Wczoraj, 15:27 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 4 godzin(y) temu przez Christopher Rosier.)
To było straszne. I Christopher sam nie wiedział, co było straszniejsze, to że Victoria zmieniła się w mężczyznę, to że ona sam był nastolatkiem, czy to że prawdopodobnie Victor Lestrange wyglądał lepiej od niego. A już najstraszniejsza była wizja, która wtargnęła do jego głowy (bo Rosier wyobraźnię miał żywą i bujną): oni dwoje na kolacji w restauracji. Ten ciemnowłosy, blady drybalas, w przymałych, kobiecych ubraniach, u boku chłopaka na oko tak lat siedemnaście, w którym może i nie rozpoznano by Christophera, ale już dostrzeżono podobieństwo do Rosierów…
– Wyznaczę nagrodę za tego poltergeista – oświadczył Chris, wpatrując się we własne odbicie, i starając się opanować chęć wpadnięcia w szał. Tylko zwróciłby na nich więcej uwagi niż już zwracali, zwłaszcza Victoria, nie wspominając o tym, że nie bardzo miał czym rzucać. – Chcę go w butelce, zaklętej, nietłukącej się, którą potem wrzucę do jakiegoś bardzo, bardzo głębokiego kanionu gdzieś na krańcu świata. Victorio, jesteś pewna, że on się na ciebie nie uwziął?
Dwa razy napadł na niego, gdy był u boku Victorii, raz na Victorię, kiedy była sama, no i jeszcze teraz mówiła, że widziała zamianę płci. Wprawdzie odetchnął z ulgą, gdy oświadczyła, że to też minie, ale wciąż miał pewien problem ze spojrzeniem w jej stronę. Zrobił to, odwrócił wzrok, a potem z najwyższym wysiłkiem powstrzymał skrzywienie, bo zdało się mu, że słyszy pękający szef. Wreszcie westchnął i zsunął z siebie płaszcz, teraz na niego o wiele zbyt duży. Niemal natychmiast zadrżał z zimna, ale wyciągnął go w stronę Lestrange.
– Lepiej weź – mruknął. – Na mnie i tak jest za mały.
A znajdowali się w tej bardziej eleganckiej części magicznych dzielnic i zdecydowanie mężczyzna odziany w taki sposób, w jaki był teraz ubrany Victor Lestrange, zwracał na siebie uwagę.
– Myślę, że powinniśmy przełożyć kolację. I rozmowę. Wszystko powinniśmy przełożyć. Na najmniej dwadzieścia cztery godziny – oświadczył zdecydowanie, znów oglądając swoje ręce i już kombinując, gdzie mógłby się schować.
– Wyznaczę nagrodę za tego poltergeista – oświadczył Chris, wpatrując się we własne odbicie, i starając się opanować chęć wpadnięcia w szał. Tylko zwróciłby na nich więcej uwagi niż już zwracali, zwłaszcza Victoria, nie wspominając o tym, że nie bardzo miał czym rzucać. – Chcę go w butelce, zaklętej, nietłukącej się, którą potem wrzucę do jakiegoś bardzo, bardzo głębokiego kanionu gdzieś na krańcu świata. Victorio, jesteś pewna, że on się na ciebie nie uwziął?
Dwa razy napadł na niego, gdy był u boku Victorii, raz na Victorię, kiedy była sama, no i jeszcze teraz mówiła, że widziała zamianę płci. Wprawdzie odetchnął z ulgą, gdy oświadczyła, że to też minie, ale wciąż miał pewien problem ze spojrzeniem w jej stronę. Zrobił to, odwrócił wzrok, a potem z najwyższym wysiłkiem powstrzymał skrzywienie, bo zdało się mu, że słyszy pękający szef. Wreszcie westchnął i zsunął z siebie płaszcz, teraz na niego o wiele zbyt duży. Niemal natychmiast zadrżał z zimna, ale wyciągnął go w stronę Lestrange.
– Lepiej weź – mruknął. – Na mnie i tak jest za mały.
A znajdowali się w tej bardziej eleganckiej części magicznych dzielnic i zdecydowanie mężczyzna odziany w taki sposób, w jaki był teraz ubrany Victor Lestrange, zwracał na siebie uwagę.
– Myślę, że powinniśmy przełożyć kolację. I rozmowę. Wszystko powinniśmy przełożyć. Na najmniej dwadzieścia cztery godziny – oświadczył zdecydowanie, znów oglądając swoje ręce i już kombinując, gdzie mógłby się schować.