4 godzin(y) temu ✶
Chris zaczynał zauważać i wyłapywać niektóre rzeczy, wcześniej niedostrzegalne u Victorii, ale teraz nie miał żadnych szans choćby podejrzewać, że poczuła się piątym kołem u wozu ani że uznała, że mogłaby się mu narzucać. W tej chwili bowiem sam czuł się przez poltergeista upokorzony i aż się skręcał w środku na myśl o tym, że ktoś, w tym Victoria, go takim widzi. Nie było tak źle poprzednim razem: owszem, plótł od razu wszystko, co mu ślina na język przyniosła, ale przynajmniej pozostawał sobą, a nic z tego, co by wypowiedział, nie było nieprawdą.
Niby wyglądał kiedyś tak jak chłopak, który spoglądał na niego z witryny sklepowej, ale w tej chwili dla Chrisa to była obca skóra.
Miał też problem trochę innej natury, czyli na przykład, czy jeśli twoja dziewczyna in spe stała się mężczyzną, to umawiasz się z chłopakiem.
Odetchnął, uspokajając się trochę może dlatego, że pierwszy szał złości i przerażenia minął, zwłaszcza gdy potwierdziła, że wszystko potrwa tylko dobę, może po prostego dlatego, że Victoria zachowywała spokój i to się mu udzielało. Rosier niekiedy miewał skłonności ulegania gwałtownym emocjom, zwłaszcza w chwilach takich jak tak.
– Weź go, masz w ogóle coś odpowiedniego na… no na ciebie teraz? – zapytał, spoglądając na nią. Przez kolejną sekundę nastąpiła w jego umyśle pewna walka, bo przywykł do jej komplementowania, nie przywykł do komplementowania mężczyzn, i nie był pewien, czy powiedzenie, że jako mężczyzna też ma piękne oczy byłoby komplementem dla Victorii, czy zabrzmiałoby, jakby przejawiał zainteresowania bardzo źle widziane w ich towarzystwie, a do niedawna wręcz zakazane przez prawo. – Ja też się po prostu teleportuję. Chyba do nowego domu – powiedział, z nagłą ulgą, że go kupił. Tam nikt go nie zobaczy. W jego mieszkaniu w końcu wciąż hulał wiatr, nawet jeśli zamówił te gwoździe. – Dokończę te kilka zamówień na Samhain… Nie chcę, żeby ktoś mnie tak oglądał – wyrwało się mu. I nie chciał, żeby ona tak go oglądała. Te włosy! Ta fryzura była okropna. Jak on mógł kiedykolwiek czesać się w ten sposób? – Może jutro? To znaczy, może wyjdziemy gdzieś, jak nie będziemy przeklęci? Znajdziesz czas?
Niby wyglądał kiedyś tak jak chłopak, który spoglądał na niego z witryny sklepowej, ale w tej chwili dla Chrisa to była obca skóra.
Miał też problem trochę innej natury, czyli na przykład, czy jeśli twoja dziewczyna in spe stała się mężczyzną, to umawiasz się z chłopakiem.
Odetchnął, uspokajając się trochę może dlatego, że pierwszy szał złości i przerażenia minął, zwłaszcza gdy potwierdziła, że wszystko potrwa tylko dobę, może po prostego dlatego, że Victoria zachowywała spokój i to się mu udzielało. Rosier niekiedy miewał skłonności ulegania gwałtownym emocjom, zwłaszcza w chwilach takich jak tak.
– Weź go, masz w ogóle coś odpowiedniego na… no na ciebie teraz? – zapytał, spoglądając na nią. Przez kolejną sekundę nastąpiła w jego umyśle pewna walka, bo przywykł do jej komplementowania, nie przywykł do komplementowania mężczyzn, i nie był pewien, czy powiedzenie, że jako mężczyzna też ma piękne oczy byłoby komplementem dla Victorii, czy zabrzmiałoby, jakby przejawiał zainteresowania bardzo źle widziane w ich towarzystwie, a do niedawna wręcz zakazane przez prawo. – Ja też się po prostu teleportuję. Chyba do nowego domu – powiedział, z nagłą ulgą, że go kupił. Tam nikt go nie zobaczy. W jego mieszkaniu w końcu wciąż hulał wiatr, nawet jeśli zamówił te gwoździe. – Dokończę te kilka zamówień na Samhain… Nie chcę, żeby ktoś mnie tak oglądał – wyrwało się mu. I nie chciał, żeby ona tak go oglądała. Te włosy! Ta fryzura była okropna. Jak on mógł kiedykolwiek czesać się w ten sposób? – Może jutro? To znaczy, może wyjdziemy gdzieś, jak nie będziemy przeklęci? Znajdziesz czas?