Athena Ross (Głowa wampirzej społeczności)

Athena Ross

Głowa wampirzej społeczności

Wyglądająca jakby dopiero co skończyła 25 lat dama, zapytana ile tak naprawdę ma lat, uśmiechnie się tylko tajemniczo i przypomni, że kobiet nie pyta się o wiek, tak samo, jak mężczyzn o zasobność portfela. Athena z pewnością jednak przeżywa przynajmniej końcówkę swojego pierwszego stulecia, o ile nie więcej. Głową wampirzej społeczności w Wielkiej Brytanii została dobre trzydzieści lat wcześniej i uparcie trzyma ten tytuł, pilnując interesów swoich, jak i tych krwiopijców, którzy zechcieli się jej podporządkować. Grzecznie współpracuje z Ministerstwem Magii i pilnuje, by wampiry za bardzo nie panoszyły się w kraju, nie tolerując nieposłuszeństwa. Za pięknymi, oszczędnymi uśmiechami, wyuczonymi ruchami i zawsze dobrze skrojonym ubiorem, kryje się ktoś, kto potrafi bardzo dobrze grać i pilnować swoich interesów; ktoś, kto bez skrupułów powie kilka słodkich słówek, by dostać coś, na czym bardzo jej zależy, a jednocześnie za chwilę wrócić do przerwanych tortur, bo ktoś zawiódł jej zaufanie.

autorstwo: Morrigan

Starzy znajomi

Nim nastał czas Atheny na Wyspach Brytyjskich, hrabia Montbel w XVIII wieku panoszył się jako lider społeczności wampirzej we Francji, a historia jego obalenia była głośna i służyła często jako przestroga przed popadaniem w libertyński hedonizm. Od tego czasu upłynęło sporo wody, ale wampiry to pamiętliwe pasożyty.

Oczywiście dopełnił wszelkich kurtuazji, gdy postanowił pojawić się w Anglii. Złożył zwyczajowego ukłony i podarki lady Ross, zapewnił o własnej stabilności, podkreślając swój głęboki szacunek do praw, które mają zapewnić wszystkim względną równowagę. Oczywiście nie do końca mówił prawdę, ale powierzchowność etykiety została zapewniona. Jako że sam zainteresowany po wypuszczeniu z wampirzej niewoli zachowywał się przez pół wieku w sposób całkiem cywilizowany, postanowiła dać mu kredyt zaufania. Z pewnością na korzyść ich relacji wpływa fakt, że obecnie Montbel funkcjonuje pod samozwańczą kuratelą panny Rosewood. Sam zainteresowany bez wahania wsparłby Athenę gdyby ta poprosiła go o pomoc, wiedząc jak ciężkie bywa brzemię lidera wypatrując przy tym okazji do ukonstytuowania swojej obecności w Anglii. Jeśli jednak sytuacja tego by nie wymagała, oboje nie dążą do zacieśnienia relacji. Nie goni ich do tego ani czas ani okoliczności.