadać wprost.
Musiał odpowiedzieć w prost.
– Tak. Wolałbym, żebyś mi nie ufała. – powiedział cicho w absolutnej szczerości wymuszonej magią, jak wyłuskiwane zęby z zaciśniętej szczęki. – Każdy Twój argument za tym zdaje się wątły, racjonalizujący coś co nie powinno mieć miejsca. Jestem osobą, która niemal Cię zabiła. Jestem tym, po którego przyszłaś, przekonana, że znów zacząłem łamać wampirze prawa. Tym od którego sama spodziewałaś się śmierci, gnana własną apatią i anhedonią zbyt długiego życia. – Nie, nie patrzył na nią gdy mówił to wszystko, gdy przedstawiał jej coś, nad czym rozmyślał zbyt wiele razy podczas dni w nieswoim łóżku, w nieswoim domu – Wolałbym, żebyś mi nie ufała, bo byłoby to normalne i przewidywalne. A tak, nie mogę nadal zrozumieć czemu tak się dzieje. Nie mogę zrozumieć też, skąd wzajemność z mojej strony, skoro to Twoja ręka zamknęła klapę mojej krypty na prawie 150 lat. Powinienem Cię nienawidzić, a nie… – sapnął gniewnie, czując jak fala sprzecznych ze sobą emocji ponownie zalewa jego jestestwo. Sens. Droga. Ścieżka między różanymi krzewami. Nie chciał prowadzić dalej tej rozmowy, nie chciał dalej podążać tą ścieżką, gdy nagle w chybotliwym świetle latarni, zdało mu się, że dostrzegł konkluzję majaczącą na jej końcu. Napiął mięśnie, gotowy do tego by wstać i odejść nim będzie za późno. Nim padnie o jedno pytanie za dużo. Nim magia czekoladki wypchnie z serca słowa, które nigdy nie powinny między nimi paść.