Miał to być zwykły spacer tuż przed pracą. Nie spodziewała się tego, że odbędzie dzisiaj podróż do przeszłości i to tej najmniej przyjemnej, którą bardzo, ale to bardzo chciałaby zakopać i o niej nie pamiętać. Towarzyszył jej w tym wszystkim mąż, któremu nie zdążyła opowiedzieć o tej części swojego życia. Cóż, przeszłość lubiła o sobie przypominać w najmniej odpowiednim momencie, najwyraźniej tak miało być. Nie zamierzała udawać, że nic się nie stało. Wypadało mu nieco przybliżyć, opowiedzieć chociaż cokolwiek, chociaż właściwie to, co zobaczył było bardzo wymowne i w zasadzie nie potrzebowało wyjaśnień. Te wspomnienia dało się odebrać tylko w jeden sposób.
Dziewczynka zniknęła, kiedy po raz ostatni wrócili z jej wspomnień. Nie było jej tam, gdzie znajdowała się chwilę wcześniej. Cóż, nie miała pojęcia, co właściwie się wydarzyło, to znaczy oczywiście, że miała swoje podejrzenia, jednak teraz bez winnego raczej trudno było je zweryfikować.
Mieli jednak niedokończone sprawy, przez które zjawili się razem na Pokątnej, więc wypadało do nich wrócić, chociaż jej nastrój nieco podupadł przez to, co się im przytrafiło. Lista jednak czekała, zapasy trzeba było uzupełnić, a zapowiedziała się również swojej żeńskiej części rodziny, że nawiedzą dzisiaj aptekę, więc nie zamierzała sobie tego darować. Zwłaszcza, że znajdowali się bardzo blisko niej.
Tak jak się spodziewała, kiedy tylko znaleźli się w progu ciotka wybiegła im na przywitanie. Prudence przekazała jej swoją listę, którą miała się zająć, właściwie przekazała to do zrobienia jednemu ze swoich zaufanych pracowników, a ich zaprowadziła na zaplecze. Emmaline jak zawsze tryskała energią, buzia jej się nie zamykała, nie miała wątpliwości, że tak właśnie będzie. Benjy na pewno mógł się poczuć tutaj mile widziany, zresztą Prue od początku wiedziała, że akurat z ciotką będzie miał o czym rozmawiać. Ona była chyba najbardziej ekstrawertyczną osobą w ich rodzinie, nie potrafiła usiedzieć w miejscu, uwielbiała alternatywną medycynę przez co bardzo dużo podróżowała po świecie, co łączyło ją z jej mężem. Dzięki temu spotkaniu trochę zeszło z niej napięcie i humor jej się poprawił. W końcu zostali wypuszczeni, na szczęście miała dzisiaj całkiem niezłą wymówkę w postaci nocnej zmiany i ciotka wiedziała, że nie ma tutaj nic do ugrania. Nie mogła też w nich (a przynajmniej w Prue) wlać wszystkich swoich mieszanek ziół na wzmocnienie.
Gdy opuścili aptekę zaczęło się ściemniać, co sugerowało, że zbliżał się czas, kiedy powinna znaleźć się w ministerstwie. Nie złożyło się najlepiej, bo czuła, że powinna wyjaśnić Benjy'emu co nieco na temat tego, co zobaczył. Musiała to zrobić. Wcześniej nie była szczególnie wylewna na temat swojego zmarłego narzeczonego, bo właściwie to nie było o czym rozmawiać. Zginął, małżeństwo nie doszło do skutku, nie było sensu skupiać się na tym, co działo się wcześniej. Przynajmniej ona przyjęła taką taktykę, bo nie było to dla niej łatwe. Nie był to najlepszy czas w jej życiu, sporo minęło nim zdążyła sobie wszystko poukładać w głowie, zresztą szkody, które Liam wyrządził wcale nie tak prosto było naprawić. Przez niego miewała momenty, kiedy wątpiła w siebie i niby z tym walczyła, ale zdarzały się momenty, kiedy nie do końca to wystarczało.
Doszli do progu gmachu ministerstwa. Zatrzymali się przed drzwiami, nie mieli szansy porozmawiać wcześniej o tym co widzieli, nie lubiła takich niejasności i niedopowiedzeń, ale akurat dzisiaj nie mogła z tym nic zrobić. Czas ją naglił, niestety, jakoś tak się to wszystko ułożyło. Miała świadomość, że Benjy wyciągnął swoje wnioski, żywo reagował na wspomnienia i na pewno miał pytania, które chciał jej zadać, nie dziwiło jej to wcale.
- Niestety. - Nieszczególnie miała ochotę iść do pracy, zdecydowanie wolałaby się znaleźć w domu, z drugiej jednak strony przynajmniej szybko zajmie myśli i przestanie wracać do tego, co działo się w przeszłości. Benjy jeszcze nie wypuszczał jej dłoni, spoglądała na niego uważnie, widziała po wyrazie jego twarzy, że chce coś powiedzieć, miał te zmarszczkę na czole, kiedy się skupiał. Trwało to dłuższą chwilę, co raczej nie zdarzało mu się często, doskonale więc wiedziała, gdzie znajdowały się jego myśli, a przynajmniej tak się jej wydawało.
Sama zmrużyła oczy, kiedy usłyszała przepraszam. Nie wydawało jej się, aby akurat on miał za co ją przepraszać, wspierał ją, był przy niej, niczego więcej nie potrzebowała. Była gotowa się odezwać, kiedy dostrzegła jego rękę w powietrzu, cóż doskonale ją znał, wiedział, że zamierzała to skomentować. W takim wypadku jednak nie wchodziła mu w słowo, czekała, aż skończy myśl, tak jak sobie życzył.
- Nie możesz mnie przepraszać za coś na co nie miałeś wpływu. - Pokręciła jeszcze głową, bo rozumiała, co miał na myśli, jednak sytuacja była bardzo dynamiczna. - Kiedy obiecywaliśmy sobie różne rzeczy nie wiedzieliśmy jak potoczy się nasze życie, na pewno nie miałeś pojęcia co się wydarzy, więc nie wydaje mi się, aby było za co przepraszać. - Byli przecież tylko dziećmi, kiedy mówili sobie tamte rzeczy.
Confusion in her eyes that says it all
She's lost control