[1.10.1972] Ain't No Rest For The Wicked | Vernon & Othello

– Coś w tym stylu. Był on też znany ze swoich skandalicznych tendencji. – odpowiedział zdawkowo na pytanie Fawleya. Mieli teraz ważniejsze tematy do rozmowy niż dywagowanie na temat greckiego stratega (lub na temat nietypowych wyborów jakie Garreth oraz Marianne poczynili w kwestii drugich imion swoich dzieci). Zapewne podanie jednego z prawdziwych imion nie było najbezpieczniejszym posunięciem ze strony Vernona, lecz w jego ocenie Othello raczej nie zamierzał rozpowszechniać informacji na temat ich spotkania. A przynajmniej tak wywnioskował po uroczo niezręcznej reakcji drugiego mężczyzny.

Vernon był wielokrotnie w swoim życiu uprzedmiatawiany, przy czym część ludzi niestety nie miała na tyle kontroli, by trzymać te pragnienia na wodzy. Cóż to więc była za ironia losu, kiedy akurat obiekt jego zainteresowania zachowywał się nader wstrzemięźliwie? Fawley ewidentnie wciąż walczył ze sobą, ponieważ trzymał dystans oraz starał się nie patrzeć wprost na gościa. Nieładnie, pomyślał Mulciber, lecz nie zamierzał teraz wyrzucać gospodarzowi jego braku manier. O wiele skuteczniejszą metodą było skłonienie go do podejścia bliżej.

– Otóż jeden z moich kontrahentów nie wywiązywał się z zobowiązania. Zwlekał z dostarczeniem mi na czas towaru, lecz zanim zdążyłem dojść swych roszczeń, ów jegomość niestety zmarł. Towary, które miał mi dostarczyć nie znalazły się w oficjalnym spisie inwentarza spadku, natomiast jestem pewien, że miał je w swoim posiadaniu i zwyczajnie odwlekał spełnienie zobowiązania licząc na możliwość targowania się. Muszę zatem dowiedzieć się, gdzie ukrył te towary. – Nie dodał, że nie mógł skorzystać z legalnych form egzekucji, ponieważ ich umowa dotyczyła sprzedaży nielegalnie przeszmuglowanych obrazów. – Doszły mnie słuchy, że potrafi pan odczytywać historię przedmiotów oraz rozmawiać z duchami, a te umiejętność bardzo mogłyby mi pomóc w rozwiązaniu niniejszej sprawy. – mówiąc to, Vernon zdjął skurzane rękawiczki (powoli, tak Othello skupił wzrok na jego dłoniach) a następnie wyjął z torby małe pudełeczko. Po otwarciu, w środku ukazał się pierścień z wygrawerowanymi symbolami dłoni oraz lwa, który Mulciber ostrożnie wyciągnął. – Szczęśliwie dla nas ten człowiek nie miał żadnej rodziny, więc jego majątek poszedł na licytację. Udało mi się wtedy zdobyć ten pierścień, który zawsze nosił przy sobie. Z tego co rozumiem właśnie przedmioty o dużej wartości sentymentalnej idealnie nadają się do odczytania przeszłości?