Cóż, na pewno nie mogłaby się nad tym zastanawiać, to musiałoby się wydarzyć spontanicznie, bo inaczej Prudence jeszcze zaczęłaby rozważać wszystkie za i przeciw, rozpisywać to na kolejnych listach i mogłoby wyjść bardzo różnie. Gdyby jednak któregoś dnia postanowił się pojawić całkiem spontanicznie, bez zapowiedzi pod jej biurem i ją uprowadzić, to pewnie nie miałaby nic przeciwko temu. Przy Benjym nie myślała do końca racjonalnie i łatwo jej było odbiegać od tych od norm, które wypracowała sobie przez lata. Taki już był jego urok, nieprawdaż?
Czy byłoby coś złego w wyjechaniu gdzieś daleko, daleko od tego wszystkiego co znała? Chyba nie, jeśli miałaby to z kimś zrobić, to właśnie z nim, z nikim innym. Nigdy o tym nie myślała, bo nie miała ku temu powodu, ale teraz? Teraz wszystko było możliwe, w takim towarzystwie, no w małżeństwie z kimś takim.
- Nie, to nie jest nie, wystarczy odpowiedni argument, a w sumie to nawet nie argument, a moment i być może jest drobna szansa, że się na to zgodzę, właściwie porwanie ma chyba to do siebie, że nie trzeba się na nie godzić? - Skoro już zaczęli o tym dyskutować, to kontynuowała temat. Czy wyobrażała sobie siebie poza Ministerstwem? No nie, wcześniej nie, nigdy tego nie robiła, a teraz uważała, że wszystko jest możliwe. Miała już ku temu pewne powody. Wydarzyły się przecież ostatnio w jej życiu rzeczy, których nigdy by się nie spodziewała i były najlepszym, co ją do tej pory spotkało.
Nie musieli ustalać wszystkiego w tej chwili. Zresztą wiedziała, że jeśli ktoś miałby się włamać do Ministerstwa i zabrać ja stamtąd niezauważoną, to musiałby być jej mąż, nikt inny nie byłby w stanie tego zrobić i nie miała, co do tego najmniejszych wątpliwości. Pewnie nawet niczego by nie zaplanował tylko działał pod wpływem chwili i wszystko by mu się udało - było to dla niej całkiem logiczne. Zresztą nie widziałaby nic złego w tym, żeby ją zaskoczył w takiej sytuacji - to mogłoby być naprawdę interesującym zdarzeniem. Dzisiaj niekoniecznie mieli czas na podobne rozważania, bo jeszcze czekała ich wizyta w aptece i uzupełnienie zapasów, a spodziewała się, że gdyby rozpoczęli dyskusję na ten temat to trwałaby do samego rana - jak wiele innych w ich przypadku.
Prue faktycznie póki co skupiła się na tym, aby zaopatrzyć ich wyłącznie w odpowiednie medykamenty, swoje chirurgiczne narzędzia miała bowiem pod ręką, ale miała zamiar jeszcze dokonać drobnej rewolucji w ich domu, stworzyć pokój, w którym mogłaby przyjmować pacjentów, to znaczy do tych na Nokturnie chodziła osobiści i raczej nie zaprosiłaby do ich domu, więc chodziło jej wyłącznie o jedną osobę, którą miała zamiar tam leczyć. Jeszcze nie wspomniała swojemu małżonkowi o tym pomyśle, ale nie sądziła, że wybije jej ten pomysł z głowy, zresztą nie musiał przecież wiedzieć, że stworzyłaby ten gabinet z myślą wyłącznie o nim, prawda?
- Pewnie, że mógłbyś, ale w tym przypadku? - Wzruszyła jedynie ramionami. Jeśli ktoś miałby się zgubić jako dzieciak na Nokturnie, to oczywiste, że musiałby to być on. Zapewne nie było mu łatwo spacerować tymi cuchnącymi uliczkami, jednak nie wątpiła w to, że sobie poradził, zawsze radził sobie ze wszystkim, co go spotykało. - Na szczęście, już wtedy potrafiłeś sobie z tym poradzić, czyż nie? W jakie bagno byś się nie wpakował to i tak z niego wyjdziesz, uważam, że to Twoja kolejna super moc. - Być może nieco zbyt lekko potraktowała tę jego opowieść, nie miała przecież pojęcia jak na tamtego pięcioletniego chłopca wpłynęła taka sytuacja, ale była pewna tego, że sobie z tym poradził, wystarczyło na niego spojrzeć, radził sobie z każdą przeciwnością losu.
- Już ma lepszy start od Ciebie, bo jest na Pokątnej, a nie na Nokturnie, więc zaczyna zupełnie z innego pułapu. - Nie było sensu porównywać do siebie tych dwóch miejsc, tak, czy siak na pewno było to dosyć drastycznym przeżyciem - znajdowanie się gdziekolwiek bez swoich rodziców, czy innych bliskich, którzy kojarzyli się z bezpieczeństwem, dobrze, że mieli wspólne zdanie co do tego, że nie mogli przejść obok tego obojętnie.
Nikt nie wydawał się być zainteresowany zaistniałą sytuacją, nikt poza nimi nie zwrócił uwagi na stojącą w głębi alejki dziewczynkę, nie żeby chciała zrzucić na kogoś innego odpowiedzialność za to, co miało się wydarzyć, podjęła już tę decyzję, skonsultowała ją z mężem, to musieli być oni. Naprawdę wracałaby do tego do końca swoich swoich dni.
- Jasne, wezmę to na siebie. - W sumie to było całkiem logiczne. Prudence miała doświadczenie z dziećmi, nie bała się ich wcale i wiedziała, jak z nimi rozmawiać. Nie widziała więc nic złego w tym, aby to ona się miała tym zająć. To było całkiem rozsądne.
- Nie będzie miała takiego wrażenia. - Prue wydawała się być bardzo pewna swoich słów, może nawet za bardzo, a może po prostu wiedziała, że jest w tym dobra i nie było sensu tego negować, kto ją tam właściwie wiedział. Nie miała zresztą w zwyczaju przeceniać swoich możliwości.
- To całkiem logiczne, nie ma się co oszukiwać, nie wyglądasz jakbyś mógł mieć dobre zamiary, wiem, że to bardzo powierzchowne, ale no, niestety większość osób ma podobne wrażenie, wiadomo jak to jest z tym ocenianiem książek po okładkach. - Ona doskonale przecież wiedziała, co kryje się w środku, i w życiu nie uważałaby, że Benjy jest osobą, której powinien się bać ktoś niewinny.
Podeszli więc do dziewczynki, którą wcześniej dostrzegli. Prue nachyliła się do niej. - Cześć Maleństwo. - Nie chciała patrzeć na nią z góry, bo jakoś tak źle jej się to kojarzyło. Gdy Prudence się odezwała dziewczynka spojrzała jej w oczy, zapaliła zapałkę, a wtedy ona i Benjy poczuli ból głowy i wszystko się rozmyło.
Confusion in her eyes that says it all
She's lost control