06.11.2026, 19:30 ✶
Chris nie czuł się dobrze. Czuł się fatalnie. Jego umysł nie przetworzył jeszcze w pełni sytuacji, ale przecież docierało do niego, że coś jest nie tak. Za krótkie mankiety, Victoria zniknęła, na chodniku siedział jakiś ubrany w porwany, damski strój facet, a ten poltegeist… ten poltergeist…
– Vi… Victoria? – wykrztusił w końcu z siebie, kiedy wreszcie mózg musiał zaakceptować, że tak, rozpoznaje te ubrania, i że raczej Victoria nie teleportowała się nagle, uznając, że zostawiła kociołek na ogniu. To byłoby bardzo niefortunne i mocno godziło w jego ego, ale prawdopodobnie nie czułby się tak zagubiony, jak w tej chwili. – To ty?
Jego głos też brzmiał jakoś inaczej.
Zmiana nie była tak zauważalna jak u Victorii, gdzie z damskiego stał się męskim, ale istniała. Stał się trochę wyższy. Chris zaczął obmacywać własną twarz, a potem ramiona, w jakiejś panice, sam niepewny, co bardziej wytrącało go z równowagi. To że Victoria stała się mężczyzną (gdzieś tam w umyśle przebiegła mu nawet myśl, że świetnie nadawałby się do promowania nowej kolekcji szat męskich na specjalnie okazje, koniecznie u boku jakiejś modelki, by kobiety zerkały na niego, a modelka przy okazji promowała stroje dla nich), czy to że on sam, stał się… dzieckiem?
Ubranie nie leżało na nim tak, jak powinno. Było za luźne. Uszyte na trochę wyższą osobę. Chris nigdy nie założyłby niedopasowanych ubrań: był człowiekiem, dla którego te miały ogromne znaczenie.
– Czy ja jestem dzieckiem? – spytał w końcu, przerażony samą tą myślą. Rzucił się w bok, ale nie, nie próbował nigdzie uciekać, po prostu dopadł najbliższej witryny i zaczął się w niej przeglądać. Ku swej niewysłowionej uldze odkrył, że dzieckiem się nie stał, ale jednak… wciąż był wyraźnie nieletni. Ile mogło mieć w tej chwili lat jego ciało? Szesnaście? Może siedemnaście? Za mało. O wiele za mało. Przesunął palcami po twarzy, znajomej i obcej zarazem, a potem bardzo, bardzo powoli obrócił się ku Victorii.
Ją też to spotkało i przeszło po dobie. Miał więc wielką nadzieję, że podobnie będzie w jego przypadku. Ale…
– Jesteś… mężczyzną. To… to minie? – wyszeptał, bardzo starając się nie brzmieć na przestraszonego. Nie był tak naprawdę gówniarzem! Nie mógł panikować!
– Vi… Victoria? – wykrztusił w końcu z siebie, kiedy wreszcie mózg musiał zaakceptować, że tak, rozpoznaje te ubrania, i że raczej Victoria nie teleportowała się nagle, uznając, że zostawiła kociołek na ogniu. To byłoby bardzo niefortunne i mocno godziło w jego ego, ale prawdopodobnie nie czułby się tak zagubiony, jak w tej chwili. – To ty?
Jego głos też brzmiał jakoś inaczej.
Zmiana nie była tak zauważalna jak u Victorii, gdzie z damskiego stał się męskim, ale istniała. Stał się trochę wyższy. Chris zaczął obmacywać własną twarz, a potem ramiona, w jakiejś panice, sam niepewny, co bardziej wytrącało go z równowagi. To że Victoria stała się mężczyzną (gdzieś tam w umyśle przebiegła mu nawet myśl, że świetnie nadawałby się do promowania nowej kolekcji szat męskich na specjalnie okazje, koniecznie u boku jakiejś modelki, by kobiety zerkały na niego, a modelka przy okazji promowała stroje dla nich), czy to że on sam, stał się… dzieckiem?
Ubranie nie leżało na nim tak, jak powinno. Było za luźne. Uszyte na trochę wyższą osobę. Chris nigdy nie założyłby niedopasowanych ubrań: był człowiekiem, dla którego te miały ogromne znaczenie.
– Czy ja jestem dzieckiem? – spytał w końcu, przerażony samą tą myślą. Rzucił się w bok, ale nie, nie próbował nigdzie uciekać, po prostu dopadł najbliższej witryny i zaczął się w niej przeglądać. Ku swej niewysłowionej uldze odkrył, że dzieckiem się nie stał, ale jednak… wciąż był wyraźnie nieletni. Ile mogło mieć w tej chwili lat jego ciało? Szesnaście? Może siedemnaście? Za mało. O wiele za mało. Przesunął palcami po twarzy, znajomej i obcej zarazem, a potem bardzo, bardzo powoli obrócił się ku Victorii.
Ją też to spotkało i przeszło po dobie. Miał więc wielką nadzieję, że podobnie będzie w jego przypadku. Ale…
– Jesteś… mężczyzną. To… to minie? – wyszeptał, bardzo starając się nie brzmieć na przestraszonego. Nie był tak naprawdę gówniarzem! Nie mógł panikować!