• Londyn
  • Świstoklik
    • Mapa Huncwotów
    • Spis lokacji
    • Kalendarium
  • Dołącz do gry
  • Zaloguj się
  • Postacie
  • Accio
  • Indeks
  • Gracze
  • Accio
Secrets of London Poza schematem Retrospekcje v
1 2 3 4 5 … 17 Dalej »
[08.06.1971] God's lonely men

[08.06.1971] God's lonely men
Bitch boży
The Lightbringer in the streets,
Delightbringer in the sheets
(bo macha radośnie nóżkami, czytając na głos ulubione ustępy z Biblii)
wiek
33
sława
III
krew
mugolak
genetyka
klątwa żywiołów
zawód
Połykacz ognia, akrobata cyrkowy
Pożoga gorejąca w niebieskich oczach (he's always in heat!!) i figlarne iskierki ognia: te igrające w jego spojrzeniu – zawsze zbyt intensywnym, jak u męczennika przeżywającego ekstazę – i te pośród zmierzwionych wiatrem blond włosów, w których blask pochodni wydobywa rudawe refleksy świetlne. Pod opuszkami wiecznie poparzonych palców czai się obietnica płomieni. Sam jest niczym żyjący płomień, z ruchami, w których tkwi niewymuszona pewność siebie – ale i swego rodzaju nieprzewidywalność. Ogień otula tego postawnego (1,80 m) mężczyznę równie szczelnie, co płaszcz bożej łaski, i tylko woń kościelnych kadzideł potrafi zamaskować towarzyszący mu zawsze swąd dymu i zapach benzyny. Podstawowe wyposażenie Jima obejmuje: uśmiech cherubina z renesansowych obrazów, bardzo charakterystyczny, wyjątkowo głęboki głos, w którym przebrzmiewają nuty irlandzkiego akcentu, starą podręczną biblię, elegancki komplet składający się z białej koszuli, dopasowanych spodni, kamizelki i niewielkiego noża od Flynna (all removable) oraz drewnianego krzyżyka (NOT REMOVABLE), a także chęć zbawienia całego świata (w butonierce).

Jim
#1
6 godzin(y) temu ✶ (Ten post był ostatnio modyfikowany: 6 godzin(y) temu przez Jim.)  
niemagiczny Londyn

Letni wieczór był duszny, lepki i kleił się do ciała jak koszula po występie. W takie wieczory jak ten, Jim tracił poczucie czasu, ledwie zapadła bowiem noc, już przychodził ranek. Gdy stacjonowali z cyrkiem za miastem, budził go świergot ptaków, ale w mieście nie słychać było ptaków. Miasto nie musiało się budzić, bo wcale nie szło spać. A Jim czuwał razem z nim. Razem z miastem. Żar spływał po ramionach mężczyzny we wspomnieniu skrzydeł ognistych ptaków, które posyłał wczorajszej nocy w londyńskie niebo. Wracały teraz do niego, czuł bowiem jak promienie słaniającego się ku zachodowi słońca palą mu kark. Całe miasto zdawało się parować gorącem. Nagrzane płyty chodnikowe parzyły bose stopy Jima, który szukał miejsca, gdzie mógłby odpocząć. Wokół panowała wystarczająca duchota, żeby nikt nie zwrócił uwagi na to, że w jakiś sposób wyróżnia się z otaczającego go tłumu. W tłumie zresztą zawsze było najłatwiej się ukryć. W ten sposób przemykał niezauważony ulicami, występując podczas mugolskich karnawałów i jarmarków, i wszystkich tych okazji, które przyciągały rzesze turystów, chętnych rzucić miedziaka albo dwa. Tak zarabiał na chleb, gdy był jeszcze dzieciakiem. Wystarczyło, żeby wmieszał się pośród kuglarzy, żeby stał się jednym z wielu — choć uważać musiał na tych, którzy nie przepadali za konkurencją, bo przy tych to można było co najwyżej guza zarobić. Dawno już przestał być chłystkiem, którym można było pomiatać. Dawno też nie musiał się już martwić, czy starczy mu na żarcie, a jak nie na żarcie, to przynajmniej na flaszkę. Przygarnęli go cyrkowcy z Fantasmagorii, za którymi teraz przyjechał zresztą do Londynu, żeby zaprezentować tegoroczny program na lato. Dali już kilka pokazów, ale teraz musieli zrobić kilka dni przerwy. Podobno Ministerstwo czepiało się o jakieś pozwolenia i inne takie papierki. Jim znał się na prawie angielskim równie dobrze, jak na katolickim prawie kanonicznym, wystarczyło mu więc rzucić okiem na papiery, żeby uznać, że większą przysługę zrobi rodzeństwu tak po prostu znikając. Przynajmniej dopóki zamieszanie się nie uspokoi. Denerwował się przy policjantach, nieważne, jakie umundurowanie nosili. Jeszcze tego brakowało, żeby go przymknęli w areszcie na obserwację, że niby nie jest w stanie kontrolować swojej klątwy, i stanowi zagrożenie dla porządku publicznego. Nawet gdyby, jakie miejsce byłoby dla takiego cudaka lepszym niż cyrk?

Cyrk znowu przyjechał do miasta, ale wczorajsza noc należała tylko i wyłącznie do niego.

Potrzebował tego czasem. Wejść samotnie w noc. Przyzwać ogień. Wyczarować coś dla kogoś, a może dla samego siebie. Dopiero teraz zaczynało dopominać się po niego zmęczenie po zarwanej nocy. Rankiem wciąż czuł buzującą w żyłach adrenalinę. Wspomnienie odblasku ognia w oczach przechodniów, którzy zatrzymywali się, aby podziwiać zaklinany przez Jima żywioł. Noc była hałaśliwa, wielu ludzi wyszło na ulice, wokół rozbrzmiewała muzyka, nawoływania straganiarzy. Za dnia było tak samo, tylko goręcej. A choć taniec ognia wyglądał bardziej efektownie nocą, Jim wywędrował do jeszcze innej dzielnicy, żeby dać swój pokaz przed zachodem słońca, skuszony widokiem turystów wokoło. Nie zdążył przeliczyć, ile grosza zarobił. Musiał gdzieś przysiąść. Zjeść. Może nawet przespać się, w łóżku, a nie pod gołym niebem. Jeszcze tego brakowało, żeby zgarnęli go za włóczęgostwo, pomyślał, tłumiąc ziewnięcie. Gdy dostrzegł w tłumie dwie charakterystyczne bobby hats, natychmiast odzyskał jednak czujność: przeżegnał się ukradkiem, a potem przeszedł na drugą stronę ulicy, umknąwszy przed patrolem funkcjonariuszy.

Gorący asfalt łaskotał bose stopy tak samo jak rozżarzone węgle musiały łaskotać świętego Tyburcjusza z Rzymu.

Jim obejrzał się za siebie, w zamyśleniu przyglądając się mijanemu postojowi taksówek. Wzrok jego błądził przez chwilę po ulicy, gdy próbował zorientować się, do jakiej części Londynu wywędrował. Nagle jednak twarz jego rozświetlił uśmiech. Ruszył przed siebie, po to tylko, aby pchnąć drzwiczki niewielkiego bistro o dumnej nazwie Rzym.

Właściwie to nie było bistro, tylko pizzeria. A może nie pizzeria, tylko diner? Zapewne miejsce to było wszystkim tym po trochu, wnętrze pachniało bowiem kawą i kwaśnym sosem pomidorowym. Było małe, ale przytulne. W środku było trochę chłodniej, niż na zewnątrz, ale parne powietrze wpadało przez uchylone okna. Jim wcisnął się na stolik tuż przy jednym z nich, zanim jeszcze dzwoneczek przy drzwiach zdążył wydzwonić wieść o jego przybyciu. Jak dobrze było zapaść się w miękkiej kanapie, nawet, jeżeli wytarte obicie poplamione było nie wiadomo czym. Okruszki nie wiadomo czego zdążyła jednak zgarnąć ze stołu kelnerka, która podeszła do Jima z dzbankiem kawy.

Nauczył się uprzedzać cudzą nieufność, od razu podsunął jej więc pieniadze, żeby nie uznała, że wlazł jej tutaj jakiś długowłosy hipis z ulicy, ale dziewczyna była miła: zapytała po prostu, czy chce coś do jedzenia.

Chciał.

Czuł zmęczenie, napięcie w ramionach, które wznosił wcześniej ku niebu, przywołując ogień. Odchylił się w siedzeniu, wycierając ukradkiem pot z karku serwetką zgarniętą ze stołu. Zamknął na chwilę oczy, wspominając wydarzenia zeszłego wieczoru. Ogień. W tym wszystkim liczył się tylko ogień. W tym, jak Jim pozwalał, aby pieścił go po twarzy, dzielił jego oddech; aby sycił się jego ciałem jak własnym. Fizyczność była ważna, pomyślał. Otworzywszy oczy, mimowolnie powiódł spojrzeniem za kobietą wsiadającą do taksówki. Miała klasyczną urodę, przypominającą nieco boginie, które wymalowane były na jednej ze ścian bistro, tej pokrytej zdjęciami z ojczyzny właściciela. Nic dziwnego, że chciał je zakryć, pomyślał sennie Jim. Przedstawienie należało do greckiego kanonu, nie rzymskiego. Leniwie odprowadził nieznajomą wzrokiem, siorbnąwszy łyka kawy. Jim lubił patrzeć na kobiety, które tańczyły na ulicach z ognistymi wachlarzami, lubił patrzeć na ciała oświetlone pochodniami doczepionymi do pasów zawiązanych na biodrach. Lubił patrzeć na drżenie tych bioder, na tancerzy drżących jak płomienie. Uważał, że więcej było w tym szczerości niż w kuglarzach, którzy woleli z ogniem flirtować, uwodząc go fałszywymi słowy. W uszach Jima brzmiało to nieco jak syczenie gaszonego nagle knota. Oni nie mówili z ogniem. Nie mogli, bo nie znali jego języka, a Jim nie był go w stanie ich nauczyć. Język ognia przypominał trzaskanie ogniska, gdy zniżał się do szeptu. Przypominał odgłosy drew pękających pod wpływem gorąca, iskier strzelających pośród żaru. Było w nim ciepło, którego ludzkość pragnęła równie mocno co obecności Boga, a przed którym zdawała się jednak równie mocno wzdragać, gdy było na wyciągnięcie ręki. Zbyt łatwo szło poparzyć palce ogniem. Zbyt łatwo szło poparzyć się Bogiem. Może dlatego większość patrzyła w ogień tak z fascynacją, jak i przestrachem: w końcu objawienie nie mogło pozostawić człowieka niezmienionym, w to Jim wierzył bardzo żarliwie. "Nie lękajcie się", mówił, a potem przyzywał ogień po imieniu. Jego religia nie była kuglarską sztuczką, a ogień nie pozwalał brać imienia swego nadaremno, dlatego w obecności innych Jim nie zwykł mówić do niego tak poufale, jak mówił na osobności. Gdy był sam, nie musiał szeptać. Mógł ryczeć jak pożar, szaleć jak pożoga, który chce połknąć wszystko wokół. Mógł śmiać się w głos, czując gorejącą krew w żyłach. Jim wiedział, że ogień nie chce niszczyć, ogień nie umiał jednak kochać nie niszcząc. Z ciężkim więc sercem zniżał głos, kręcił głową, gdy proszono go, żeby podzielił się swoim sekretami.

Zbyt wielu ludzi kochało niszczyć i być niszczonymi.

Widział to wszystko, gdy wyprawiał się nocami na ulice. Widział neonowe szyldy sprzedające zbawienie, przygaszoną poświatę miasta i zamieszkujących je ludzi. Widział powidoki nocnego życia odbijającego się w mokrym asfalcie, w pryzmacie kałuż i szyb, takich samych jak ta, za którą teraz siedział. Bistro było małe, ale miało duże okna, które wychodziły na ulicę. Widział więc samochody, te podążające za wskazaniami sygnalizacji ulicznej, i te traktujące ją jako sugestię jedynie. Widział czerwień świateł hamulców, jaskrawą biel przednich reflektorów. Jak krew i woda z przebitego boku Chrystusa, pomyślał na wpół przytomnie, przypatrując się ruchliwej ulicy zza okna bistro, do którego przytulił policzek. Tylko zamiast odgłosu pękających skał Golgoty słychać było trzask zapłonu silników gaźnikowych. Jim lubił samochody. Lubił światło latarni odbijające się od szyb, lubił zapach oparu benzyny, który przylepiony był na stałe niemal do jego ubrań, do jego skóry. Gdy występował pośród mugoli, nosił ze sobą dla niepoznaki plastikową butelkę z kerozyną. Nie chcąc wzbudzać niepotrzebnych podejrzeń, wyposażył się w podobne rekwizyty, co koledzy po fachu. Oprócz butelki, miał więc pochodnie, parę zgrabnych pałeczek do żongelki oraz piłeczek, niezbyt fachowo nazywanych parzydełkami. Wszystkie wciśnięte były niedbale do torby, którą Jim rzucił na siedzenie naprzeciwko.

Złożył głowę na ramionach, oparłszy się całym ciężarem barków o blat stolika, w którym wyryto niezliczone ilości inicjałów, wyznań przeróżnej natury, a także zwykłych wzorków bez żadnego głębszego znaczenia. Powiódł palcem po jednym z takich zawijasów, odgarnąwszy wcześniej z twarzy włosy, z których przytłumione światło lamp wydobywało rude refleksy.
Czasem wspomnienia powracały w najbardziej niespodziewanych miejscach, pomyślał sennie Jim, wodząc palcem po znakach wyrytych w drewnie nożem.

Po chwili już spał, z głową opartą o blat stolika. Po chwili już śnił.

Śnił o cyrku.


gniew mój wybuchnie
jak ogień będzie płonął
i nikt nie zdoła go zgasić
« Starszy wątek | Nowszy wątek »

Użytkownicy przeglądający ten wątek: 2 gości

Podsumowanie aktywności: Przełącz sortowanie alfabetycznie/ilość słów Jim (1411)




Wiadomości w tym wątku
[08.06.1971] God's lonely men - przez Jim - 6 godzin(y) temu

  • Pokaż wersję do druku
  • Subskrybuj ten wątek

Spis Treści
Zakładki
Tryb normalny
Tryb drzewa