[28.10.1972 wieczór] meeting the unknown | Nora & Erik

Okazało się, że jej wiedza mogła się przydać poza pracownią. Nie zdarzało się to wcześniej, jak wiadomo jednak czasy były takie, że należało być bardzo elastycznym. Nie do końca wiedziała, jak powinna się zachować, jak naszykować do tego zadania. Erik z młodą brygadzistką znaleźli się ostatnio w dokach, aby sprawdzić to o czym mówił Albus. Okazało się, że wiedza Nory mogła się przydać, a więc była w gotowości do tego, aby pomóc swoim przyjaciołom.

Na szczęście nie znalazła się tutaj sama, a w towarzystwie swojego najlepszego przyjaciela, co powodowało, że odczuwała odrobinę komfortu mimo tego, że to raczej nie było dla niej czymś normalnym.

- Nie spodziewałam się, że kiedyś będę potrzebna w taki sposób. - Powiedziała jeszcze do Longbottoma. Na pewno widział, że czuła się trochę nieswojo, bo nie przywykła do tego, aby działać w ternie, jednak czego się nie robi dla dobra Zakonu, prawda?

Liczyła na to, że wykonają zadanie jak najszybciej, bo miała przed sobą jeszcze sporo pracy. Pomyślała o tym, że po sabacie zamknie cukiernie na jeden dzień, aby w końcu odpocząć. Zdecydowanie jej się to należało.

Okolica nie należała do najprzyjemniejszych, Norka wsunęła ręce głęboko do kieszeni płaszcza, aby nieco się ogrzać, od strony wody bowiem pojawiał się bardzo nieprzyjemny wiatr.

- Nie jest to najprzyjemniejsza okolica, w sensie, no może i będzie tu kiedyś bardzo malowniczo, ale aktualnie nieco mnie przeraża. - Magazyny, doki, hotel budowany w okolicy, to nie była jej estetyka. Ona lubiła przyjemne knajpki i kwiatki, a nie miejsca tego pokroju, ale jak trzeba to trzeba.

— ”Nie spodziewałam się” na zasadzie ”nie chcę tu być, odprowadź mnie do domu” czy ”zawsze chciałam zostać asystentką detektywa Longbottoma? — spytał powoli Erik, starając się zachować poważny wyraz twarzy.

Nie odmawiał jej odwagi; miał świadomość tego, że potrafi sobie radzić w kryzysie. Nie musiało to jednak oznaczać, że od razu chciała pakować się w każdą niebezpieczną sytuację, jaką musiał zbadać Zakon Feniksa. Poza tym mogła czuć się bardziej swobodnie przy stanowisku alchemicznym. Z drugiej strony… Każdego z zakonników to na pewnym etapie czekało. I chyba wolał, aby Figg mogła przejść przez swoją pierwszą misję terenową, nie musząc uchylać się przed klątwami Śmierciożerców.

— Poradzisz sobie. Wierzę w ciebie — powiedział z uczuciem, klepiąc ją lekko na ramieniu. — Poza tym, jesteś ekspertką. Jedną z nielicznych, które nadają się do tego zadania. A na pewno zapamiętałaś więcej z Opieki nad Magicznymi Stworzeniami niż ja. — Zmarszczył lekko czoło. — No i… Przynajmniej wiemy już, że to nie jest sprawa dla egzorcysty. A to już coś.

Odkrycie jakiego dokonał z Heather, było dość zaskakujące. W sumie był to poniekąd dowód na to, że nie powinni z góry wierzyć w meldunki i plotki przekazywane im przez Dumbledore'a. Duchy urządzające sobie dzikie przyjęcia w dokach okazały się w rzeczywistości dwugłowym hipogryfem karłowatym. Erik bardzo mocno starał się nie myśleć o tym, jak bardzo to zwierzę pasowało do pomysłu ”hipogryfa miniaturki”, którego chciał podarować Mabel.

— Hotel zdecydowanie nie wygląda zachęcająco — przyznał, przyglądając się z niedowierzaniem budynkowi, jakby gdzieś w głębi serca liczył, że po ostatniej wycieczce tutaj, ktoś postanowi jednak przebudować to paskudztwo. — Z drugiej strony, może właścicielowi zależy tylko na tym, żeby był blisko doków i mógł pomieścić wystarczająco dużą ilość ludzi.

Skoro ktoś już wpakował całą górę funtów w to, aby wznieść tutaj tego molocha, to raczej nie robił tego dla własnego widzimisię. Kto wie, może w okolicy planowano jakąś większą inwestycję, która miała ściągnąć do stolicy większą ilość tanich pracowników? To by wyjaśniało, czemu ktoś pozwolił architektowi wykazać się takim brakiem wyobraźni. A może była to po prostu zwykła oszczędność?

Kiedy dotarli do magazynu, rozejrzał się na prawo i lewo. Z sąsiedniego budynku wyszła dwójka mężczyzn w ciuchach roboczych, jednak równie szybko, jak się pojawili, tak szybko i ewakuowali się z okolicy, zmierzając w kierunku jednej z opuszczonych hal. Po potwierdzeniu, że teren był już czysty, Erik podniósł zasuwę i wszedł za Norą do środka.

— Mam nadzieję, że nie będą nam robić kłopotów… Transfer do ostoi to chyba najlepsze, co może je czekać — mruknął pod nosem, przymykając za nimi drzwi. — W sumie całkiem nieźle to wymyśliłaś. Lepsze to niż trzymać je w jakiejś kryjówce, dopóki nie znaleźlibyśmy jakiegoś odpowiedniego hodowcy.