Ta końcówka drogi wydawała się jej okropnie wydłużać. Przeszli już naprawdę sporo, byli blisko celu, ale miała wrażenie, że dopiero teraz zrobiło się naprawdę ciężko. Tym razem jednak nie przez warunki atmosferyczne, otoczenie próbujące ich zaatakować, a przez nich samych, a raczej tę dziwną atmosferę która się między nimi pojawiła. Najwyraźniej nie było żadnego tematu do omówienia, nie było o czym gadać, nic takiego się przecież nie stało. Zawiesili się na moment, znaleźli bardzo blisko siebie, tyle, że wtedy praktycznie się pocałowali! Przecież to było nie do pomyślenia. Gdyby nie ta sarna, która pojawiła się zupełnie znikąd właśnie szła by tutaj z nim po tym, jakby to zrobili. Nie mogła przestać tego roztrząsać, nie miała pojęcia dlaczego nie zareagowała, dlaczego się nie odsunęła, dlaczego go nie odepchnęła, wręcz przeciwnie - liczyła na to, że pozna smak jego ust. To było złe, nie powinna postępować w ten sposób, nie mogła przestawać myśleć w takich sytuacjach, najwyraźniej jednak jej mózg na chwilę po prostu się wyłączył. To była jej wina, no i w sumie jego, bo najpierw na nią patrzył inaczej niż zwykle, później się zbliżył… nie, nie mogła ciągle o tym myśleć, bo powodowało to, że czuła się jeszcze bardziej nieswojo, a ten szedł sobie teraz jakby nic takiego się nie stało.
Zapewne dla niego to nie było nic wielkiego, ale ona, ona nie doprowadzała do takich sytuacji, nie spoufalała się z nikim, aż tak, no od momentu, w którym na piątym roku jakiś Puchon nie próbował jej wsadzić języka w gardło, ale wtedy od razu zareagowała i powiedziała mu, że chyba go pomyliło. Teraz jednak nie doszło do niczego takiego, nie zareagowała, doskonale zdawała sobie sprawę dlaczego - bo jej się to podobało. To było w tym wszystkim najgorsze, miała tego świadomość, że jej ciało chciało, żeby do tego doszło. Jeszcze jakby teraz się rozeszli, każde w swoją stronę, ale nie, mieli spędzić razem kilka dni na wakacjach. Nie miała pojęcia, jak to przetrwa, będzie musiała to wszystko bardzo dokładnie przemyśleć, chociaż właśnie - ona wcale nie chciała o tym myśleć, a i tak to robiła. Co za patowa sytuacja.
W końcu przerwała milczenie, odezwała się zupełnie neutralnie, aby się czymś zająć. Nie mogła znieść tego niewygodnego milczenia. - Oby to było do jednak do trzech. - Skomentowała jeszcze jego słowa. Co jeśli na chwilę zabierze rękę, albo jeszcze gorzej - dwie? Co wtedy? Spanie nie wiadomo gdzie i nie wiadomo, czy w jednym kawałku. Nie była zadowolona ze sposobu w jaki mieli podróżować, przynajmniej to teraz ją zajmowało, bo na moment nieco zmieniła kurs swoich myśli. - Jasne, nie będę się martwić. - Łatwo było powiedzieć, zdecydowanie gorzej zrealizować.
Znaleźli się w końcu między pozostałymi uczestnikami wędrówki, Aloysius znalazł się przy swoich kumplach, ona przy babci. Wszystko wracało do normy, no przynajmniej próbowała sobie to wmawiać, czuła bowiem, że szybko nie przestanie o tym myśleć, a jeszcze Ellie miała taką minę, jakby ich na czymś przyłapała. Nie miała czasami pojęcia, o co chodziło babce, wydawało jej się, że czerpała jakąś dziwną przyjemność z obserwowania tego w jaki sposób ze sobą rozmawiali, a raczej jak próbowali ciągle działać sobie na nerwy.
Ellie na spokojnie wytłumaczyła działanie świstoklika, w końcu nadszedł moment, w którym każdy położył dłoń na tej kłodzie drewna, aż przyszła odpowiednia godzina, a oni wyruszyli w drogę do Szkocji. Nie było tak źle jak przewidziała, na całe szczęście, obawy okazały się być zupełnie niepotrzebne.
Confusion in her eyes that says it all
She's lost control