13.11.2026, 01:01 ✶
Doskonale rozumiała przyjemność płynącą z zajęcia, które wymagało całkowitego skupienia. Sama odnajdywała podobny spokój przy sztaludze, kiedy świat poza granicami płótna tracił na znaczeniu, a wszystkie myśli sprowadzały się do odpowiedniego doboru pigmentów, właściwego prowadzenia pędzla i uchwycenia światła dokładnie takim, jakim pragnęła je przedstawić. W malarstwie istniała jednak swoboda, której najwyraźniej brakowało przy warzeniu eliksirów według ustalonych receptur. Mogła zmienić koncepcję w połowie pracy, przemalować fragment kompozycji, pozwolić przypadkowemu pociągnięciu pędzla nadać obrazowi zupełnie nowy kierunek. Oczywiście zdarzało się to rzadko, ponieważ zwykle miała w głowie bardzo konkretną wizję końcowego dzieła, niemniej sama możliwość odejścia od pierwotnego zamysłu stanowiła dla niej istotę twórczości. Eliksiroznawstwo wydawało się pod tym względem znacznie bardziej bezwzględne. Nie podzieliła się jednak tym porównaniem z Victorią. O własnych próbach malarskich wyłącznie z najbliższymi. Zamiast tego pozwoliła sobie na niewielki, pełen zrozumienia uśmiech.
- Zawsze uważałam, że w każdej dziedzinie wymagającej precyzji jest coś uspokajającego. Chociaż przyznam, że mnie chyba trudno byłoby pogodzić się z koniecznością tak ścisłego przestrzegania receptur - zauważyła. - Czy próbowałaś tworzyć autorskie mikstury?
Sama idea takiej pracy wydawała jej się znacznie bardziej pociągająca, niż odtwarzanie dobrze znanych przepisów. Wymagała przecież nie tylko wiedzy i cierpliwości, lecz także wyobraźni, odwagi w stawianiu hioptez oraz gotowości do zaakceptowania niepowodzeń. Astoria przypuszczała, że przy odpowiednim doświadczeniu można było traktować eliksiroznawstwo niemal jak sztukę.
Kiedy rozmowa powróciła do problemów pozostawionych w londyńskich domach, jej zainteresowanie ustąpiło miejsca znacznie mniej przyjemnym rozważaniom. Chciała wierzyć, że wszystkie te osobliwości okażą się przejściowe, że z czasem ktoś znajdzie odpowiednie zaklęcia, opracuje skuteczne metody oczyszczania pomieszczeń albo przynajmniej ustali, dlaczego dotychczasowe środki zawodziły. Niestety, jej własne doświadczenia nie dawały szczególnych powodów do optymizmu.
- Mam nadzieję, że rzeczywiście uda się znaleźć jakieś rozwiązanie - przyznała z cichym westchnieniem. - Chociaż muszę przyznać, że sama powoli tracę już nadzieję. Wypróbowałam chyba wszystkie dostępne mi sposoby, żeby pozbyć się tego okropnego zapachu z mieszkania.
Smród zdawał się wniknąć w same ściany, osiąść pomiędzy deskami podłogi i przeniknąć wszystko, co znajdowało się wewnątrz. Czasami, kiedy wracała sprawdzić stan mieszkania, miała wrażenie, że zapach jest odrobinę słabszy, lecz wystarczyło zamknąć okna na kilka godzin, by powrócił z tą samą nieznośną intensywnością.
- Właściwie pogodziłam się już z tym, że będę musiała znaleźć coś nowego - dodała, nie kryjąc niezadowolenia. - Szkoda, bo naprawdę lubiłam tamto miejsce.
Nie należała do osób, które łatwo przywiązywały się do rzeczy wyłącznie z sentymentu, ale mieszkanie urządzała przecież według własnego gustu, starannie dobierając każdy mebel, tkaninę i dekorację. Było jej prywatną przestrzenią, miejscem, w którym nie musiała liczyć się z oczekiwaniami rodziców ani nieustannym ruchem panującym w rodzinnej posiadłości. Perspektywa rozpoczynania wszystkiego od początku wydawała się zatem równie męcząca, co irytująca.
Zerknęła następnie w stronę schodów, na których ustawiono niewielkie pudełka, bo dopiero teraz ich rozmieszczenie nabrało sensu.
- Ach! Więc to nie część przeprowadzki, tylko udogodnienia dla najmłodszego mieszkańca - zauważyła z rozbawieniem. - To urocze.
Kiwnęła głową na radę Victorii odnośnie poszukiwań mieszkania. Niestety w tej kwestii jej perfekcjonizm dawał o sobie znać równie wyraźnie, co podczas pracy. Miała określone wymagania dotyczące lokalizacji, rozkładu pomieszczeń, dostępu do światła i przestrzeni, którą mogłaby przeznaczyć na własną pracownię. Nie chciała rezygnować z żadnego z nich, szczególnie że zakup nieruchomości traktowała jako decyzję na długie lata.
- Za miasto? - powtórzyła z zainteresowaniem. - Przyznam, że sama wolałabym pozostać w Londynie. Mam zbyt wiele obowiązków w galerii, żeby codziennie pokonywać większe odległości. Chociaż trudno odmówić ci racji, Pokątna rzeczywiście straciła ostatnio sporo ze swojego uroku.
Decyzja była ciężka, a biorąc pod uwagę mnogość obowiązków, nie była w stanie się teraz poświęcić na rzetelne poszukiwania.
Pytanie o bal przyjęła natomiast z odrobiną większej ostrożności. Odłożyła filiżankę na spodek i wygładziła dłonią materiał sukienki na kolanach, zanim ponownie spojrzała na gospodynię.
- Oczywiście. Nie wyobrażam sobie zostawiać wyboru kreacji na ostatnią chwilę - odpowiedziała z lekkim uśmiechem. - Ale nie zdradzę ci jeszcze szczegółów. W końcu tajemniczość jest chyba jednym z najważniejszych elementów tego balu - dodała, pozwalając sobie na nieco bardziej figlarny uśmiech.
- A ty, wybierasz się z kimś? Przy całym zamieszaniu z przeprowadzką i organizacją znalazłaś czas, żeby pomyśleć o własnej kreacji? - nie chciała uchodzić za wścibską, ale takie rozmowy przy herbatce były przecież normą wśród arystokratek.
- Zawsze uważałam, że w każdej dziedzinie wymagającej precyzji jest coś uspokajającego. Chociaż przyznam, że mnie chyba trudno byłoby pogodzić się z koniecznością tak ścisłego przestrzegania receptur - zauważyła. - Czy próbowałaś tworzyć autorskie mikstury?
Sama idea takiej pracy wydawała jej się znacznie bardziej pociągająca, niż odtwarzanie dobrze znanych przepisów. Wymagała przecież nie tylko wiedzy i cierpliwości, lecz także wyobraźni, odwagi w stawianiu hioptez oraz gotowości do zaakceptowania niepowodzeń. Astoria przypuszczała, że przy odpowiednim doświadczeniu można było traktować eliksiroznawstwo niemal jak sztukę.
Kiedy rozmowa powróciła do problemów pozostawionych w londyńskich domach, jej zainteresowanie ustąpiło miejsca znacznie mniej przyjemnym rozważaniom. Chciała wierzyć, że wszystkie te osobliwości okażą się przejściowe, że z czasem ktoś znajdzie odpowiednie zaklęcia, opracuje skuteczne metody oczyszczania pomieszczeń albo przynajmniej ustali, dlaczego dotychczasowe środki zawodziły. Niestety, jej własne doświadczenia nie dawały szczególnych powodów do optymizmu.
- Mam nadzieję, że rzeczywiście uda się znaleźć jakieś rozwiązanie - przyznała z cichym westchnieniem. - Chociaż muszę przyznać, że sama powoli tracę już nadzieję. Wypróbowałam chyba wszystkie dostępne mi sposoby, żeby pozbyć się tego okropnego zapachu z mieszkania.
Smród zdawał się wniknąć w same ściany, osiąść pomiędzy deskami podłogi i przeniknąć wszystko, co znajdowało się wewnątrz. Czasami, kiedy wracała sprawdzić stan mieszkania, miała wrażenie, że zapach jest odrobinę słabszy, lecz wystarczyło zamknąć okna na kilka godzin, by powrócił z tą samą nieznośną intensywnością.
- Właściwie pogodziłam się już z tym, że będę musiała znaleźć coś nowego - dodała, nie kryjąc niezadowolenia. - Szkoda, bo naprawdę lubiłam tamto miejsce.
Nie należała do osób, które łatwo przywiązywały się do rzeczy wyłącznie z sentymentu, ale mieszkanie urządzała przecież według własnego gustu, starannie dobierając każdy mebel, tkaninę i dekorację. Było jej prywatną przestrzenią, miejscem, w którym nie musiała liczyć się z oczekiwaniami rodziców ani nieustannym ruchem panującym w rodzinnej posiadłości. Perspektywa rozpoczynania wszystkiego od początku wydawała się zatem równie męcząca, co irytująca.
Zerknęła następnie w stronę schodów, na których ustawiono niewielkie pudełka, bo dopiero teraz ich rozmieszczenie nabrało sensu.
- Ach! Więc to nie część przeprowadzki, tylko udogodnienia dla najmłodszego mieszkańca - zauważyła z rozbawieniem. - To urocze.
Kiwnęła głową na radę Victorii odnośnie poszukiwań mieszkania. Niestety w tej kwestii jej perfekcjonizm dawał o sobie znać równie wyraźnie, co podczas pracy. Miała określone wymagania dotyczące lokalizacji, rozkładu pomieszczeń, dostępu do światła i przestrzeni, którą mogłaby przeznaczyć na własną pracownię. Nie chciała rezygnować z żadnego z nich, szczególnie że zakup nieruchomości traktowała jako decyzję na długie lata.
- Za miasto? - powtórzyła z zainteresowaniem. - Przyznam, że sama wolałabym pozostać w Londynie. Mam zbyt wiele obowiązków w galerii, żeby codziennie pokonywać większe odległości. Chociaż trudno odmówić ci racji, Pokątna rzeczywiście straciła ostatnio sporo ze swojego uroku.
Decyzja była ciężka, a biorąc pod uwagę mnogość obowiązków, nie była w stanie się teraz poświęcić na rzetelne poszukiwania.
Pytanie o bal przyjęła natomiast z odrobiną większej ostrożności. Odłożyła filiżankę na spodek i wygładziła dłonią materiał sukienki na kolanach, zanim ponownie spojrzała na gospodynię.
- Oczywiście. Nie wyobrażam sobie zostawiać wyboru kreacji na ostatnią chwilę - odpowiedziała z lekkim uśmiechem. - Ale nie zdradzę ci jeszcze szczegółów. W końcu tajemniczość jest chyba jednym z najważniejszych elementów tego balu - dodała, pozwalając sobie na nieco bardziej figlarny uśmiech.
- A ty, wybierasz się z kimś? Przy całym zamieszaniu z przeprowadzką i organizacją znalazłaś czas, żeby pomyśleć o własnej kreacji? - nie chciała uchodzić za wścibską, ale takie rozmowy przy herbatce były przecież normą wśród arystokratek.
learn the rules
then break some
then break some