[26-30.10.1972] Whispers of Death

26.10.1972 r.,
galeria OdNowa

/kontynuacja

Następnego ranka Astoria pojawiła się w galerii niemal wraz z pierwszym światłem. Nie czekała, aż budynek zacznie żyć własnym rytmem. Chciała mieć kilka spokojnych godzin, zanim pojawią się pracownicy, interesanci i wszystkie drobne sprawy, które potrafiły rozproszyć jej uwagę. Od razu skierowała się do swojego gabinetu. W środku wszystko znajdowało się dokładnie tam, gdzie zostawiła to poprzedniej nocy. Na biurku czekał zamknięty notes, a obok niego uporządkowane stosy materiałów dotyczących wybranych kandydatów.
Usiadła i otworzyła okno, wpuszczając do środka chłodne, poranne powietrze. Dopiero wtedy sięgnęła po pierwszą księgę. Wczorajsze zmęczenie zniknęło. Nie musiała już mrużyć oczu nad drobnym drukiem ani wracać kilka razy do tych samych akapitów. Litery były ostre, myśli klarowne, a po całonocnym odpoczynku łatwiej było jej dostrzec różnice między informacją rzeczywiście istotną a zwykłą historyczną ciekawostką. Tym razem nie zamierzała po prostu czytać. Chciała wyselekcjonować. Otworzyła notes na stronie z nazwiskami i pod każdym z kandydatów zaczęła tworzyć osobne rubryki. Najpierw związek z Little Hangleton. Potem data i okoliczności śmierci. Dalej poglądy na mugoli i mugolaków, ich udokumentowanie, działalność za życia, pozostawione pisma oraz ilość dostępnych materiałów, które mogłyby pomóc w odtworzeniu osobowości. Na końcu zostawiła miejsce na coś, co dla niej było równie ważne: potencjał portretowy. Nie wystarczyło, że człowiek był odpowiednio radykalny. Musiał mieć charakter. Czarownica przerzucała kolejne strony, porównując źródła. Jeśli jakiś fakt pojawiał się tylko w jednym pamiętniku, zaznaczała go znakiem zapytania. Jeżeli potwierdzały go kronika, gazeta i korespondencja, stawiała przy nim mały znak aprobujący. Jednego kandydata szybko zaczęła wykreślać z listy. Zbyt mało informacji. Przy innym dopisała: poglądy odpowiednie, ale brak wyraźnej osobowości. Jeszcze przy innym: związek z Little Hangleton zbyt słaby. Nie chodziło już o samo znalezienie czarodzieja, który spełniał wymagania. Astoria szukała najlepszego materiału na człowieka zamkniętego w płótnie. Kogoś, którego sposób myślenia będzie można odtworzyć z listów, wypowiedzi, działań i wspomnień. Kogoś, kto po ożywieniu portretu nie będzie tylko gadającą podobizną, ale rzeczywiście sprawiał wrażenie osoby, która kiedyś żyła. Dlatego czytała dalej, tym razem z ołówkiem w dłoni. Lista kandydatów powoli się skracała.

Po półtorej godzinie w końcu zdecydowała. Orpheus Rookwood. Wśród pozostałych wyróżniał się najbardziej, był najodpowiedniejszy. Urodzony w 1838 roku jako drugi syn jednej z bocznych gałęzi rodu Rookwoodów. Większość życia spędził w okolicach Little Hangleton, gdzie jego rodzina posiadała niewielki majątek oraz ziemie graniczące z terenami należącymi do kilku mugolskich gospodarstw. Od młodości interesowała go historia magii, szczególnie dzieje starych rodów i przemiany, jakie zachodziły w społeczności czarodziejskiej po wprowadzeniu Międzynarodowego Statutu Tajności.
Początkowo jego poglądy nie wyróżniały go szczególnie. Z czasem jednak stawał się coraz bardziej radykalny. Rookwood uważał, że Kodeks Tajności powinien być nie tylko ochroną czarodziejów przed mugolami, ale również narzędziem utrzymania wyraźnej hierarchii pomiędzy tymi dwoma światami. Sprzeciwiał się wszelkim próbom zbliżenia społeczności magicznej do tej niemagicznej, a szczególną niechęcią darzył mugolaków. Nie poprzestawał na słowach. W latach siedemdziesiątych XIX wieku zaangażował się w działalność lokalnego stowarzyszenia skupiającego przedstawicieli starych rodzin czarodziejskich. Organizacja oficjalnie zajmowała się ochroną tradycji, lecz z zachowanej korespondencji wynikało, że Rookwood wykorzystywał ją również do wywierania nacisku na osoby popierające większą obecność szlam w lokalnej społeczności. Później zaczął publikować krótkie traktaty. Czarodziej dowodził w nich, że magia stanowi dziedzictwo, którego nie można traktować jak zwykłej umiejętności. W 1889 roku sprzeciwił się przyjęciu młodego mugolaka do lokalnego kręgu edukacyjnego, mimo że chłopak miał wykazywać wyjątkowe zdolności magiczne. Rookwood przekonał kilku członków stowarzyszenia, by wycofali swoje poparcie dla programu. Kilka lat później próbował doprowadzić do zerwania współpracy pomiędzy czarodziejskimi właścicielami ziemskimi a mugolskimi mieszkańcami okolicy. W jednym z zachowanych listów pisał, że tolerowanie "przenikania się dwóch porządków" jest pierwszym krokiem do utraty własnej tożsamości. Niektóre podania wskazywały jego okrucieństwo wobec niemagicznych, ale nie była w stanie tego potwierdzić. Śmierć przyszła po Orpheusa w 1910 roku. Nie umarł podczas pojedynku ani wojny. Nie zginął spektakularnie. Jego śmierć była niemal groteskowo spokojna w porównaniu z życiem, jakie prowadził. Znaleziono go martwego przy biurku, a przed nim leżał niedokończony rękopis. Pisał w nim o przyszłości społeczności czarodziejów. Czarodziej, który uważał swoje poglądy za coś, co powinno przetrwać pokolenia, pozostawił po sobie niedokończony tekst. Jego ciało pochowano kilka dni później w rodzinnym mauzoleum Rookwoodów w Little Hangleton.
Niech jego portret dokończy to, czego on nie zdąży.