[wiosna 1962] Prewett's Anatomy

Trik z przemianą ręki ewidentnie zrobił wrażenie na Basiliusie, przez co Odile poczuła się mile połechtana. W końcu wypracowane przez lata zdolności metamorfomagiczne były jej największą dumą.
– Dokładnie. Choć przyznam, że zdarzało mi się zmieniać położenie narządów, żeby skonfundować osoby, które mnie denerwowały podczas korków. Ale tobie nie zamierzam tego robić. – Nie podejrzewała Prewetta o to, że będzie zachowywał się w jakkolwiek wkurzający sposób. A poza tym, za bardzo go lubiła. – Cóż, jeśli żyjesz z czymś na co dzień, z czasem znajdujesz dla tego coraz bardziej kreatywne zastosowania. – Być może również i ta wypowiedź miała ukryte dno. – Hm, może jakąś czarną. – Przez natłok obowiązków była notorycznie zmęczona, więc zastrzyk energii nie zaszkodzi.

Czekając na herbatę rozejrzała się jeszcze raz po pomieszczeniu. Było pięknie urządzone (a przynajmniej pięknie zdaniem jakiegoś wielbiciela koni), ale zarazem wydawało się jakieś… Puste.
– Jesteś dzisiaj sam w domu? – spytała, zanim zorientowała się, że to pytanie mogło brzmieć zbyt nachalnie. – Sorry. Po prostu pamiętam, że masz dużą rodzinę i zastanawiam się, gdzie się wszyscy podziali.