10.11.2026, 23:33 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 10.11.2026, 23:36 przez Jonathan Selwyn.)
W tym momencie dla Jonathana nie liczyło się nic innego niż Anthony i słodka obietnica wspólnego życia.
Gdy ich czoła się zetkneły wyższy czarodziej przymknął oczy, a uśmiech na jego twarzy zakwitł jeszcze bardziej.
Je n'ai qu'un instant. Je t'envoie l'éternité dans une minute, l'infini dans un mot, tout mon cœur dans : je t'aime. – krążyło po jego głowie, gdy delikatnie pieścił palcami ukochane policzki. Niesamowite, że tak wielka obietnica była dla niego tak łatwa do wypowiedzenia, niczym oddychanie, gdy chodziło o miłość jego życia.
Otworzył oczy i roześmiał się ciepło, gdy usłyszał jego kolejne słowa.
– Nawet gdybym stał się szaleńcem, mój obłakany umysł w życiu nie dałby się przekonać do zmiany zdania – odpowiedział studiując uważnie rozkład szarego pigmentu w błyszczących oczach mężczyzny, który czynił go tak szczęśliwym. I to właśnie w tej chwili zrozumiał, że tak naprawdę całe życie miał przed sobą idealną ilustrację tego jak wyglądały aury, a tak długo tego nie widział. Stalowe tęczówki Anthony'ego otaczały jego źrenice, niczym barwne kolory, które Jonathan obserwował całe swoje życie. Tak samo fascynujące. Tak samo piękne i tak samo uzeleżniające, gdy się je podziwiało.
– Oczywiście – wyszeptał w odpowiedzi na oytanie, probując wyryć w swojej pamięci moment, kiedy smukłe palce Tony'ego, ozdobiły jego własną dłoń najpierw pierścieniem, a następnie pocałunkami. – Myślę, że… – powiedział z figlarnym błyskiem w oku po czym urwał i pokręcił głową, czując się zbyt wzruszony na cokolwiek zaczepnego, co chciał właśnie powiedzieć. Dlatego też po przyciągnął go do siebie i uczcił tę chwilę pocałunkiem, który z pewnością zawstydziłby nawet najbardziej zakochanych bohaterów romansów.
Gdy ich czoła się zetkneły wyższy czarodziej przymknął oczy, a uśmiech na jego twarzy zakwitł jeszcze bardziej.
Je n'ai qu'un instant. Je t'envoie l'éternité dans une minute, l'infini dans un mot, tout mon cœur dans : je t'aime. – krążyło po jego głowie, gdy delikatnie pieścił palcami ukochane policzki. Niesamowite, że tak wielka obietnica była dla niego tak łatwa do wypowiedzenia, niczym oddychanie, gdy chodziło o miłość jego życia.
Otworzył oczy i roześmiał się ciepło, gdy usłyszał jego kolejne słowa.
– Nawet gdybym stał się szaleńcem, mój obłakany umysł w życiu nie dałby się przekonać do zmiany zdania – odpowiedział studiując uważnie rozkład szarego pigmentu w błyszczących oczach mężczyzny, który czynił go tak szczęśliwym. I to właśnie w tej chwili zrozumiał, że tak naprawdę całe życie miał przed sobą idealną ilustrację tego jak wyglądały aury, a tak długo tego nie widział. Stalowe tęczówki Anthony'ego otaczały jego źrenice, niczym barwne kolory, które Jonathan obserwował całe swoje życie. Tak samo fascynujące. Tak samo piękne i tak samo uzeleżniające, gdy się je podziwiało.
– Oczywiście – wyszeptał w odpowiedzi na oytanie, probując wyryć w swojej pamięci moment, kiedy smukłe palce Tony'ego, ozdobiły jego własną dłoń najpierw pierścieniem, a następnie pocałunkami. – Myślę, że… – powiedział z figlarnym błyskiem w oku po czym urwał i pokręcił głową, czując się zbyt wzruszony na cokolwiek zaczepnego, co chciał właśnie powiedzieć. Dlatego też po przyciągnął go do siebie i uczcił tę chwilę pocałunkiem, który z pewnością zawstydziłby nawet najbardziej zakochanych bohaterów romansów.