[30.05.1969, Odile & Émile] Une soirée à La Pose

Spojrzenie mężczyzny było badawcze, delikatnie podejrzliwe. Émilie odwzajemniła je, choć z lekkim rozbawieniem. Czuła jak serce waliło jej w piersi, a jednocześnie przepełniała ją euforia. Spotkała kogoś takiego, jak ona, kto robił to samo, co ona. W sekrecie. W tym spotykaniu się z nieznajomymi, w flirtach i okazjonalnych romansach bardzo się bała, że ktoś odkryje jej tajemnice. To było jednak nie tylko jak hazard, ale jedyny sposób na życie w zgodzie ze sobą. Nie mogła tak chodzić do pracy ani pokazywać się w paryskiej socjecie. Pozostawały tylko bary, gdzie przy rytmach jazzu zapominało się na chwilę o tym, że podwójne życie wiązało się z ogromnym ryzykiem.

Przystojny mężczyzna przemienił się w piękną kobietę. Metamorfomagiczne przemiany nie należały do najwspanialszych widoków. Niektórych nawet to obrzydzało, wzbudzało w nich lęk. Émilie jednak była przyzwyczajona. Nie było to dla niej bardziej obce niż oddychanie. Kobieta, która się przed nią pojawiła, naprawdę nie ustępowała urodą swemu męskiemu ciału. W jej oczach była ta sama pewność siebie, sylwetkę miała również cieszącą oko. Wyglądała, jakby wiedziała, czego chciała i co robiła.

– Winna jestem ci wyjaśnienia – rzekła Émilie, gdy skończyła leniwie przesuwać wzrokiem po zjawiskowej Angielce. Sama przemieniła się i wkrótce przybrała swe prawdziwe oblicze. Włosy skróciły się, rysy wyostrzyły, sylwetka poszerzyła. Na miejsce szczupłego brzucha i kształtnego biustu zarysowała się atletyczna, płaska klatka piersiowa. Wkrótce obok kobiety siedział przystojny, jasnowłosy mężczyzna. – Nazywam się Émile Mulciber i jestem synem Marianne Delacour. – uśmiechnął się. Przyjrzał się nieznajomej. – Zaraz, zaraz. Jesteś Fawley, prawda? Odile Fawley? Matka wspominała o gościni z Anglii, specjalistce z brytyjskiego Ministère. Mówiła o tobie z wielkim uznaniem.