Zamierzał dotrzymać obietnicy. Przybył do chatki Helloise, choć próbował przekonać samego siebie, że nie jest to szczególnie rozsądna decyzja. Serce podpowiadało mu, że postępuje słusznie. Rozsądek natomiast przypominał, że nie powinien mieszać się w wojny, które nie należały do niego. Problemy kowenu i ludzi wiary obchodziły go mniej niż nic. Jednak wobec losu Helloise pozostawał wciąż wrażliwy. Być może była to jego największa słabość i największy błąd w tym wszystkim. Nie spodziewał się zastać w jej domu tłumów. Niewielu było zapewne podobnie szalonych w swoim zatraceniu jak ona. Przypuszczał więc, że grono tych, którzy zdecydowali się podzielić z nią ciężar obecnych wydarzeń, będzie raczej skromne. Nie przewidział jednak, że skromność ta przybierze aż tak dosłowną postać. Kiedy przekroczył próg chatki, okazało się, że obecnych jest zaledwie troje - licząc jego samego. Przez krótką chwilę pozwolił sobie na milczenie. Niektóre rozczarowania zasługiwały na chwilę ciszy, niż pożałowanie. Na przedstawienie go jako "dawnego znajomego ze szkoły” odpowiedział jedynie cichym pomrukiem. Sam nie był pewien, co wolałby usłyszeć, lecz trudno było nie zauważyć, że była to jedna z najbardziej wyblakłych etykiet, jakie można było przyczepić do ich znajomości. Nie zamierzał jednak prostować cudzych wyobrażeń. Ustawił się zaraz przy drzwiach, opierając plecy o ścianę i krzyżując ramiona na piersi. W każdej chwili mógł przecież wyjść, ale teraz zaczął żałować za wszelkie próby przywiązywania wartości do swoich słów i ludzi którym je składał.
Na pytanie mężczyzny odpowiedział krótkim, pozbawionym większego zaangażowania przeczeniem. - Nie zamierzam. Jestem tu tylko, żeby chronić Helloise przed niebezpieczeństwem. Nie widział potrzeby, by rozwijać tę deklarację, tym bardziej że nie oczekiwał od nikogo zrozumienia. Sprawy i tak nabiorą dramatycznego tempa i walki nie unikną, właściwie to i tak przemoc to najlepsze co miał tutaj do zaoferowania. Później pozwolił czarownicy mówić. Wysłuchał wszystkich wskazówek, szczegółów i przestróg dotyczących nadchodzącego wieczoru, nie przerywając jej niepotrzebnymi pytaniami. Starał się zapamiętać każdy istotny szczegół, nawet jeśli z każdą kolejną informacją plan zdawał się komplikować coraz bardziej. Utrudnień nie brakowało, nie szukał niebezpieczeństwa dla samej przyjemności jego odnajdywania, ale też nie zamierzał ustępować przed kilkoma nadnaturalnymi straszydłami. Przyjął przedmioty od starej znajomej ze szkoły, ale nie zamierzał ukrywać swojej tożsamości tak jak rodzeństwo. Niewiele miał do stracenia, a niebezpieczeństwu zamierzał stawiać czoła z zadartą wysoko brodą.