10 godzin(y) temu ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 9 godzin(y) temu przez Alexander Mulciber.)
Oto przyszłam zniszczyć znaną i uwielbianą piosenkę Budki Suflera, "Jolka, Jolka, pamiętasz" w wykonaniu Felicjana Andrzejczaka: w mojej głowie, Alexander zawsze mówił jego głosem, może dlatego, że z objęć niejednej kobiety emigrował nad ranem, a może dlatego, że "Noc komety" towarzyszyła mi przy pisaniu dużej części alexowych postów.
Wyobrażać należy sobie więc wysoki, męski głos o lekko schrypniętej barwie, głos, który potrafi brzmieć młodzieńczo i boleśnie dojrzale jednocześnie. Takim musi być głos jasnowidza. Głos, w którym przeszłość, przyszłość i teraźniejszość przenikają się z sobą. Na początku brzmi raczej oszczędnie, jest w nim jednak surowa szczerość, która każe wierzyć w autentyzm opisywanych doświadczeń. Jest nim wiele melancholii, niekiedy wręcz rozpaczliwej, ale jest też swoista monotonia, oszczędność w sięganiu po skrajności: gdy wspina się wyżej, od razu się łamie. Pozostaje więc rezygnacja, a raczej pozostanie w znanym sobie rejestrze, w tym, w którym czuje się najlepiej. Na co dzień głos Alexandra jest właśnie takim: monotonnym, pozbawionym właściwej intonacji. Alex rzadko kiedy dba o to, aby dopasować ton do intencji stojącej za wypowiadanymi przez niego słowami, przez co większość czasu brzmi tak, jak gdyby był znudzony. Wszystko jest dla niego przewidywalnym. Jest w tym coś irytującego, jest też coś kojącego w tym jego niewzruszonym spokoju, w wiecznej obojętności. To jest głos kogoś, kto jest boleśnie wręcz świadomy tego, że nie ma żadnego wpływ na kształt przyszłości, jaką przepowiada. Kogoś, kto nauczył się z tym żyć.
W głosie jego słychać i emocjonalne wyjałowienie, i zmysłowość, której tak często ulega. Słychać niewinną młodzieńczość, bo ma bardzo młodzieńczy głos, choć jest w nim też charakterystyczna papierosowa chrypa; jest w nim zużycie. Alexander jest ćpunem, bo stworzyłam go ćpunem, od początku wyobrażając go sobie przez pryzmat tego, co mu to ćpanie odebrało. Wyobrażam sobie głos lekki, mający w sobie chropowatą, junacką nonszalanację, a jednak złamany tym, co przeżył, tym, czego doświadczył. Barwa jest jasna, ale emocja ciemna. Jako że głos Alexandra z natury jest lekkim, tym cięższymi są więc słowa, jakim nadaje brzmienie. Często dochodzą jak gdyby z dystansu, bo Alexander jest… Odległy. Tak odległy jak tylko jasnowidz może być odległym od ludzi. Nawet wtedy, kiedy używa właściwych słów, brzmią one niewłaściwie w jego ustach, wydają się bowiem wyprane z wszelkich emocji właściwych człowiekowi. A jednak Alexander wciąż jest człowiekiem, chociaż sam zdaje się o tym zapominać.
Cytat:Zawsze wypowiadał się w ten budzący irytację sposób, w którym wydawał się mówić wprost, ale Alexander Mulciber wbrew pozorom rzadko mówił wprost. Rzadko był tak bezpośrednim, za jakiego chciał uchodzić. Za jakiego w wielu kręgach uchodził. Nie było w jego słowach prawniczej precyzji, która cechowała wycyzelowane wypowiedzi jego brata, a jednak mówił jakby z przypisami.
Nie, to Donald tak mówił, zrozumieć mógłby ten, kto zdołałby postawić braci obok siebie na tyle długo, aby dojrzeć różnice.
Alexander zawsze mówił zagadkami.
Chociaż od jakiegoś czasu nie odczuwa przyjemności, wciąż umie się śmiać. Jego śmiech ma w sobie coś ze szczekania psa. Kiedyś słychać było w nim młodzieńczą wręcz lekkość, gorąc wzburzonej krwi, teraz jednak dawną beztroskę zastąpiła gorycz. I zimno.
Alexander śmieje się rzadko.
Czasem, gdy jest w emocjach, głos mu drży, łamie się. Jest w nim więc kruchość, taka żałosna wręcz, której wcale nie chce się w swoim głosie słyszeć. Jest w nim bezradność. Ciężko tego uświadczyć, bo Alexander nie jest człowiekiem, który rzadko przeżywa coś w tak silny sposób, a już na pewno nie robi tego publicznie. Nie uzewnętrznia się wówczas, lecz milczy, a gdy już zmuszony jest, żeby mówić, zdania stają się krótkimi, urywanymi wręcz. Dopiero gdy jest pod wpływem, albo przeżywa bardzo silny stan derealizacji, daje dojść do głosu tej kruchej, żałosnej części siebie.
W złości, jest zimny. Zaczyna cedzić słowa, mówi przez zaciśnięte zęby. Zaciska szczękę w psim niemal odruchu, ktorego trudno mu się pozbyć. Nie waha się odpowiedzieć ostro, a gdy mówi, mówi z naciskiem, którego nie można zignorować, tonem nieznoszącym sprzeciwu. Słychać wówczas w jego głosie bardzo okrutny autorytaryzm, pewność siebie mężczyzny, który wychowany został w przekonaniu, że nie istnieje świat, w którym jego wola nie byłaby świętością.
Nie podnosi głosu, bo nie musi.
Zna doskonale etykietę, ale woli jej nie przestrzegać, a raczej przestrzegać w sposób bardzo wybiórczy. W towarzystwie ludzi ze swojej klasy dba o pozory, ale niespecjalnie przejmuje się nimi, gdy wychodzi poza jej obręb. Należy bowiem pamiętać, że Alexander jest mężczyzną zblazowanym, i w jego głosie słychać to zblazowanie. Słychać w nim nonszalancję człowieka, który zawsze miał wszystko, i który nie cierpi z powodu niedostatku, lecz z powodu nadmiaru. Nie nawykł do proszenia, bo woli stawiać żądania, dziękuje rzadko, a przepraszać, cóż, nie przeprasza wcale, bo nie leży to w jego naturze.
W towarzystwie jest małomównym, bo z powodu postępującej od lat derealizacji czuje się przytłoczonym obecnością zbyt wielu ludzi wokół. Lubi, gdy może pozostawać na peryferiach rozmowy, której nadaje kierunek kto inny. Alexander jest kimś, kto nie czuje potrzeby, żeby komukolwiek coś udowadniać. Potrafi zachować się stosownie do sytuacji, choć zazwyczaj wydaje się albo przesadnie formalnym, albo bezpośrednim w sposób zakrawający o bezczelność. W dyskusjach bardzo często wchodzi niemal w słowo drugiej osobie, w bardzo charakterystycznym zwyczaju jasnowidza uprzedzając pytanie, które dopiero ma paść.
Gdy mówi po angielsku, mówi z akcentem typowym dla angielskiej klasy wyższej. O wiele więcej uczucia wybrzmiewa w jego głosie, gdy mówi po romsku. W tym języku wydaje się zdecydowanie mniej zdystansowanym, od małego posługuje się nim bowiem w przestrzeniach, które uznaje za intymne. Wtedy dopiero słychać, że jego głos jest głosem boleśnie wręcz ludzkim, a to tylko Alexander przywykł używać go tak, jakby ludzkość była czymś, co jest w stanie jedynie obserwować z dystansu.
Kiedy tańczę, niebo tańczy razem ze mną
Kiedy gwiżdżę, gwiżdże ze mną wiatr
Kiedy milknę, milczy świat
Kiedy gwiżdżę, gwiżdże ze mną wiatr
Kiedy milknę, milczy świat
GŁOS