Prudence miała specyficzne podejście do zakupów, zwłaszcza, jeśli chodziło o jej domową apteczkę, która jak całkiem niedawno się okazało nie była do końca odpowiednio zaopatrzona. Sama dla siebie raczej nie potrzebowała wielu medykamentów, zdarzało jej się bowiem przeziębić może dwa razy w roku i to by było na tyle. Oczywiście posiadała swoją torbę leków, którą zabierała ze sobą na specjalne zlecenia na Nokturnie, tyle, że aktualnie musiała mieć pewność, że ma odpowiednią ilość środków na cięższe przypadki. Praca jej męża była bowiem niebezpieczna, co zweryfikowała bardzo szybko i dość boleśnie. Nie zamierzała dopuszczać do kolejnych sytuacji, w których miała zastanawiać się nad tym, czy na pewno ma wszystko pod ręką. Jak wiadomo Prue nie popełniała dwa razy tych samych błędów, więc stworzyła listę wszystkiego, co mogło im się przydać w domu. Miała spore szczęście, że jej rodzina posiadała swoją sieć aptek, bo dzięki temu nie musiała martwić się dostępnością składników, które zapewne aktualnie wcale nie były łatwo osiągalne.
Przygotowała więc sobie listę wszystkiego, co kiedykolwiek mogło im się przydać (być może było to całkiem odważne założenie, ale jeśli ktoś tak uważał, to mógł ją po prostu sprawdzić). Prue wiedziała co robi, spędziła wiele lat pracując w szpitalu, a do tego teraz zdarzało jej się działać na Nokturnie, w terenie, bez dostępności medycznego sprzętu ze szpitala, a więc dokładnie zdawała sobie sprawę, które medykamenty będą musiały wystarczyć, żeby mogła udzielić pomocy. Była z niej całkiem dumna, wiedziała, że niczego na niej nie zabrakło, bo pracowała nad nią przez cały poprzedni wieczór, a jak wiadomo, gdy Prudence się za coś zabierała robiła to bardzo dokładnie.
Nie zapytała Benjy'ego o to, czy coś potrzebował z apteki, w sumie powinna była to zrobić, jednak wydawało jej się, że wystarczy kiedy na miejscu zweryfikuje, czego potrzebował, pozwoliła sobie być w pełni odpowiedzialna za to, co miało znaleźć się w jej domowej apteczce, bo akurat do tego miała odpowiednie kompetencje. Później mogła pójść do pracy, a jej mąż zanieść zakupy do domu co było naprawdę idealnym rozwiązaniem.
- Tak, to taka gwiazdka, że jeśli już ktoś ma umierać, to niech to robi w jakiś ciekawy sposób. - Nie spodziewała się, że może być inaczej, jej mąż zdecydowanie rozumiał jej podejście. Pewnie z boku mogło to zabrzmieć dziwne, ale jak wiadomo różne bywały zboczenia zawodowe, czy coś.
- Można tak powiedzieć. - Miała przewagę, nie zamierzała temu zaprzeczać. Potrafiła widzieć więcej niż zwyczajni ludzie, nie tylko dzięki swoim wyuczonym umiejętnościom, miała też przecież swój dar, z którego również korzystała - przedmioty należące do zmarłych miały bowiem również do opowiedzenia swoje historie, co dawało jej nieco forów, ale przecież nikt o tym nie wiedział.
Porwanie z miejsca pracy brzmiało całkiem interesująco, w sumie, czy faktycznie ktoś zauważyłby jej zniknięcie? Możliwe, że po jakimś czasie. Procedury ministerstwa ostatnio nieco się zmieniły, bardziej kontrolowano ich poczynania, doszły listy na które trzeba było się wpisywać, a więc pozostawiała ślady po swojej obecności, co mogło nieco komplikować pomysł jej męża, oczywiście nie zamierzała negować jego umiejętności, zwłaszcza, że wspominał właśnie coś o aranżowaniu miejsca zbrodni.
- W sumie fakt, co racja to racja, zresztą przede wszystkim potrafisz pojawiać się i znikać tak, aby nikt Cię nie widział, co już jest całkiem niezłym początkiem, pewnie nikt by Cię z tym nie powiązał. - Uśmiechnęła się, kiedy znalazł się bliżej i poprawił jej kołnierz płaszcza. - Może jest to jakiś pomysł na przyszłość. - Dodała jeszcze w momencie, gdy jego dłoń znalazła się na jej brodzie. W sumie nie był to wcale taki głupi pomysł, czyż nie? Kto czasem nie myślał o tym, żeby rzucić wszystko i wyjechać na koniec świata? Kiedy miało się ku temu odpowiedniego partnera możliwość wydawała się być bardzo atrakcyjna.
Później zrobiła krok w przód, a kątem oka dostrzegła w wąskiej alejce dziewczynkę, która zdecydowanie nie powinna się znajdować w takim miejscu sama. Nie miała pojęcia ile miała lat, ale nawet z tej odległości widziała, że nie był to wiek na samotne spacerowanie po Londynie. Właśnie dlatego zatrzymała się na chwilę i przeniosła wzrok na swojego męża, aby to z nim skonsultować. Prue nie należała do osób, które przechodziły obojętnie gdy widziały coś takiego.
- Z tej odległości trudno mi to ocenić, ale tak to może być ten wiek. - Miała dosyć spore doświadczenie zawodowe związane z dziećmi, kiedy pracowała w Mungu to właśnie one najczęściej były jej pacjentami, bo okazało się ku jej zaskoczeniu, że miała do nich odpowiednie podejście, co było całkiem zabawne, bo przed pracą jako uzdrowiciel nie miała większego doświadczenia z dzieciakami, no może poza tym, że jako prefekt pomagała się odnaleźć w Hogwarcie pierwszorocznym, którzy i tak byli bardziej nastolatkami niż dziećmi. Radziła sobie jednak również z nimi.
Pokręciła głową, kiedy usłyszała jego słowa. - Nie wiedziałam o tym, ale mogłam się spodziewać po Tobie czegoś podobnego, czyż nie, jeśli ktoś jako dzieciak mógł się zgubić na Nokturnie, to musiałeś być to Ty. - Juz jako dziecko miał tendencje do pakowania się w kłopoty, czego miała świadomość, bo sama mu w tym towarzyszyła przez pewien okres czasu. Zabawne było to, że jako dorosły nadal to robił, być może tak już miało wyglądać jego życie.
- Oby tak było, może poczekajmy chwilę, nie chciałabym jej tak zostawić. - Zastanawiałaby się nad losem tej małej do końca życia, gdyby teraz odwróciła się na pięcie i sobie poszła. Męczyłoby ją to pewnie do śmierci. - Też mi się to nie podoba. - Dodała jeszcze, cóż - najwyraźniej było ich dwoje. Nie wątpiła w to, że jej mąż miał w sobie sporo empatii, chociaż pewnie spotkał na swojej drodze różne dzieci. Prue nie była naiwna, wiedziała, że niektóre mogły w ten sposób próbować coś osiągnąć, ale ta dziewczynka nie wyglądała jej na młodocianego przestępcę, z którymi też miała do czynienia, wiedziała, że w Londynie działał gang złodziei różdżek. Zaczynało się ściemniać, jeszcze chwila, a słońce całkowicie schowa się za horyzontem i co wtedy?
Minęła chwila, dziewczynka jednak nadal tam stała, zupełnie sama, nikt się nie pojawił, nikt się nią nie interesował. Nie do końca jej się to podobało. - Wydaje mi się, że możemy to sprawdzić? - Zasugerowała, oczywiście nie narzucając swojego zdania.
Confusion in her eyes that says it all
She's lost control