Owszem, nurkowanie na dnie morza nie należało do ulubionych zajęć Atreusa. Pływać jeszcze mógł dla rozrywki, ale nurkowanie po zagubione skrzyneczki? To już do niego kompletnie nie przemawiało. Co jednak wydawało się dość istotną kwestią to to, że Brenna ewidentnie nie mówiła mu całej prawdy odnośnie pakunku, który aż tak wzbudził jej zainteresowanie. Za każdym razem kiedy próbował poznać faktyczny powód jej zainteresowania, zręcznie zbywała jego pytania lub przekierowywała zainteresowanie na coś innego. A on, cóż, chyba robił to po części dlatego, że chciał się wreszcie dowiedzieć, o co we wszystkim chodziło.
Teraz stał w łódce, zdejmując z siebie szpej, który mógł zanadto pociągnąć go na dno lub nasiąknąć wodą i zyskać na wadze. O drewniane dno zagrzechotał pas na broń, sakwa, a potem zabrał się za rozwiązywanie skórzanej kurtki, którą miał na sobie.
— Widzę, że wszystko to sobie dokładnie przemyślałaś — mruknął, słysząc kolejne punkty programu, które postanowiła poruszyć. Zaklęcia wspomagające oddychanie pod wodą były. Czas, potrzebny na dotarcie do wraku, też określony. Ilość potencjalnych celów wskazana, ale ten przy którym się znajdowali okazywał się najbardziej prawdopodobny. Ba, nawet nagrodę pocieszenia mu sprezentowała, że musiał moczyć się w jeziorze, chociaż wątpił by Kolchida faktycznie miała do zaoferowania coś ciekawego.
— Jakąś strzygą — prychnął, jakby go te sugestie zwyczajnie uraziły. — Następnym razem poskłada mnie ktoś inny — rzucił z przekąsem, a zaraz po tych słowach, na dno łódki powędrowała ćwiekowana kurtka.
— Skąd pewność, że tę twoją szkatułkę, da się aż tak łatwo wyciągnąć? — w końcu przedmiot miał być magiczny, a równie dobrzy ktoś mógł postarać się o odpowiednie jego zabezpieczenia.