05.11.2026, 16:44 ✶
Niejakie "zaklęcie duplikujące" figurowało w podręczniku jako naturalne rozwinięcie działania Colovarii. Jednak to w gestii ucznia leżało przystosowanie zaklęcia tak, by zadziałało w dziedzinie zauroczenia umysłu. Skąd miał to Zenek wiedzieć, skoro nie chodził do szkoły? W podręczniku nadmienili tylko suchą formułkę. I niby co miało to zaklęcie duplikować? Kolory? No, może… Wykonał ten sam gest różdżką, co wtedy. A jednak urok mu wyszedł jakoś inaczej.
Przeszły mu przez rękę jakieś dziwne błyskawice. Jak gdyby wyładowanie przeszło przez drewniany badyl, nie, żeby Zenka wcześniej prąd kopnął. Gdy biały snop światła roztrzaskiwał się na powierzchni jego kasku, z przyzwyczajenia już odwrócił wzrok, i przymknął asekuracyjnie oczy. I tak go coś zapiekło. Nie spodziewał się. Wypuścił różdżkę z rąk i rzucił się z paluchami do oczu. Różdżka opadła na krawędź łóżka, sturlała się po pościeli i brzękła o podłogę. Pac, pac, pac, drgała coraz ciszej, musiała się uspokoić. Zenka przestało piec.
Spojrzał na kaski. Jego żółty kask wyglądał normalnie, ergo, bez zmian. Ten drugi natomiast… Ten drugi zmienił kolor z powrotem na barwę szarej brei, to jest grafitowej. Która tak kobietom wadziła na londyńskich drogach. Mega dziwne, bo Zenkowi się wydawało…
Zgarnął kask z materaca i poleciał do kibla.
W Rejwachowej łazience mieli nad umywalką lustro. A, takie nadpękane i oplute, stare, jare, przeżyło tabuny właścicieli. W złotej ramie, właściwie był to niezły zabytek. Stanął przed lustrem i nałożył sobie kask na głowę. Nie wciskał, bo był za mały, w rozmiarze dla kobiet. Zapięcia dyndały z obu stron polików. Spojrzał na siebie i mrugnął… żółty. Mrugnął znowu. Ale przecież…
Ściągnął kask. W dłoniach muzyka przybrał ponownie grafitowy kolor. Czyżby go oczy myliły? A może… nerw wzrokowy? Znowu przetarł oko. Eh, te uroki, trzeba było podręcznik do transmutacji! Zenek wrócił do pokoju i zaczął energicznie naciągać na ramiona rękawy wyjściowej kurtki.
Przeszły mu przez rękę jakieś dziwne błyskawice. Jak gdyby wyładowanie przeszło przez drewniany badyl, nie, żeby Zenka wcześniej prąd kopnął. Gdy biały snop światła roztrzaskiwał się na powierzchni jego kasku, z przyzwyczajenia już odwrócił wzrok, i przymknął asekuracyjnie oczy. I tak go coś zapiekło. Nie spodziewał się. Wypuścił różdżkę z rąk i rzucił się z paluchami do oczu. Różdżka opadła na krawędź łóżka, sturlała się po pościeli i brzękła o podłogę. Pac, pac, pac, drgała coraz ciszej, musiała się uspokoić. Zenka przestało piec.
Spojrzał na kaski. Jego żółty kask wyglądał normalnie, ergo, bez zmian. Ten drugi natomiast… Ten drugi zmienił kolor z powrotem na barwę szarej brei, to jest grafitowej. Która tak kobietom wadziła na londyńskich drogach. Mega dziwne, bo Zenkowi się wydawało…
Zgarnął kask z materaca i poleciał do kibla.
W Rejwachowej łazience mieli nad umywalką lustro. A, takie nadpękane i oplute, stare, jare, przeżyło tabuny właścicieli. W złotej ramie, właściwie był to niezły zabytek. Stanął przed lustrem i nałożył sobie kask na głowę. Nie wciskał, bo był za mały, w rozmiarze dla kobiet. Zapięcia dyndały z obu stron polików. Spojrzał na siebie i mrugnął… żółty. Mrugnął znowu. Ale przecież…
Ściągnął kask. W dłoniach muzyka przybrał ponownie grafitowy kolor. Czyżby go oczy myliły? A może… nerw wzrokowy? Znowu przetarł oko. Eh, te uroki, trzeba było podręcznik do transmutacji! Zenek wrócił do pokoju i zaczął energicznie naciągać na ramiona rękawy wyjściowej kurtki.
Sen jest bratem śmierci.