29.10.2026, 20:49 ✶
Lubię Cię, brzmiało jak policzek, a przecież o to chodziło, przecież to deklarował przed kilkoma tygodniami jako docelowy kształt relacji. Romans zawsze wszystko komplikował, dodawał ro znajomości ryzyko, na które nie było go teraz stać. Musiał osiąść, okrzepnąć w nowej rzeczywistości, odnaleźć sobie miejsce samodzielność i nie miał czasu na godowy taniec wokół z góry przegranej, bo martwej sprawy.
Lubię Cię, brzmiało jak chłodny nóż zatopiony w klatkę piersiową, ileż razy mógł to słyszeć i nie krwawić wewnętrznie, zaciskać łzy ściśniętą szczęką i bielącymi trupio kostkami, jak złapał marmurowe siedzisko i przez moment nie mógł go puścić.
Nie sposób było określić jak bardzo nienawidził tego nijakiego, pozbawionego pasji określenia, jej zawahania, które z oczywistych powodów oznaczało odmowę w pytaniu którego nie zadał, a może zadał, tylko we śnie, gdy nie mieli czekoladek, ale jej reakcja była na wskroś szczera.
Lubię Cię, brzmiało jak podsumowanie nadziei, których nie chciał mieć, a jednak jak chwasty te myśli i uczucia zakwitały w nim i porażały swoją toksyną czyniąc niezdolnego do odejścia. Chciał żeby go lubiła. Nie… chciał żeby go kochała. Żeby była zimna lub gorąca, nigdy letnia.
Pocałunek zdezorientował go. Już miał się poderwać i wyjść opuścić to kamienne mięśnie kaźni, deptania jego ledwie odbudowanej z nicości dumy. Dlaczego tego nie zrobił? Pocałowała go i odsunęła się, zupełnie jakby wepchnęła mu - swoim nawykiem już, jak zdążył zauważyć - ciastko między wargi i bardzo surowo uprzedzała jego prześmiewczy werdykt.
Defensywa. Aż dziw. To jego przecież bolało wszystko co mówiła, cały ten dystans, ten gorset, ten impas, duchota, sprowadzająca na duszę…
Nad ich głowami huknął grom październikowej burzy.
W całej tej rozmowie nawet nie wyczuli nadciągającego deszczu, wilgoci unoszącej się w powietrzu, zwiastującej nawałnicę, którą te okolice nie widziały od dawna. Nie był to biały śnieg, a ciężki krople wody, które szturmem zaatakowały ziemię waląc w dach domku.
Patrzył na nią szeroko rozwartymi błękitnymi oczyma, ledwie widział ściągnięte rysy twarzy swojej gospodyni, która podobnie jak w Paryżu próbowała osłonić nieudolnie swoje serce przed prawdą. Wtedy opowiadała mu o swoim pragnieniu śmierci. O apatii. O czerni. Dziś…
Czy na prawdę miała to na myśli? Czy rzeczywiście go kochała? Czy jego w ogóle dało się kochać?
Chciał dopytać. Nie mógł. Magia piekielnej czekoladki wymuszała odpowiedź, bo przecież tak bardzo pytanie dotyczyło uczuć.
Co zamierzał jej zrobić? Proste.
– Chcę całować Cię do świtu jak tylko i w co tylko będziesz chciała mont petite L – przyznał otwarcie w końcu przełamując dystans między nimi i oburącz ujmując jej porcelanową twarz w dłonie. – Jesteś najbardziej niesamowitą istotą, jaką spotkałem w swoim życiu – przyznał nim zaczął spełniać swoje pragnienie, zatapiając się w najsłodszych, najdelikatniejszych różanych ustach, których słodyczy ni jak nie można było porównać z niczym innym.
Lubię Cię, brzmiało jak chłodny nóż zatopiony w klatkę piersiową, ileż razy mógł to słyszeć i nie krwawić wewnętrznie, zaciskać łzy ściśniętą szczęką i bielącymi trupio kostkami, jak złapał marmurowe siedzisko i przez moment nie mógł go puścić.
Nie sposób było określić jak bardzo nienawidził tego nijakiego, pozbawionego pasji określenia, jej zawahania, które z oczywistych powodów oznaczało odmowę w pytaniu którego nie zadał, a może zadał, tylko we śnie, gdy nie mieli czekoladek, ale jej reakcja była na wskroś szczera.
Lubię Cię, brzmiało jak podsumowanie nadziei, których nie chciał mieć, a jednak jak chwasty te myśli i uczucia zakwitały w nim i porażały swoją toksyną czyniąc niezdolnego do odejścia. Chciał żeby go lubiła. Nie… chciał żeby go kochała. Żeby była zimna lub gorąca, nigdy letnia.
Pocałunek zdezorientował go. Już miał się poderwać i wyjść opuścić to kamienne mięśnie kaźni, deptania jego ledwie odbudowanej z nicości dumy. Dlaczego tego nie zrobił? Pocałowała go i odsunęła się, zupełnie jakby wepchnęła mu - swoim nawykiem już, jak zdążył zauważyć - ciastko między wargi i bardzo surowo uprzedzała jego prześmiewczy werdykt.
Defensywa. Aż dziw. To jego przecież bolało wszystko co mówiła, cały ten dystans, ten gorset, ten impas, duchota, sprowadzająca na duszę…
Nad ich głowami huknął grom październikowej burzy.
W całej tej rozmowie nawet nie wyczuli nadciągającego deszczu, wilgoci unoszącej się w powietrzu, zwiastującej nawałnicę, którą te okolice nie widziały od dawna. Nie był to biały śnieg, a ciężki krople wody, które szturmem zaatakowały ziemię waląc w dach domku.
Patrzył na nią szeroko rozwartymi błękitnymi oczyma, ledwie widział ściągnięte rysy twarzy swojej gospodyni, która podobnie jak w Paryżu próbowała osłonić nieudolnie swoje serce przed prawdą. Wtedy opowiadała mu o swoim pragnieniu śmierci. O apatii. O czerni. Dziś…
Czy na prawdę miała to na myśli? Czy rzeczywiście go kochała? Czy jego w ogóle dało się kochać?
Chciał dopytać. Nie mógł. Magia piekielnej czekoladki wymuszała odpowiedź, bo przecież tak bardzo pytanie dotyczyło uczuć.
Co zamierzał jej zrobić? Proste.
– Chcę całować Cię do świtu jak tylko i w co tylko będziesz chciała mont petite L – przyznał otwarcie w końcu przełamując dystans między nimi i oburącz ujmując jej porcelanową twarz w dłonie. – Jesteś najbardziej niesamowitą istotą, jaką spotkałem w swoim życiu – przyznał nim zaczął spełniać swoje pragnienie, zatapiając się w najsłodszych, najdelikatniejszych różanych ustach, których słodyczy ni jak nie można było porównać z niczym innym.