Dzisiaj, 01:21 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: Dzisiaj, 01:24 przez Lucy Rosewood.)
Gabriel ją całował, a Lucy ani myślała pozostawiać mu dłużna. Na każdy pocałunek odpowiadała pocałunkiem, a palce wampirzycy nie pozwolały ani przez chwilę o sobie zapomnieć, wczepiając się w wampirze loki tylko po to by po chwili skupiły się na jego plecach.
Jego nagły wyczyn, który sprawił, że znalazła się w jego objęciach, skwitowała śmiechem tak wesołym i beztroskim, że aż niedowierzała, że należał do niej.
– Pozwalasz sobie dzisiaj na naprawdę dużo – powiedziała z zalotnym uśmiechem A przynajmniej miała nadzieję, że taki był. Podobno nie była nigdy dobra w sztuce uwodzenia, a jej flirciarski, kiedy jeszcze go używała, głos niekiedy brzmiał jakby czytała na głoś czyjś wyrok sądowy. – Podoba mi się to – dodała szybko i delikatnie nadgryzła jego ucho jakby Gabriel miał jakiekolwiek wątpliwości.
Uciekli przed deszczem do opactwa, ale Gabriel najwyraźniej ani myślał jej jeszcze wypuścić ze swoich objęć. Delektowała się więc po prostu tą chwilą lekkości, gdy jej ulubiony wampir niósł ją po schodach wciąż nie zapominając przy tym o pocałunkach.
– Zabawne, że to proponujesz – westchnęła cicho. – Jestem prawie pewna, że w swojej sypialni mam również szlafrok, który będzie wręcz idealny dla ciebie. Kiedyś kupiłam zły rozmiar. Jesteś zainteresowany, abym pomogła ci go założyć? Oczywiście w ramach rekompensaty za pomoc w sukience.
Uśmiechnęła się jeszcze szerzej wyraźnie z siebie dumna. Chyba można było powiedzieć, że dopieła swego, a jej plan zmuszenia Gabriela do chwili przerwy przy pracy na cmentarzu przebiegł lepiej niż planowała.
Jego nagły wyczyn, który sprawił, że znalazła się w jego objęciach, skwitowała śmiechem tak wesołym i beztroskim, że aż niedowierzała, że należał do niej.
– Pozwalasz sobie dzisiaj na naprawdę dużo – powiedziała z zalotnym uśmiechem A przynajmniej miała nadzieję, że taki był. Podobno nie była nigdy dobra w sztuce uwodzenia, a jej flirciarski, kiedy jeszcze go używała, głos niekiedy brzmiał jakby czytała na głoś czyjś wyrok sądowy. – Podoba mi się to – dodała szybko i delikatnie nadgryzła jego ucho jakby Gabriel miał jakiekolwiek wątpliwości.
Uciekli przed deszczem do opactwa, ale Gabriel najwyraźniej ani myślał jej jeszcze wypuścić ze swoich objęć. Delektowała się więc po prostu tą chwilą lekkości, gdy jej ulubiony wampir niósł ją po schodach wciąż nie zapominając przy tym o pocałunkach.
– Zabawne, że to proponujesz – westchnęła cicho. – Jestem prawie pewna, że w swojej sypialni mam również szlafrok, który będzie wręcz idealny dla ciebie. Kiedyś kupiłam zły rozmiar. Jesteś zainteresowany, abym pomogła ci go założyć? Oczywiście w ramach rekompensaty za pomoc w sukience.
Uśmiechnęła się jeszcze szerzej wyraźnie z siebie dumna. Chyba można było powiedzieć, że dopieła swego, a jej plan zmuszenia Gabriela do chwili przerwy przy pracy na cmentarzu przebiegł lepiej niż planowała.