26.10.2026, 02:34 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 26.10.2026, 02:37 przez Lucy Rosewood.)
Tak. Wolałbym, żebyś mi nie ufała.
Gabriel mówił. I mówił. I mówił, a w samej Lucy narastały sprzeczne uczucia. Słowa wampira wprawiły w ruch jej własną karuzelę skrajnych odczuć, na której, zamiast zdobionych koników, coraz szybciej kręciły się kolejne emocje.
Najpierw jechała złość. Bo czemu nie potrafił zrozumieć, że go lubiła? Czemu sugerował jej co niby miała myśleć? Jak śmiał podważać jej argumenty? Sugerować, że nie są odpowiednie? Jej myśli to nie były kwiaty, którw mógł przesadzać do woli według własnego uznania!
Potem złość jednak opadła, a jej miejsce zajęła wątpliwość. Czy było coś czego tutaj nie rozumiała? Czy robiła nieświadomie coś, co mogło napędzać te emocje? Jak mogła to zmienić?
Był też smutek.
Cichy ból, do którego nie chciała się przyznać. Przykra świadomość tego, że ich wspólna przeszłość, chociaż ich połączyła, utrudniała teraźniejszość. Naprawdę chciał jej nie ufać? Po tym wszystkim… Przecież… Ale… Jeśli ktoś nie powinien komuś ufać, to ona jemu!
– Daj spokój – syknęła. Karuzela zakręciła się jeszcze szybciej, pozostawiając ją z zabójczo szybką mieszanką uczuć na raz i bliżej nieokreśloną emocją, która pchała ją do czynów byle tylko wypełnić tę dziwną dziurę w sercu. Chwyciła go za ramię. – Moja ręka zamknęła klapę twojej krypty, bo twoja i prawie mnie zabiła i mnie uratowała. Lubię cię i przykro mi, ale będziesz musiał nauczyć się z tym żyć bo nie zamierzam zmienić zdania. Nie nienawidzisz mnie, ani ja ciebie i… Jesteś dla mnie… I… – I nagle napędzane czekoladką emocje wybuchły przejmując kontrolę nad jej ciałem. Nachyliła się do niego, a ich usta złączyły się w krótkim pocałunku. – Lubię cię tak, jak nikogo wcześniej. Kocham. Chcę byś był w moim życiu. I co mi zrobisz? – spytała w końcu, gdy się odsunęła.
W głowie jej szumiało. Martwe serce i tak próbowało bić. Oczy wpatrywały się w Gabriela w oczekiwaniu na reakcję.
Niczego nie żałowała.
Gabriel mówił. I mówił. I mówił, a w samej Lucy narastały sprzeczne uczucia. Słowa wampira wprawiły w ruch jej własną karuzelę skrajnych odczuć, na której, zamiast zdobionych koników, coraz szybciej kręciły się kolejne emocje.
Najpierw jechała złość. Bo czemu nie potrafił zrozumieć, że go lubiła? Czemu sugerował jej co niby miała myśleć? Jak śmiał podważać jej argumenty? Sugerować, że nie są odpowiednie? Jej myśli to nie były kwiaty, którw mógł przesadzać do woli według własnego uznania!
Potem złość jednak opadła, a jej miejsce zajęła wątpliwość. Czy było coś czego tutaj nie rozumiała? Czy robiła nieświadomie coś, co mogło napędzać te emocje? Jak mogła to zmienić?
Był też smutek.
Cichy ból, do którego nie chciała się przyznać. Przykra świadomość tego, że ich wspólna przeszłość, chociaż ich połączyła, utrudniała teraźniejszość. Naprawdę chciał jej nie ufać? Po tym wszystkim… Przecież… Ale… Jeśli ktoś nie powinien komuś ufać, to ona jemu!
– Daj spokój – syknęła. Karuzela zakręciła się jeszcze szybciej, pozostawiając ją z zabójczo szybką mieszanką uczuć na raz i bliżej nieokreśloną emocją, która pchała ją do czynów byle tylko wypełnić tę dziwną dziurę w sercu. Chwyciła go za ramię. – Moja ręka zamknęła klapę twojej krypty, bo twoja i prawie mnie zabiła i mnie uratowała. Lubię cię i przykro mi, ale będziesz musiał nauczyć się z tym żyć bo nie zamierzam zmienić zdania. Nie nienawidzisz mnie, ani ja ciebie i… Jesteś dla mnie… I… – I nagle napędzane czekoladką emocje wybuchły przejmując kontrolę nad jej ciałem. Nachyliła się do niego, a ich usta złączyły się w krótkim pocałunku. – Lubię cię tak, jak nikogo wcześniej. Kocham. Chcę byś był w moim życiu. I co mi zrobisz? – spytała w końcu, gdy się odsunęła.
W głowie jej szumiało. Martwe serce i tak próbowało bić. Oczy wpatrywały się w Gabriela w oczekiwaniu na reakcję.
Niczego nie żałowała.