12.11.2026, 14:15 ✶
Jak na osobę, która nie dość, że próbowała się skradać po cichu, to jeszcze była przekonana, że potrafiła to robić, Hestia aż podskoczyła, gdy usłyszała za sobą głos koleżanki z pokoju.
– Zelena! – wykrzyknęła i dopiero dźwięk własnego uniesionego głosu przypomniał jej, że powinna być cicho. – Ja… Nie. Po prostu – rozejrzała się zaniepokojona po otoczeniu i mocniej owinęła się kolorowym szlafrokiem. Przez zakłopotanie niemal całkowicie poczerwieniała. I to dosłownie. Emocje dodały jej rozczochranym od wiercenia się w łóżku włosom wiśniowego połysku. Jej twarz z kolei zarumieniła się tak, jakby czarownica przechodziła właśnie bardzo przykrą reakcję alergiczną.
Tylko, że w sumie… Czym tak się przejmowała. To chyba było zrozumiałe, że chciała pójść po swój szkicownik, a Zelena sama widziała i to pewnie nie raz jak Hestia coś rysuje, nawet jeśli młoda artystka nieszczególnie chętnie pokazywała kolegom niegotowe prace.
– To nic takiego naprawdę. Po prostu zostawiłam na korytarzu przed biblioteką mój szkicownik i nie chcę, aby ktoś go znalazł przede mną. – To by było naprawdę żenujące. A co jeśli któryś z nauczycieli znajdzie zgubę i ogłosi to na śniadaniu? Musiałaby przejść przez całą Wielką Salę, aby odebrać szkicownik i wszyscy by się na nią patrzyli. Wzięła głęboki wdech, aby się uspokoić. Twarz i włosy powróciły do swojego normalnego wyglądu. – Możemy… Możemy pójść razem. W sumie to nigdy nie byłam tu sama w nocy.
A kto wie jakie tajemnice skrywał zamek? Małe smoki patrolujące teren po północy? Zupełnie inne duchy, które nie chciały pokazywać się uczniom? Pułapki? Zapadnie? Sekretne stowarzyszenia uczniowskie, o których nie miała pojęcia?
– [b]W sumie to byłoby miło gdybyś poszła ze mną? – dodała pytająco, przejęta tym co podpowiadała jej własna wyobraźnia.
– Zelena! – wykrzyknęła i dopiero dźwięk własnego uniesionego głosu przypomniał jej, że powinna być cicho. – Ja… Nie. Po prostu – rozejrzała się zaniepokojona po otoczeniu i mocniej owinęła się kolorowym szlafrokiem. Przez zakłopotanie niemal całkowicie poczerwieniała. I to dosłownie. Emocje dodały jej rozczochranym od wiercenia się w łóżku włosom wiśniowego połysku. Jej twarz z kolei zarumieniła się tak, jakby czarownica przechodziła właśnie bardzo przykrą reakcję alergiczną.
Tylko, że w sumie… Czym tak się przejmowała. To chyba było zrozumiałe, że chciała pójść po swój szkicownik, a Zelena sama widziała i to pewnie nie raz jak Hestia coś rysuje, nawet jeśli młoda artystka nieszczególnie chętnie pokazywała kolegom niegotowe prace.
– To nic takiego naprawdę. Po prostu zostawiłam na korytarzu przed biblioteką mój szkicownik i nie chcę, aby ktoś go znalazł przede mną. – To by było naprawdę żenujące. A co jeśli któryś z nauczycieli znajdzie zgubę i ogłosi to na śniadaniu? Musiałaby przejść przez całą Wielką Salę, aby odebrać szkicownik i wszyscy by się na nią patrzyli. Wzięła głęboki wdech, aby się uspokoić. Twarz i włosy powróciły do swojego normalnego wyglądu. – Możemy… Możemy pójść razem. W sumie to nigdy nie byłam tu sama w nocy.
A kto wie jakie tajemnice skrywał zamek? Małe smoki patrolujące teren po północy? Zupełnie inne duchy, które nie chciały pokazywać się uczniom? Pułapki? Zapadnie? Sekretne stowarzyszenia uczniowskie, o których nie miała pojęcia?
– [b]W sumie to byłoby miło gdybyś poszła ze mną? – dodała pytająco, przejęta tym co podpowiadała jej własna wyobraźnia.