Przecież nie krzyczę — odpowiedział jej i gdyby tylko widziała, to przewróciłby na nią oczami. Jakie krzyczenie, że niby kto? Dla niego wszystko było w normie, o ile tak można było określić rozmawianie za pomocą magicznego kolczyka, który przesyłał myśli między głowami. — Bardzo wygodne zaklęcie sobie przygotowałaś — mruknął tylko jeszcze i machnął rękoma, zagarniając wodę i nabierając nieco więcej pędu. Płynął bliżej statku, tak jak sobie tego życzyła, aczkolwiek wcale nie czuł się spokojniejszy. Z resztą, jej odpowiedź też niczego nie polepszała.
To ja widzę statek, ale doskonale wiem, że nie zabrałabyś nas tutaj, gdybyś nie zrobiła rozeznania wzdłuż i wszerz. Doskonale wiesz co mam na myśli — mruknął z przekąsem. A nawet jeśli nie wiedziała dokładnie, to na pewno się domyślała, bo nie byłaby sobą gdyby ominęła coś tak oczywistego. A coś, co było w stanie przepołowić statek dosłownie na pół, wydawało czymś okropnie oczywistym, a dodatkowo i istotnym. Chociażby dla ich bezpieczeństwa.
Nie zamierzał jednak wydziwiać i brać ją na przetrzymanie. Nie, kiedy miał na siebie rzucone zaklęcia, które pozwalały mu wytrzymać tyle pod wodą, a czas kurczył się nieubłaganie.
To co to za domysły — zapytał jeszcze, zanim zaklęcie zaczęło rezonować z przedmiotami, które przewoziła Kolchida. Pojawiły się światełka, wyznaczające teraz miejsca, gdzie leżały magiczne przedmioty, ale część z nich już na pierwszy rzut oka wyglądała jak coś, co nie pasowało do poszukiwanej przez niego skrzyneczki. — Widzę ten twój ogień — rzucił do niej, kiedy wreszcie zauważył charakterystyczny blask. Wyciągnął ręce, nadając ciału prędkości i ruszył w stronę światła. Niżej i coraz niżej. — Oczywiście, że musi być w największej dupie.