[11/09/1972] I w końcu dopięli swego || erik & geraldine

— Mhm, myślę, że możemy już skończyć — stwierdził Erik, przystając na propozycję przyjaciółki.

Chociaż w opuszkach palców dalej czuł charakterystyczne mrowienie, jakby jego własne ciało domagało się kontynuowania starcia, tak postanowił walczyć z tym uczuciem. Owszem, to byłby świetny trening, może nawet rozrywka, ale rozsądek podpowiadał, że lepiej było oszczędzić sobie nawzajem niepotrzebnych siniaków i naciągniętych mięśni. Bądź co bądź, nikt nie wiedział, co przyniosą kolejne dwie - a przecież ostatnimi czasy los coraz częściej rzucał im pod nogi coraz to nowe kłody, które za każdym razem było coraz trudniej przeskoczyć.

Po serdecznych pożegnaniach Longbottom został na miejscu; patrzył, jak Geraldine odbija się z lekkością od ziemi. Jej sylwetka unosiła się coraz wyżej, aż stała się smukłą kreską na tle popołudniowego nieba. Stał tak, nieruchomy, dopóki kreska ta nie skurczyła się do czarnej kropki, a następnie nie rozpłynęła się całkowicie w bezkresie błękitu. Dopiero kiedy upewnił się, że został sam, zaczął zbierać swoje rzeczy i rozpoczął spacer w kierunku posiadłości Longbottomów. Wspólny trening mógł dobiec już końca, ale przecież mógł spędzić jeszcze chwilę na świeżym powietrzu, czyż nie?

Odkryj wiadomość pozafabularną

Kość na Spaloną (tak, po takim czasie):
!Strach przed imieniem

Chociaż nie doznajesz żadnych omamów słuchowych, nie jesteś w stanie wydusić z siebie Jego imienia. Kogo? Sam-wiesz-kogo... T-tego, którego imienia nie wolno wymawiać... Tego, który zasiał w ludziach strach. Przerażenie narasta w tobie z każdą chwilą, aż nagle wbrew swojej woli wypluwasz z siebie słowa: Strach jest prawem, które ustanawiam, i niech każdy drży, bo drżenie jest uznaniem mojej potęgi..

W drodze powrotnej Erik faktycznie zaczął dumać nad propozycją Geraldine. Nie był przekonany co do tego, że stowarzyszenie łowieckie było miejscem dla niego, jednak… Dołączenie do tego grona mogło mu przynieść parę korzyści. Jednym z nich było oczywiście towarzystwo długoletniej przyjaciółki: chociaż teleportacja wiele ułatwiała i na upartego udawało im się zgrywać swoje kalendarze, tak wspólne działanie w większym przedsięwzięciu pozwoliłoby im jeszcze mocniej zacisnąć łączące ich więzy.

Poza tym nikt by raczej przed tym nie oponował; posłanie Erika w grono Yaxleyów i ich sprzymierzeńców byłoby całkiem niezłym posunięciem. Kto wie, może nawet Albus Dumbledore do spółki z Rękoma Zakonu uznałby to za swego rodzaju łut szczęścia? Longbottom mimowolnie skrzywił się na tę myśl. Oby tylko nie skończyło się to tym, że musiałby wybierać między organizacją a dobrem Geraldine.

— A przecież zło teraz co chwilę podnosi łeb — skomentował pod nosem, schodząc ostrożnie ze wzgórza, uważając, aby nie upuścić swojego oręża. — Zwłaszcza jeśli chodzi o…

Przeszyło go niecodzienne poczucie chłodu, chociaż nawet nie wypowiedział imienia Czarnego Pana. Spalona Noc… Jakoś na niego wpłynęła. Nie potrafił tego wytłumaczyć, ale bycie świadkiem tego całego teatru zniszczenia, który odbył się w Londynie, a potem jeszcze w ościennych miejscowościach… Poruszyło go. Nie miał pojęcia, czy był to jedynie irracjonalny strach, czy też może kryło się za tym coś więcej. Czyż całe miasto nie znalazło się pod wpływem tego dziwnego dymu, który krążył przez całą noc nad ich głowami.

— Strach jest prawem, które ustanawiam, i niech każdy drży, bo drżenie jest uznaniem mojej potęgi — wyrzucił z siebie nieoczekiwanie Erik.

Wstrząśnięty bezosobowym tonem, jakim wypowiedział te słowa, zaraz wylądował na ziemi, strzelając oczami na boki, jakby spodziewał się, że oddział Śmierciożerców zaraz zdejmie peleryny niewidki, żeby go porwać. Mężczyzna zaczął szeptać coś do siebie, jakby sprawdzał, czy jego słowa dalej należały do niego samego. Z kolan podniósł się dopiero po dłuższej chwili; to nie wróżyło dobrze, ale najpierw… Najpierw Warownia. Swoim problemem będzie musiał zająć się nieco później. I modlić się, aby przez ten czas skala tego kłopotu nie urosła zbyt mocno.

Koniec sesji