Prudence starała się podchodzić do tego wspomnienia z dystansem. Tak, jak do każdego poprzedniego, które widzieli tego popołudnia, jednak to wcale nie było takie proste. Poniekąd czuła się jakby cofnęła się do przeszłości i znowu miała to przeżywać. Wracała do tego czasami w swojej głowie, ale patrzenie na to wszystko z tej perspektywy… było zupełnie inne. Znaleźli się w końcu w tym wspomnieniu, weszli do niego. Zazwyczaj widziała wszystko, co kiedyś się wydarzyło poprzez swoje własne oczy, teraz stała obok i patrzyła na to z zewnątrz, jak postronny obserwator, no i nie wyglądało to dobrze.
Jej młodsza wersja nie wyglądała najlepiej. Stała przyparta do ściany, nie reagowała na to, co miał jej do powiedzenia znajomy mężczyzna. Wydawała się być obojętna, chociaż to były tylko pozory. Nie do końca wiedziała, jak ma zareagować, jak powinna sobie poradzić z zaistniałą sytuacją, co najgorsze obok nie było nikogo kto mógłby jej pomóc. Wszystko przez to, że był sabat. Mung wtedy świecił pustkami, niewielu uzdrowiecieli i reszty personelu było na miejscu, obsada naprawdę sięgała minimum, co widać było na załączonym obrazku. To, że sama musiała walczyć o życie swojego narzeczonego nie powinno mieć miejsca, a jednak się wydarzyło. Nie udało jej się go uratować, co naprawdę w nią uderzyło, chociaż przecież widziała, jak wyglądała sytuacja. Gdyby spojrzeć na to zupełnie racjonalnie… nie miała najmniejszych szans na to, aby mu pomóc, a jednak walczyła, robiła co tylko mogła, żeby mu pomóc. Poległa. Nie wątpiła w to, że pojawią się tacy, którzy podważą jej kompetencje, tak właściwie wydarzyło się to szybciej, niż mogła się spodziewać. Ronald wbiegł bowiem do sali, w której się znajdowali, zobaczył, co się stało i wybrał osobę, na której miał zamiar się wyżyć. Padło na nią, powinna to zrozumieć, prawda? Była lekarzem, nie udało jej się spełnić swoich obowiązków, on był bliskim pacjenta… tyle, że przecież ona też. Chyba o tym zapomniał. Nie, nie zapomniał, bo przecież inaczej nie powiedziałby jej tych wszystkich gorzkich słów. On również uważał ją za nic, czy powinno to ją dziwić? Niekoniecznie. Był najbliższym współpracownikiem jej narzeczonego, to z nim Liam spędzał najwięcej czasu, na pewno dzielił się z tym mężczyzną obawami na jej temat, mówił mu o tym, że była niewystarczająca. Nie miała co do tego żadnych wątpliwości po tym, w jaki sposób się do niej odezwał. Popchnął ją, jakby nic nie znaczyła. Był przecież aurorem, nie powinien zachowywać się w ten sposób, oni mieli dbać o niewinnych ludzi, zdecydowanie przekraczał swoje kompetencje, tyle, że nie mogła nic z tym zrobić, nie miała nawet jak sięgnąć po różdżkę, czy się obronić, bo była od niego słabsza i mniejsza, była kobietą…
Niedobrze jej się robiło, gdy na to spoglądała. Poczuła, że dłoń męża zacisnęła się mocniej. Powinna się tego spodziewać, miała świadomość, jak reagował na jej krzywdę. - To nikt ważny, to nikt. - Powiedziała, kiedy o to zapytał. Zdawała sobie jednak sprawę, że w tym przypadku to nie wystarczy, na pewno ta odpowiedź nie była wystarczająca. Westchnęła ciężko i ponownie się odezwała. - Ronald Weasley, auror, partner mojego zmarłego narzeczonego, ostatnio dotarło do mnie, że być może był jego partnerem nie tylko w pracy… - Mówiła bardzo cicho, bo trochę jej było za to wstyd. Dotarło to do niej na przestrzeni ostatniego czasu, kiedy teraz spoglądała na tę scenę nie miała już żadnych wątpliwości - w ten sposób zachowywał się ktoś, kto kogoś kochał, i nie chodziło o miłość przyjacielską, tylko tę romantyczną. Przebłysk w aptece, fotografia w pubie… wszystko składało się w jedną całość, nabierało sensu, ale czy tłumaczyło jego zachowanie, właściwie to ich zachowanie? Czuła się okropnie z tym, czego się dowiedziała… ktoś wybrał ją sobie jako przykrywkę dla swoich niekoniecznie mile widzianych upodobań, wykorzystał ją, do tego gnębił, zmieniał, powodował, że zatraciła gdzieś siebie i ciągle czuła się niewystarczająca, kiedy to on miał problem. To było naprawdę okrutne.
- To minęło, już jest dobrze, będzie tylko lepiej. - Widziała zdenerwowanie na twarzy swojego męża, nie dziwiło jej to, bo sama się irytowała kiedy patrzyła na to wszystko, ależ była głupia i ślepa, ale mądry czarodziej po szkodzie, czyż nie? Gdyby tak od razu dało się wszystko przewidzieć, niestety nawet jasnowidz nie do końca tak potrafił.
Ponownie, zupełnie niespodziewanie obraz zaczął się rozmywać, pojawił się ból głowy, a oni zostali wyciągnięci z tego wspomnienia. Znaleźli się w tej samej alejce na ulicy Pokątnej, tyle, że tym razem dziewczynki już tutaj nie było. Zniknęła. Znalazła rodziców? Nie wydawało jej się, miała wrażenie, że nie była do końca materialna, nie kiedy mieszała im w głowach w ten sposób, to musiał być duch, duch, po którym na bruku zostały tylko trzy wypalone zapałki - nic więcej, no i wspomnienia, których nigdy nikt miał nie zobaczyć, a jednak stało się inaczej.
Confusion in her eyes that says it all
She's lost control