31.10.2026, 22:34 ✶
Pocałunek nie był za ciepły, wszak Lucy nie żyła, podobnie jak nie żył on. Ich temperatura była rozkosznie taka sama, co Gabriel odkrywał za każdym razem z takim samym zaskoczeniem i lubością.
Była w tym pewna abominacja, ekstremum, żeby wampir całował wampira, to było bardzo bardzo dziwne i bardzo, bardzo - musiał to przyznać - uzależniające.
Więc całował. Całował usta, bo przecież wiedział, gdzie były, całował policzki, linię szczęki i gładką aksamitem skórę eksponowanej szyi. Całował czując pod wargami drżenie i wzmagającą ochotę, którą spijał słodyczą chwili w każdym jej geście, w westchnieniu, w palcach zatopionych w jego jasnych kosmykach włosów. Całował obojczyki, całował gardło i krtań precyzyjnie, chcąc oddać hołd słodkiemu głosu, jaki oszczędnie był mu dziennymi racjami wydzielany.
Całował, niebezpiecznie zbliżając się, do zlania snu w rzeczywistość w jedno, ale choć kilka dni mu spaliło się bezsennym rozdrapywaniem tej rany i odrzucenia, tak teraz nie myślał o tym wcale. Ha! A może myślał, lecz w kontekście wyzbytym goryczy, a nauki płynącej z całego zajścia, które nigdy przecież nie miało miejsca. Wpierw musiał nasycić tą krnąbrną kobietę, wysycić ją słodkościami, bo choć dziewcze było mikrej postury, to pochłaniało ogromne ilości wszystkiego właściwie co mile łechtało jej podniebienie. Sen miał zawartą w sobie spontaniczność aktu, Gabriel teraz, po tej niepowetowanej szkodzie był mądrzejszy. Musiał doprowadzić do tego, by w końcu przestała myśleć, a stała się czuciem, a jako wytrawny francuski kochanek, z oczywistych względów łączył z tym ściśle określone strategie. Oczywiście, jej stan żywej trupowatości stanowił pewną przeszkodę, ale…
Dźwignął ją na ręce, nieprzerwanie całując, powracając do ust, rozsmakowując się w nich jak w makaronikach, które tak lubiła konsumować.
– Moja droga pani, chyba czas nam się włamać, do spiżarki z krwią. Im więcej czucia w Tobie, tym większa moja radość mon amor – wymruczał prosto w ucho, które też postanowił pocałować, podegryź, ponaglić. Stół w jadalni, nowy mebel, zdawał się dobrym miejscem by tę krew wspólnie konsumować. Był w tak szampańskim nagle nastroju, że dopuszczał również obecność czekolady a nawet słonego karmelu. Gdy szli, krople obficie ich zlały zimnym i szarpiącym wiatrem zmiany, która zaszła tak nagle. Nadmiar myśli i obaw pierzchnął, chciał bardzo, by czuła to samo co on, by mogła się cieszyć uniesieniem, gwałtownością tego co na zewnątrz i w środku.
– Czy chcesz, żebym pomógł Ci z gorsetem? Twoja suknia zdaje się przemoczona i bardzo obecnie niewygodna. – Zapytał gdy przekroczyli próg opactwa, zapomniawszy oczywiście, że pytania były obecnie nader niebezpieczną okolicznością między nimi. Trzymał ja nadal, mocno i pewnie, dając tylko ułamki sekund na odpowiedź, skoro wiedział gdzie jego rozmówczyni ma usta i nie zamierzał przestać ich nękać na zbyt długo. Próbować. Degustować. Pragnąc więcej i więcej z każdym przebytym na piętro marmurowym schodkiem.
Była w tym pewna abominacja, ekstremum, żeby wampir całował wampira, to było bardzo bardzo dziwne i bardzo, bardzo - musiał to przyznać - uzależniające.
Więc całował. Całował usta, bo przecież wiedział, gdzie były, całował policzki, linię szczęki i gładką aksamitem skórę eksponowanej szyi. Całował czując pod wargami drżenie i wzmagającą ochotę, którą spijał słodyczą chwili w każdym jej geście, w westchnieniu, w palcach zatopionych w jego jasnych kosmykach włosów. Całował obojczyki, całował gardło i krtań precyzyjnie, chcąc oddać hołd słodkiemu głosu, jaki oszczędnie był mu dziennymi racjami wydzielany.
Całował, niebezpiecznie zbliżając się, do zlania snu w rzeczywistość w jedno, ale choć kilka dni mu spaliło się bezsennym rozdrapywaniem tej rany i odrzucenia, tak teraz nie myślał o tym wcale. Ha! A może myślał, lecz w kontekście wyzbytym goryczy, a nauki płynącej z całego zajścia, które nigdy przecież nie miało miejsca. Wpierw musiał nasycić tą krnąbrną kobietę, wysycić ją słodkościami, bo choć dziewcze było mikrej postury, to pochłaniało ogromne ilości wszystkiego właściwie co mile łechtało jej podniebienie. Sen miał zawartą w sobie spontaniczność aktu, Gabriel teraz, po tej niepowetowanej szkodzie był mądrzejszy. Musiał doprowadzić do tego, by w końcu przestała myśleć, a stała się czuciem, a jako wytrawny francuski kochanek, z oczywistych względów łączył z tym ściśle określone strategie. Oczywiście, jej stan żywej trupowatości stanowił pewną przeszkodę, ale…
Dźwignął ją na ręce, nieprzerwanie całując, powracając do ust, rozsmakowując się w nich jak w makaronikach, które tak lubiła konsumować.
– Moja droga pani, chyba czas nam się włamać, do spiżarki z krwią. Im więcej czucia w Tobie, tym większa moja radość mon amor – wymruczał prosto w ucho, które też postanowił pocałować, podegryź, ponaglić. Stół w jadalni, nowy mebel, zdawał się dobrym miejscem by tę krew wspólnie konsumować. Był w tak szampańskim nagle nastroju, że dopuszczał również obecność czekolady a nawet słonego karmelu. Gdy szli, krople obficie ich zlały zimnym i szarpiącym wiatrem zmiany, która zaszła tak nagle. Nadmiar myśli i obaw pierzchnął, chciał bardzo, by czuła to samo co on, by mogła się cieszyć uniesieniem, gwałtownością tego co na zewnątrz i w środku.
– Czy chcesz, żebym pomógł Ci z gorsetem? Twoja suknia zdaje się przemoczona i bardzo obecnie niewygodna. – Zapytał gdy przekroczyli próg opactwa, zapomniawszy oczywiście, że pytania były obecnie nader niebezpieczną okolicznością między nimi. Trzymał ja nadal, mocno i pewnie, dając tylko ułamki sekund na odpowiedź, skoro wiedział gdzie jego rozmówczyni ma usta i nie zamierzał przestać ich nękać na zbyt długo. Próbować. Degustować. Pragnąc więcej i więcej z każdym przebytym na piętro marmurowym schodkiem.