Nie zamierzała przekazać mu tego, że kopnął ją taki zaszczyt. Liczyła na to, że dowie się o tym dopiero podczas rozpoczęcia roku szkolnego. Niestety nie udało jej się tego osiągnąć. Jej błąd, ale jakoś sobie z tym poradzi. Najważniejsze było to, że się do wszystkiego odpowiednio przygotowała. Już ona doskonale wiedziała na czym miała polegać jej funkcja w następnym roku i na kim zamierzała się skupić. To znaczy nie było to nawet celowe, nie wątpiła, że jak zawsze dziwnym trafem będzie ciągle wpadać na niego w momentach, w których zamierzał kombinować coś skrajnie głupiego. Tak już miał, w sumie może to przez to, że on akurat ciągle miewał tylko takie pomysły? Zawsze, gdy spotykała go na szkolnych korytarzach miał ten błysk w oku, który zwiastował zbliżające się kłopoty, a ona nie potrafiła przejść obok obojętnie. Tak to już między nimi działało.
Odwrócił się do niej przodem, przez co teraz szedł tyłem. Czekała na to, aż potknie się o jakiś korzeń i wyląduje tyłkiem na ziemi, to byłby na pewno niezapomniany widok, chociaż pewnie jego los zamierzał oszczędzić, jak zawsze miał mieć więcej szczęścia, niż rozumu.
- Nie wydaje mi się, aby było o czym rozmawiać, to, że Ty funkcjonujesz w inny sposób nie oznacza, że wszyscy tak mają. - Mógł się z niej nabijać, mógł negować zasadność jej działania, ale nie miał pojęcia, co działo się w jej głowie, całkiem zgrabnie udawało jej się ukrywać przed nim informację o jej przypadłości, więc wcale nie musiał rozumieć tego, w jaki sposób działała. Mało kto zresztą o tym wiedział, nie widziała sensu, aby się tym dzielić z kimkolwiek. Nie miała też problemu z tym, że sporo osób traktowało ją jako dziwaczkę, przywykła do tego. Lepsze to niż litość i wytykanie palcami przez to, na co nie miała wpływu, przez chorobę, która się do niej przyplątała. Uważała ją zresztą za atut, co pewnie mało kto był w stanie zrozumieć, dzięki niej była wyjątkowa, nie dziwna - tak, traktowała to jako zaletę.
- Naprawdę myślisz, że nie mam co robić tylko Cię szukać? Proszę Cię, sam zawsze pojawiasz się akurat w tych miejscach w których jestem. - Nad tym zdarzało jej się zastanawiać, nie miała pojęcia dlaczego ciągle wpadali na siebie na korytarzach tej ogromnej szkoły, dlaczego nie umiała się trzymać od niego z daleka. Uznała, że zostali przeklęci, czy coś, może los sobie robił z nich żarty, na pewno nie było to zupełnie normalne. Skoro już do tego dochodziło to jakoś tak wyszło, że postanowiła nieco uprzykrzać mu życie, bo niby dlaczego nie, ona również potrzebowała nieco rozrywki w swojej egzystencji.
Prychnęła, kiedy usłyszała kolejne oskarżenie z jego ust. - Czy Ty naprawdę siebie słyszysz? Nie wiem za kogo się masz, ale nie, nie robię tego, jakbym miała kogoś śledzić to na pewno znalazłabym kogoś bardziej interesującego od Ciebie. - Pokręciła jeszcze głową z politowaniem. Nie należała do jego wianuszka fanek, nie szukała jego uwagi, to jej nie dotyczyło, to wszystko działo się zupełnym przypadkiem.
- Oczywiście, że planuję, już mam je nawet napisane, jesteś w nim ujęty. - Uśmiechnęła się złośliwie w jego kierunku. Nie - nie planowała żadnego przemówienia, nie - nie zamierzała nikomu dziękować, chciała jak najszybciej opuścić mury Hogwartu, aby zająć się prawdziwą pracą naukową. To by było na tyle. Nie uważała zresztą tych lat za najlepszych w swoim życiu, liczyła, że dorosłość będzie jej miała więcej do zaoferowania.
- Nic się przede mną nie ukryje. - Kto, jeśli nie ona? Pewnie nikt nie zwracał uwagi na takie szczegóły, jej nic nie umykało, a zdaniem Prue z Rookwoodem definitywnie było coś nie tak, oczywiście, że nie miała problemu, aby się z nim tym podzielić.
Starała się na niego nie spoglądać, bo znajdowali się zbyt blisko siebie. Sama czuła ciężar tej bliskości, nie zastanawiała się jednak nad tym, czy on ma podobnie. Dla niego zapewne nie było to niczym ważnym, robił takie rzeczy często, była tylko jedną z wielu osób, które traktował w ten sposób. Przynajmniej tak się Prudence wydawało.
- Polecam się, dobrze wiedzieć, że potrafię doprowadzać Cię do czerwoności. - Nie wątpiła w to, że go irytowała, od zawsze tak było, zresztą on robił to samo, tak już wyglądała ich wspólna dynamika. Czerpała z tego przyjemność, o czym oczywiście nigdy w życiu by nie powiedziała, lepsze były jakiekolwiek reakcje niż obojętność.
Nie zamierzała tkwić w jego ramionach w nieskończoność. Powoli przestawało ją to bawić, poczuła jak poprawił swój chwyt, tak naprawdę nie chciała, żeby dalej ją taszczył bo w tej temperaturze mógł to przypłacić zawrotami głowy, czy jeszcze czymś innym. Kiedy się odezwał - miała ochotę to kontynuować, tylko po to, żeby zobaczyć, kiedy w końcu stanie się dla niego prawdziwym ciężarem, ale wiedziała, że czekała ich jeszcze długa droga, więc zdecydowanie lepiej by było, aby któreś z nich w końcu odpuściło. To nie tak, że przeszkadzała jej ta bliskość, wręcz przeciwnie, wydawała się jej całkiem wygodna. - Postaw mnie w końcu na ziemi. - Odezwała się do niego, po czym dodała - Proszę. - Spoglądając mu w oczy. Niech mu będzie mogła to przegrać, ale nie chciała ryzykować tego, że ich podróż jeszcze bardziej się skomplikuje.
Na jej prośbę odstawił ją na ziemię, w sumie nie spodziewała się, że będzie inaczej, akurat braku słowności nie mogła mu zarzucić. Poprawiła więc ubranie, gdy jej stopy znalazły się na ziemi, chociaż niewiele to dało, bo wszystko i tak kleiło się do jej ciała. Ruszyli dalej w las, bo czekała ich jeszcze długa droga.
Confusion in her eyes that says it all
She's lost control