03.11.2026, 20:31 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 03.11.2026, 20:35 przez Lorraine Malfoy.)
—27/10/1972—
Odpowiedź na ten list Septimy, zabezpieczona standardowym zaklęciem ochronnym. Do listu dołączony był krokus z górskiej łąki — podarek od bogini Dziewicy, jaki Lorraine otrzymała w trakcie obchodów Lithy. Przedziwny był to kwiat. Chociaż w końcu rozpłynął się w powietrzu, jeżeli Septima obróciła go w dłoni, mogła poczuć nagły przypływ pewności siebie i śmiałości w działaniu.
Londyn, 27 X 1972 r.
Najdroższa Septimo,
Jakże mogłabyś kraść coś, do czego jesteś uprawniona jako moja przyjaciółka? To ja raczej powinnam prosić Cię o wybaczenie, że nie poświęciłam Ci wystarczająco uwagi w ostatnich tygodniach — że nie znalazłam czssu na spotkanie, tak długo przecież odwlekane — że pozwoliłam, ażebyś poczuła się tak, jak gdybyś sięgała po coś, co nie jest Twoje. Otóż cała jestem Twoja, wyłączając jedynie zbliżający się wieczór świąteczny. Obiecałam już, że po porannych obchodach Samhain w Little Hangleton wrócę prosto do domu. Choć nie zmienił się mój sposób przeżywania sabatu, obawiam się o bezpieczeństwo tych, którzy wybierają się świętować w Dolinie Godryka. Pomiędzy słowami, jakie skreśliła Twoja śliczna ręka, ręka, w którą Bogini tchnęła tak wiele talentu, wyczuwam podobną obawę. Proszę, zamknij w tej ręce kwiat, który włożyłam między kartki tego listu. Powiedź opuszkami palców po delikatnych płatkach, pozwól, aby jego słodki zapach przypomniał o beztrosce wiosennych dni, które zdają się nie mieć końca, zwłaszcza teraz, gdy postępuje jesień, spowita w ciemność nocy. Oto jest mój mały kawałek wieczności, choć krótki jest czas, jakim mogę podzielić się nim z innymi: w końcu zawsze wraca do mnie, bo taka jest natura zaklęcia, jaki go spowija. Taka jest, być może, natura Bogini, która zostawiła po sobie ten oto krokus, jak gdyby wiedziała, że po Lithcie potrzebuję dowodu jej obecności. Nieważne, że odrzucasz jej łaskę, że odsuwasz się od łona przepełnionego miłością. Niektórych podarunków nie da się odrzucić, Septimo — wciąż wracają. Chociaż wątpliwości również mają tendencję, żeby wracać, liczę, że wspomnienie płatków pachnących nadzieją osłodzi Ci czas oczekiwania na nasze spotkanie. Niechby i mnie woń krokusów zakręciła w głowie, bo Bogini wie, jak bardzo potrzebuję rozmowy z Tobą! Nie chciałam powierzać swych myśli kartkom papieru, a choć wysłałam zawoalowane listy do części moich przyjaciółek, liczyłam, że zdążymy się spotkać przed sabatem, aby pomówić na osobności. Jeżeli o miejsce chodzi, zawsze jesteś mile widziana w Necronomiconie, gdzie niedawno osiedliłam się na stałe: na Nokturnie zawsze możemy liczyć na prywatność. Bo z Tobą, Septimo, muszę mówić na osobności, bo muszę mówić szczerze. Bo nie dość, że łączą nas więzi przyjaźni, nie dość, że sama Bogini Matka objawiła się Twoim oczom, jesteś przecież z krwi kapłańskiej, a więc winnaś wiedzieć: między kowenem i ludźmi, którzy kowen tworzą, od zawsze istniał rozdźwięk, nigdy jednak nie wybrzmiewał tak dysonansowo, jak na przestrzeni ostatniego tygodnia. Ja chcę pozostać lojalną naukom Bogini. Lojalność obowiązuje mnie również wobec osób, na których mi zależy, bacz więc: nie udawaj się na obchody Samhain organizowane w Dolinie Godryka, ani nie pozwól na to swym najbliższym. Tyle tylko mogę powiedzieć na łamach mojego listu, choć wiem, że wystawiam na próbę Twoją więdnącą cierpliwość.
Wyczekuję Cię,
Lorraine