3 godzin(y) temu ✶
Dora niewątpliwie będzie mieć jeszcze szansę na to, by się swoim ukochanym dinozaurem podzielić, o ile oczywiście przyjdzie jej o tym pamiętać. Z tym drugim to zawsze był problem, bo wydawała się momentami okropnie wręcz roztrzepaną osobą.
Robiła też wszystko, by biec jak najprędzej i co ważniejsze, po drodze się nie potknąć. Nie miała nóg tak długich jak te Woodiego, ani też tak fenomenalnej kondycji, bo niestety, od stania nad kociołkiem się jej nie nabierało, a kucanie nad grządkami też niewiele miało z przebieraniem nogami. Bardzo więc doceniała fakt, że Tarp nie zostawił jej dawno w tyle, zamiast tego klucząc krok za nią.
— Nie wiem — jęknęła smutno. — Nie znam się! — jakby to była jakaś rozszalała roślina, to mogłaby być tutaj bardziej precyzyjna. Albo gdyby chociaż mogłaby się przyjrzeć lepiej ośmionożnym stworzeniom, ale kiedy z miejsca rzucało się do ucieczki, to ciężkie było to do wykonania. — Ludojady czy nie, to źle że nas gonią! — wrzasnęła jeszcze, tak żeby nie miał wątpliwości, że jej zdaniem w momencie kiedy ich dopadną, to będzie bardzo źle.
Pająki syczały i tupały, ale przypadkowe zaklęcia, które leciały z różdżki Longbottoma, chyba robiły robotę. Crawley było trochę głupio, ale postanowiła skoncentrować się na uciekaniu, skoro miała krótsze nóżki, którymi ciężko było przebierać, a do tego koszyk, którego nie można było tak zwyczajnie upuścić. Ale kiedy wuja zasugerował możliwość, że pajęczaki dają im spokój, odwróciła się przez ramię. Potknęła lekko przy tym, ale całe szczęście nie wywaliła.
— Chyba… chyba masz rację? Jest ich… jest ich mniej! — zawołała, wyraźnie tym faktem uradowana, chociaż nie była aż taka pewna czy całkowite zaprzestanie ucieczki, to był najlepszy pomysł. Przebiegli więc jeszcze trochę metrów, zanim dziewczyna zwolniła, bo po prawdzie to już ciężko jej było dłużej biec. Świadczył o tym chociażby szybki, urywany oddech, kiedy próbowała złapać tchu po szaleńczej ucieczce.
— Myślisz, że już całkowicie dały sobie spokój? — zapytała między jednym, a drugim głębokim oddechem, rozglądając się dookoła. Przyciskała koszyk do piersi i nasłuchiwała uważnie, ale wydawało się że złowrogie tupanie zaniknęło. Podobnie z resztą jak posykiwanie. Pajęczyn też nie było widać na drzewach i wszystko było takie… ciche.
— Może się teleportujemy? Mamy wystarczająco składników, a ta chwila spokoju… nie ma chyba co kusić dalej losu? — zapytała, podnosząc na Tarpa spojrzenie i wyciągając do niego rękę, chcąc pozwolić mu czynić honory i teleportować ich oboje z lasu.
Robiła też wszystko, by biec jak najprędzej i co ważniejsze, po drodze się nie potknąć. Nie miała nóg tak długich jak te Woodiego, ani też tak fenomenalnej kondycji, bo niestety, od stania nad kociołkiem się jej nie nabierało, a kucanie nad grządkami też niewiele miało z przebieraniem nogami. Bardzo więc doceniała fakt, że Tarp nie zostawił jej dawno w tyle, zamiast tego klucząc krok za nią.
— Nie wiem — jęknęła smutno. — Nie znam się! — jakby to była jakaś rozszalała roślina, to mogłaby być tutaj bardziej precyzyjna. Albo gdyby chociaż mogłaby się przyjrzeć lepiej ośmionożnym stworzeniom, ale kiedy z miejsca rzucało się do ucieczki, to ciężkie było to do wykonania. — Ludojady czy nie, to źle że nas gonią! — wrzasnęła jeszcze, tak żeby nie miał wątpliwości, że jej zdaniem w momencie kiedy ich dopadną, to będzie bardzo źle.
Pająki syczały i tupały, ale przypadkowe zaklęcia, które leciały z różdżki Longbottoma, chyba robiły robotę. Crawley było trochę głupio, ale postanowiła skoncentrować się na uciekaniu, skoro miała krótsze nóżki, którymi ciężko było przebierać, a do tego koszyk, którego nie można było tak zwyczajnie upuścić. Ale kiedy wuja zasugerował możliwość, że pajęczaki dają im spokój, odwróciła się przez ramię. Potknęła lekko przy tym, ale całe szczęście nie wywaliła.
— Chyba… chyba masz rację? Jest ich… jest ich mniej! — zawołała, wyraźnie tym faktem uradowana, chociaż nie była aż taka pewna czy całkowite zaprzestanie ucieczki, to był najlepszy pomysł. Przebiegli więc jeszcze trochę metrów, zanim dziewczyna zwolniła, bo po prawdzie to już ciężko jej było dłużej biec. Świadczył o tym chociażby szybki, urywany oddech, kiedy próbowała złapać tchu po szaleńczej ucieczce.
— Myślisz, że już całkowicie dały sobie spokój? — zapytała między jednym, a drugim głębokim oddechem, rozglądając się dookoła. Przyciskała koszyk do piersi i nasłuchiwała uważnie, ale wydawało się że złowrogie tupanie zaniknęło. Podobnie z resztą jak posykiwanie. Pajęczyn też nie było widać na drzewach i wszystko było takie… ciche.
— Może się teleportujemy? Mamy wystarczająco składników, a ta chwila spokoju… nie ma chyba co kusić dalej losu? — zapytała, podnosząc na Tarpa spojrzenie i wyciągając do niego rękę, chcąc pozwolić mu czynić honory i teleportować ich oboje z lasu.
The woods are lovely, dark and deep,
But I have promises to keep,
And miles to go before I sleep.
But I have promises to keep,
And miles to go before I sleep.