Prue raczej nie miała w zwyczaju spacerować od sklepu do sklepu, oglądać wszystkich przedmiotów na półkach, czy wpatrywać się w witryny w poszukiwaniu kolejnej pierdoły, którą mogłaby przynieść do domu. Zakupy powinny być przemyślane, właśnie dlatego kiedy się na nie wybierała zawsze miała przygotowaną listę, czy to w głowie, czy na papierze. To znaczy oczywiście, że zawsze zostawała w jej głowie, ale w tym przypadku lubiła również czuć fizyczny ciężar pergaminu w swojej dłoni. Dzięki temu była pewna, że o niczym nie zapomni - co było całkiem zabawne, bo przecież i tak nie była w stanie tego zrobić. No, ale taki był już jej nawyk, tak miała - nie było sensu z tym walczyć.
Zamierzała wpaść z mężem do rodzinnej apteki, przywitać się ze wszystkimi, liczyła na to, że być może zastanie tam również ciocię Emmę, której nie widziała już jakiś czas. W sumie nie zdążyła przedstawić tej części rodziny Benjy'emu, więc wypadało to zrobić. Wpadnięcie do apteki było bardzo niezobowiązujące, mogli wyjść z niej w każdej chwili udając, że się bardzo spieszą, co uważała za idealną opcję.
Mieli do rodzinnego biznesu Sporutów jeszcze kawałek drogi. Nie przeszkadzało jej to jednak zbytnio, bo pogoda była wyjątkowo łagodna jak na jesień, mogło być zdecydowanie gorzej, zapewne całkiem niedługo już będzie, więc póki jeszcze jakoś dało się poruszać po ulicach Londynu bez całkowitego przemoknięcia to wato było z tego korzystać.
- Fajnie by było, gdyby pojawiły się jakieś nowe trupy. To znaczy, szkoda, gdyby ktoś umarł, ale wiesz jak jest. - Na tym w końcu polegała jej praca. Lubiła kiedy coś się tam działo i mogła przeprowadzać śledztwa. W sumie po Spalonej Nocy mieli jeszcze sporo niezamkniętych spraw, jednak nie było to nic ekscytującego, no większość ciał wyglądała podobnie. Nie brzmiało to może najlepiej, ale sens był całkiem prosty. Nikt przecież nie lubił się nudzić w pracy, prawda?
- Nie muszą nawet nic mówić, da się z nich niekiedy czytać jak z otwartej księgi. - Ciała miały do opowiedzenia naprawdę wiele, najróżniejszych historii. Właśnie dlatego lubiła swoją pracę, mogła odkrywać tajemnice, dochodzić do wniosków, na które nie wszyscy by wpadli, to było w tym najciekawsze, no i przede wszystkim powodować, że ci, którzy niekoniecznie byli dobrymi ludźmi ponosili konsekwencje swoich czynów.
- Porwanie brzmi całkiem nieźle, tylko obawiam się, że ktoś mógłby zauważyć moje zniknięcie i faktycznie się nim przejąć, wolałabym nie musieć się później tłumaczyć tym, że mój mąż się za mną tak bardzo stęsknił, że postanowił mnie porwać. - Brzmiało to nie najgorzej, dopóki ktoś faktycznie nie przejąłby się zniknięciem pracownika Ministerstwa, co mogłoby spowodować pewne zamieszanie, a chyba bardziej było im na rękę, aby nikt się nimi zbytnio nie interesował.
Mijali właśnie wejście do wąskiej alejki, w które zupełnie przypadkiem spojrzała. Jej nogi znalazły się już z przodu, jednak postanowiła się wrócić, bo coś zwróciło jej uwagę. - Hmm. - Mruknęła sama do siebie, kiedy wpatrywała się w alejkę. - Chyba nie powinno jej tu być, nie sądzisz? - Mała dziewczynka, zupełnie sama w takim miejscu, nie wyglądało to najlepiej.
Confusion in her eyes that says it all
She's lost control