03.11.2026, 01:08 ✶
Czy był tu od robienia, czy od myślenia, kiedy tylko Gareth spojrzał na przeglądane przez siostrę księgi, mózg skurczył mu się gwałtownie i chyba dorobił dodatkowy zwój, bo informacje z dziennika wydawały się dla niego o wiele bardziej czytelne. A może spojrzał na zapisane słowa w odpowiedniej kolejności.
Po pierwsze, wspomniany przez autorkę wodospad, wydawał mu się miejscem jak najbardziej znajomym. Jeśli go pamięć nie myliła, zdarzyło mu się być tam parę razy, właśnie z matką, która poradziła Heli by ta zajrzała do rodzinnej biblioteki. Było to specyficzne miejsce, głównie przez sposób w jaki woda wyżłobiła sobie drogę na dół. Niewątpliwie żłobiła skały przez wieki, ale zamiast obmyć kamienie, przeciąć na pół i sprawić, by te z czasem chociaż nieco się cofnęły pod wpływem spadających na nią kropli, przebiła je na wylot tworząc charakterystyczny pierścień, który wisiał mniej więcej w połowie jego wysokości i stanowił przepiękne zjawisko.
Kiedyś mówiło się, że woda nabrana ze zbiornika pod wodospadem, miała lecznice właściwości. Z czasem jednak zmieniono zdanie, twierdząc że miejsce zostało skażone przez złe moce lub wiedźmy, które chciały by czarodzieje przestały zawracać im głowę. Podobno czasem można było zobaczyć jakąś postać, która snuła się za wodną zasłoną, ale z tego co wiedział Rowle, nie było tam żadnej jaskini.
Kartkując dalej dziennik, można było trafić na nieco mętne wzmianki, których skojarzenie wymagało albo wgryzienia się w całą zawartość karka po kartce, albo kojarzenia już niektórych faktów. Całe szczęście, Garethowi przypadło w udziale to drugie. Miał podstawy twierdzić, że trzecim miejscem, gdzie autorkę dziennika przeciągnęło coś w namiocie, były okolice pradawnego kurhanu. Uważano go za miejsce pochówku czarnoksiężnika, który żył w Walii dawno, dawno temu – niestety, wiedza Garetha z tego zakresu była w najlepszym wypadku kulawa i ciężko było mu powiedzieć jak dawno to było, ani nawet jak czarnoksiężnik mógłby się nazywać.
Po pierwsze, wspomniany przez autorkę wodospad, wydawał mu się miejscem jak najbardziej znajomym. Jeśli go pamięć nie myliła, zdarzyło mu się być tam parę razy, właśnie z matką, która poradziła Heli by ta zajrzała do rodzinnej biblioteki. Było to specyficzne miejsce, głównie przez sposób w jaki woda wyżłobiła sobie drogę na dół. Niewątpliwie żłobiła skały przez wieki, ale zamiast obmyć kamienie, przeciąć na pół i sprawić, by te z czasem chociaż nieco się cofnęły pod wpływem spadających na nią kropli, przebiła je na wylot tworząc charakterystyczny pierścień, który wisiał mniej więcej w połowie jego wysokości i stanowił przepiękne zjawisko.
Kiedyś mówiło się, że woda nabrana ze zbiornika pod wodospadem, miała lecznice właściwości. Z czasem jednak zmieniono zdanie, twierdząc że miejsce zostało skażone przez złe moce lub wiedźmy, które chciały by czarodzieje przestały zawracać im głowę. Podobno czasem można było zobaczyć jakąś postać, która snuła się za wodną zasłoną, ale z tego co wiedział Rowle, nie było tam żadnej jaskini.
Kartkując dalej dziennik, można było trafić na nieco mętne wzmianki, których skojarzenie wymagało albo wgryzienia się w całą zawartość karka po kartce, albo kojarzenia już niektórych faktów. Całe szczęście, Garethowi przypadło w udziale to drugie. Miał podstawy twierdzić, że trzecim miejscem, gdzie autorkę dziennika przeciągnęło coś w namiocie, były okolice pradawnego kurhanu. Uważano go za miejsce pochówku czarnoksiężnika, który żył w Walii dawno, dawno temu – niestety, wiedza Garetha z tego zakresu była w najlepszym wypadku kulawa i ciężko było mu powiedzieć jak dawno to było, ani nawet jak czarnoksiężnik mógłby się nazywać.