Nie uważał on honoru za wartość, którą należało częściej stawiać ponad innymi sprawami. Zbyt często widział, jak mylono go z próżną dumą, jak przywdziewano niczym odświętny płaszcz, by nadać przyzwoity wygląd rzeczom, które z przyzwoitością nie miały nic wspólnego. W jego ocenie, honor powinien wyznaczać granicę pomiędzy tym, za czym rzeczywiście warto było stanąć, a tym, co wynikało jedynie z urażonego ego. Dobrze wiedział, jak łatwo można było zatrzeć tę różnicę. Dorastał przecież w świecie, w którym stare rody czystej krwi potrafiły posunąć się do najpodlejszych czynów, a następnie z niewzruszoną miną tłumaczyć je obowiązkiem wobec nazwiska, tradycji czy rodzinnego honoru. Znał te wzniosłe deklaracje, wypowiadane nad krzywdą innych, jakby odpowiednio dobrane słowa mogły uczynić z podłości prawdziwą cnotę. Widział, jak duma przebierała się za godność, a uprzedzenia za przywiązanie do zasad. Nie zamierzał więc oceniać Tonyi przez pryzmat tego, czy potrafiła zachować zimną krew, czy też pozwoliła sobie na gniew. Nie miał zamiaru rozliczać jej z reakcji na cudzą podłość ani przekonywać, że zawsze należało ustępować, byle tylko uniknąć konsekwencji. Rozumiał że nie każda walka była warta podjęcia, ale równie dobrze rozumiał, że niektóre ustępstwa potrafiły pozostawić po sobie znacznie głębszą ranę niż przegrana konfrontacja. Po prostu, kiedy usłyszał, że w trakcie czynności doszło do ataku na funkcjonariusza, a źródłem była klątwa ataku żywiołu, przestraszył się że mogło to eskalować w bardzo niepożądanym kierunku. Wiedział też, że skoro klątwa dała o sobie znać, to emocje wzięły górę i ktoś musiał bardzo zajść za skórę pannie Iskierce. Niestety, ale dla policyjnego raportu nie miało to już większego znaczenia, czy były to bezwiednie, czy celowe działanie.
Rozumiał jej potrzebę bagatelizowania całego zajścia. Być może sam na jej miejscu również próbowałby przekonać innych, że nic wielkiego się nie wydarzyło. Nie zamierzał jednak udawać, że jej zapewnienia wystarczą, by wymazać z pamięci niepokój jej nagłym zniknięciem i wiadomości o tym, że odnalazła się za murami aresztu. Nie była mu obojętna. Nie potrafiłby zasnąć w spokoju tej nocy, tak jak nie potrafiłby bezczynnie czekać, kiedy komuś bliskiemu działa się krzywda. Nie chodziło o nadmierną troskę, ani potrzebę odgrywania wybawcy. Takie rzeczy po prostu się robiło dla najbliższych. Koniec. Kropka. - Zrobiłabyś dla mnie to samo. Albo dla Ofelii. Nie musisz być taka uparta. W jego spojrzeniu pobrzmiewała dyskretna pewność, że nie zamierzał wycofywać się z troski tylko dlatego, że Tonya nieco zbyt ambitnie próbowała udowodnić, iż niczego od nikogo nie potrzebuje.
Nie tylko Tonya musiała odnajdywać się w niewygodnym położeniu. Laetian coraz częściej miał wrażenie, że sława, która niegdyś stanowiła dla niego źródło inspiracji, a zarazem potwierdzenie, że jego praca ma jakąś wartość, powoli obrastała cierniami. To, co kiedyś dodawało mu skrzydeł, teraz coraz częściej wiązało mu ręce. Każdy gest, każde słowo, mogło zostać opowiedziane w sposób, nad którym nie miałby już żadnej kontroli. Zmuszało go to do ostrożności graniczącej niekiedy z paranoją. Z tej nieustannej czujności rodziły się niezręczności, przemilczenia, a czasem sytuacje zwyczajnie przykre. Najgorsze było jednak to, że zaczynało odbijać się to również na ich relacji. Nie chciał, by Tonya musiała czuć się jak ktoś, kogo należy ukrywać, ani by zwyczajna bliskość stawała się powodem do wstydu. Na jej zaczepkę odpowiedział zadziornym uśmiechem. Najwyraźniej nawet po takiej nocy nie straciła ochoty na drobne prowokacje, co zresztą przyjmował z niejaką ulgą. -Oh, jednak potrafisz stworzyć romantyczną atmosferę bez wywoływania awantury. Przyjął jej pocałunek z wyraźnym rozbawieniem, a następnie sam odwdzięczył się krótkim buziakiem w czubek jej głowy. Dopiero potem skierował się ku samochodowi. Otworzył przed nią drzwi z gentelmeńską galanterią, zapraszając ją na tylne siedzenie, po czym zaczekał, aż wygodnie zajmie miejsce. Sam wsiadł dopiero chwilę później, zamykając za sobą drzwi i odcinając ich od chłodnego, nocnego powietrza. - A księżniczki zamknięte są w wysokich wieżach, nie w aresztach - odbił piłeczkę z bezczelnym uśmiechem, jakby nie zamierzał pozwolić jej zbyt łatwo wygrać tej wymiany. Sięgnął po jej dłoń, ujmując ją pewnie i splatając ich palce w ciasnym uścisku. Przyciągnął ją nieco bliżej siebie, jakby chciał tym gestem przypieczętować własną odpowiedź, a może po prostu skorzystać z okazji, by skrócić dzielący ich dystans. Dopiero jej pytanie o samochód wytrąciło go na moment z tej swobody. Spojrzał na nią z lekkim zdezorientowaniem, jakby dopiero teraz dotarło do niego, że mogła spodziewać się czegoś zupełnie innego. - Zwykły. Te latające są przecież nielegalne - wyjaśnił, unosząc nieznacznie brwi jakby zdziwiony.
Pochylił się nieco do przodu, zwracając się do kierowcy z krótką dyspozycją, by zabrał ich na Soho. Miał ochotę na gin i porządną porcję ryby, najlepiej w jakiejś zwyczajnej, całodobowej mugolskiej knajpie. Nie zależało mu na szczególnym komforcie ani wyszukanym menu. Kierowca przyjął polecenie ze zrozumieniem, zapewniając, że zna odpowiednie miejsce. Niewielki, nieco podupadły lokal, może nie najlepszej jakości i standardu, ale za to z pełną esencją nocnego Londynu. Zabini skinął głową, najwyraźniej zadowolony z takiego rozwiązania, i oparł się wygodniej, gdy samochód powoli ruszył w stronę Soho. Odczekał chwilę, aż oddalili się od Ministerstwa, po czym ponownie zwrócił się do Bell. Tym razem ciszej, z troskliwą miękkością w głosie, której nie potrafił jednak całkowicie pozbawić zaczepnej nuty. - Za godzinę Mabon. Jakie masz plany?