Edukacja, kursy, szkoły magii

Edukacja, kursy, szkoły magii

Początki nauki

Obowiązek szkolny w świecie angielskich czarodziejów rozpoczyna się po ukończeniu przez młodego adepta magii 11 lat. Do tego czasu, w zależności od swojego urodzenia i majętności rodziny, ma możliwość korzystania z różnych form przygotowania do podjęcia nauki w szkole.

a) Edukacja domowa – wielu magicznych rodziców decyduje się na pozostawienie młodego czarodzieja w domu, gdzie uczą go pisać i czytać, mając kontrolę nad pierwszymi przejawami spontanicznej magii, zdradzającej talent dziecka do sztuki. Dodatkowo w zależności od własnej profesji – przyuczają dziecko wstępnie do zawodu, choć jeszcze bez użycia czarów, skupiając się na pomocy manualnej.

b) Guwernantki i guwernerzy – bogate rodziny czystokrwiste zwykle nie żałują galeonów na prywatnych nauczycieli, którzy zgodnie z zamysłem rodziny mogą przybliżać dzieciom wiele dziedzin, również tych omijanych przez programy szkół: historia czarodziejów, ich zwyczajów i kultury, heraldyka, etyka, języki obce, umiejętność gry na instrumencie czy szermierka, to tylko jedne z nielicznych umiejętności, które młodzi czystokrwiści mogą poznać od podszewki nim formalnie zaczną edukację.

c) Przedszkole „Płomyczek” – prowadzone przez rodzinę Petergrew przedszkole to opcja zwłaszcza dla zapracowanych mieszkańców Londynu, choć mieszkanie w stolicy oczywiście nie jest wymogiem. Placówka pełni nie tylko rolę opiekuńczą, ale też edukacyjną, ucząc dzieci pisania i czytania, rachunków oraz podstawowych informacji o świecie czarodziejów. Wiele uwagi przykłada się również do rozwoju umiejętności artystycznych.

Edukacja podstawowa

Podczas pierwszego konwentu Międzynarodowej Konfederacji Magów w 1269 roku, zebrane wiedźmy i czarodzieje ustanowili między innymi niezbywalne prawo i obowiązek maga do edukacji. Decyzja ta miała zagwarantować bezpieczeństwo światu czarodziei, przez ograniczenie kreatywności w wymyślaniu zaklęć adeptom sztuki, których nikt nie chciał uczyć, wyłapywanie mugolaków oraz wcielanie ich przez to do społeczności. Istotnym było również zapewnienie bezpieczeństwa rodzinom magów, w intensywnym okresie dojrzewania ich latorośli. Rozbudowany Edictum de Disciplina Arcanorum, zwany potocznie Dekretem Szkolnym zawierał listę zaakceptowanych przez konwent placówek edukacyjnych, ich podstawowy program oraz zakres dyrektorskiej władzy nad wprowadzaniem ewentualnych korekt kierunku edukacyjnego, dostosowanych do regionu czy bieżących problemów świata czarodziejów. Dokument z XIII wieku zapewnia szkołom sporą autonomię w stosunku do państwa – dyrektor wybierany jest przez lidera społeczności, współcześnie – Ministra Magii. Może być też przez niego odwołany, w kilku krytycznych, opisanych i zatwierdzonych przez Konfederację przypadkach. Szkoły nie podlegają Departamentom, ale muszą bezwzględnie przestrzegać umieszczonych w Dekrecie zapisów. Jest on również powodem, dla którego nie powstają nowe placówki edukacji podstawowej.

Wpisane do Dekretu szkoły oferują edukację dzieciom przejawiającym talent magiczny (w zależności od kultury, magiczne nacje w różny sposób wyznaczały dolną granicę rozpoczęcia nauki), ucząc ich kontrolowania swoich umiejętności i przygotowując do podjęcia pracy w dorosłym życiu. W większości wypadków możliwość uczęszczania do konkretnej szkoły magii uwarunkowana jest przez miejsce urodzenia, chociaż wiele placówek przyjmuje każdego chętnego ucznia biorąc pod uwagę deklaracje rodzica. Podobne, dość swobodne nastawienie jest do ewentualnych przenosin już po rozpoczęciu edukacji gdzie indziej. Kilka szkół cieszy się popularnością i sławą, na całym świecie jest ich jednak ponad trzysta: mniejszych, bardziej kameralnych placówek.

Przeważająca większość obywateli Wielkiej Brytanii kończy edukację w Hogwarcie, w którym zdaje uznawane międzynarodowo Owutemy, będące czarodziejskim odpowiednikiem naszej matury.

Renomowane miejsca pracy żądają certyfikatów lub dyplomów ze zdanymi egzaminami, które uzyskać można jedynie w szkołach publicznych. Bez Owutemów niemożliwym jest uzyskanie pracy urzędnika państwowego lub kontynuowanie edukacji na uczelni wyższej.

W uzasadnionych przypadkach (gdy np. dziecko obciążone jest niebezpieczną dla innych klątwą) dyrektor na wniosek rodzica może wyrazić zgodę na edukację poza murami szkoły. W przypadku edukacji domowej, to na rodzicu położony jest obowiązek edukowania dziecka i składania dorocznego raportu z jego postępów, co jednak nie jest zbyt wnikliwie weryfikowane przez kadrę pedagogiczną. Młody czarodziej, który uczy się w ten sposób, nie jest dopuszczany do egzaminów państwowych. Powyższa opcja nie jest dostępna dla dzieci urodzonych w mugolskich rodzinach.

Kursy zawodowe

Po ukończeniu edukacji podstawowej, czarodzieje w dalszym ciągu mogą się rozwijać, podejmując się różnych form doszkalających:

a) Kursy formalne – w świecie przedstawionym kursy formalne realizowane są tylko przez Ministerstwa Magii w formie stażu (krajowego lub zagranicznego) lub innej formy doszkalania pracowników. Podstawowy staż obejmuje dwa do trzech lat nauki zasad panujących we właściwym Departamencie, terminologii, ścieżki administracyjnej i opanowania niezbędnych formalności do przepływu oraz archiwizowania raportów, zgłoszeń, reklamacji, odwołań etc. Wyjątek stanowi Departament Tajemnic: swoich pracowników wybiera spośród uzdolnionych badaczy, którzy ukończyli wspomniany staż podstawowy "na innym piętrze". Innym przykładem kluczowego dla kariery kursu doszkalającego, jest elitarny kurs aurorski, obejmujący tak egzamin wstępny, kilkuletni staż, jak i egzamin wieńczący. Dopiero po zaliczeniu wewnętrznego egzaminu aurorzy otrzymują awans na prestiżowe stanowisko i formalne uprawnienia do wykonywania nowego zawodu. Każdy marzący o stołku sędziego Wizengamotu, nie może opuścić kurów prawa i stażu w jednym z biur aktywnego sędziego, zaś przyszli ambasadorowie często wysyłani są do Paryża na kursy prawa międzynarodowego prowadzonego przez tamtejsze Ministerstwo.

b) Szkolenia pozaformalne – osoby, które nie zdecydowały się na karierę urzędniczą, mogą przyuczać się wybranego zawodu w różny sposób. Naturalną drogą czarodzieja jest zdobywanie wiedzy praktycznej od rodziny i praca w rodowej specjalizacji, bez względu na to, czy będzie to uprawa pola czy zarządzanie rodowym majątkiem. Konserwatywne społeczeństwo bardzo popiera naturalny układ zdobywania wiedzy: mistrz-uczeń. Im wyższa renoma mistrza, tym większe szanse ucznia na zaistnienie w świadomości klientów. Odpowiednia liczba kontaktów i pieniędzy mogą nakłonić bardzo wiele osób do przyjęcia roli mentora, choć część rodowych tajemnic zwłaszcza czystokrwiste rodziny pozostawiają tylko dla siebie. Bardzo dużą rolę w szkoleniach pozaformalnych odgrywają również towarzystwa i kluby, które oferują przestrzeń i specjalistów mogących przybliżyć tajniki wybranych dziedzin: przoduje w tym Magiczne Towarzystwo Herbologiczne w naukach botanicznych, Klub Magicznej Maszynerii i Innych Wynalazków w przypadku twórców mechanizmów i magicznych przedmiotów oraz towarzystwo Muza w przypadku edukacji muzycznej. Galeria OdNova przejęła na siebie ciężar edukowania malarzy i rzeźbiarzy, teatr The Globe szczyci się studium dla przyszłych artystów występujących na scenie – aktorów i tancerzy, którego przebieg głównie wiąże się z… występowaniem na drugim planie podczas większych spektakli. Kontakt z tymi ośrodkami nie jest niezbędny do osiągnięcia mistrzostwa, bardzo ułatwia zdolniejszym jednostkom zaistnieć w środowisku.

Zachęcamy do zapoznania się z listą klubów mistrza gry w tym wątku.

Reforma edukacyjno-administracyjna z 1972 roku

Do pewnego momentu czarodziejska edukacja wyższa była w Wielkiej Brytanii nieistniejąca. Po edukacji podstawowej czarodzieje rozpoczynali pracę zawodową, zapisywali się na staże lub dołączali do cechów rzemieślniczych. Taki stan utrzymywał się aż do otwarcia w 1945 roku Akademii Munga, która realizowała formalne szkolenie uzdrowicieli zakończone uzyskaniem międzynarodowego magisterium uzdrowicielskiego. W 1972 roku Ministra Magii rozpoczęła prace nad stworzeniem instytucji edukacyjnej, która odpowiadałaby za szkolenie przyszłych urzędników. Projekt ten, chociaż planowano jego realizację na początku jesieni, opóźnił się o dwa miesiące ze względu na zdarzenie znane jako Spalona Noc.

Do najważniejszych postanowień reformy z 20 listopada 1972 roku należało:

a) Urzędnicy i pracownicy służb mundurowych, którzy piastowali swoje stanowiska do tej pory, otrzymali od Ministry Magii oficjalne mianowanie. Pracownicy naukowi i badacze publikujący swoje artykuły otrzymali na ich podstawie tytuły naukowe.

b) Od 1 stycznia 1973 roku, każdy nowy pracownik Ministerstwa mógł objąć dwie drogi:

• musiał przedstawić udokumentowane pięcioletnie doświadczenie zawodowe wpisujące się w opis docelowego stanowiska (choć w przypadku braków kadrowych szef departamentu mógł zadecydować o specyficznym wyjątku, jeżeli dany specjalista nie do końca wpisywał się w zasady rekrutacyjne, ale jego umiejętności były w danym biurze bardzo pożądane)
  
• musiał podjąć się studiów wyższych na Uniwersytecie Londyńskim.
  

c) Uznano trzy działające w Londynie uczelnie wyższe:

• Uniwersytet Londyński – zajmujący się w głównej mierze kształceniem przyszłych urzędników.
  
• Akademia Munga – będąca jedyną instytucją pozwalającą na uzyskanie legalnego dyplomu uzdrowiciela.
  
• Instytut Aetheria – zajmujący się w głównej mierze pracą naukową.
  

d) Studenci Uniwersytetu Londyńskiego i Akademii Munga podczas studiów odbywają obowiązkowy staż w Ministerstwie Magii lub Szpitalu św. Munga, za który odbierają stypendium z Ministerstwa Magii. Studentom Aetherii przyznaje się granty na badania naukowe.

e) Każda z tych instytucji wybiera rektora wewnętrznie. Na stanowiska wykładowców ogłoszono w październiku 1972 roku konkursy.

Edukacja podstawowa: Słynne europejskie szkoły magii

— Hogwart —

Hogwart został założony koło X wieku przez Godryka Gryffindora, Helgę Hufflepuff, Rowenę Ravenclaw oraz Salazara Slytherina. Czwórka czarodziejów miała różną opinię co do tego w jaki sposób młodzi czarodzieje powinni być kształtowani i ze względu na to do dnia dzisiejszego każdy brytyjski czarodziej wysłany do Hogwartu zaczyna swój pobyt w szkole od przydzielenia do jednego z czterech domów: Gryffindor, Hufflepuff, Ravenclaw, Slytherin.
Zamek usytuowany jest w szkockich Highlandach nieopodal magicznej wioski Hogsmeade. Nie jest widoczny dla mugoli oraz otaczają go zaklęcia ochronne, które skutecznie odwracają uwagę niepożądanych gości od budynku szkoły. Otoczony przez zielone błonia, zakazany las oraz wysokie, szkockie szczyty zamek znajduje się również nad jeziorem. Uczniowie co roku dojeżdżają do szkoły bezpośredniom pociągiem z Londynu, dojeżdża on tylko do Hogsmeade, a z tamtąd odbierani są przez powozy zaprzęgnięte w Testrale (starsze roczniki) lub prowadzeni przez opiekunów do łódek (pierwszoroczni).
Każdy czarodziej urodzony na terenie Wielkiej Brytanii i Irlandii (oraz terenach pozamorskich) jest automatycznie wpisywany na listę uczniów zaraz po urodzeniu. Jednak dopiero w wieku jedenastu lat przyszli uczniowie otrzymują oficjalny list od szkoły. Z racji tego, że do placówki przyjmowane są również dzieci pochodzące z rodzin mugolskich szkoła oddelegowuje nauczyciela, który przychodzi do domu i pomaga mugolskim rodzicom oraz dziecku wychowanym w niemagicznym świecie zaznajomić się z całą sytuacją. Edukacja trwa siedem lat, a uczniowie nie mają możliwości używania magii poza murami szkoły. Zdawane przez uczniów egzaminy są brane pod uwagę podczas rekrutacji na istotniejsza oraz bardziej wymagające stanowiska w czarodziejskim świecie, nie tylko w Wielkiej Brytanii.
Placówka jest całkowicie fundowana przez Ministerstwo Magii i podlega radzie, której przewodniczący ma możliwość powoływać nowych dyrektorów szkoły oraz zamykać ją jeżeli uzna warunki za nieodpowiednia dla dzieci, aby uczęszczały na zajęcia.

Uczniowie: Wielka Brytania, Irlandia oraz terytoria pozamorskie
Lokalizacja: Hogsmeade, Szkocja
Język wykładania: angielski
Przedmioty: Pierwszoroczni zobowiązani są do podjęcia siedmiu przedmiotów stanowiących podstawę programową: transmutacja, zaklęcia i uroki, obrona przed czarną magią, astronomia, zielarstwo, historia magii i eliksiry. Przedmioty te towarzyszą młodym czarodziejom i czarownicom przez następnych pięć lat, w przeciwieństwie do latania, którego kurs kończy się wraz z pierwszym rokiem. Właśnie z tego powodu zawodnicy do drużyny Quidditcha muszą być ze starszych roczników.
Pod koniec drugiej klasy uczniowie zobowiązani są dobrać sobie co najmniej dwa z poniższych przedmiotów, aby zaliczyć nadchodzące w późniejszych latach egzaminy: numerologia, mugoloznawstwo, wróżbiarstwo, starożytne runy oraz opieka nad magicznymi stworzeniami.
Egzaminy: Hogwart oferuje dwa typy egzaminów, które rozpatrywane są później przez rynek pracy; SUMy, czyli Standardowe Umiejętności Magiczne, mające miejsce w piątej klasie oraz Owutemy – Okropnie Wyczerpujące Umiejętności Magiczne, będące zwieńczeniem magicznej edukacji. Zdane na odpowiednią ocenę SUMy (Zadowalający i wzwyż) pozwalają na kontynuowanie nauki na wyższym poziomie przez następne dwa lata i zdanie z nich Owutemów – jeżeli uczeń nie zda SUMu z danego przedmioty na przynajmniej Zadawalający nie ma możliwości kontynuowania go w kolejnych dwóch latach (egzaminy mogą być poprawione maksymalnie dwa razy). Osoby z wysokimi wynikami mogły się cieszyć pracą w najbardziej szanowanych instytucjach magicznych, takich jak samo Ministerstwo Magii.

— Beauxbatons —

Akademia umieszczona jest w zamku wysoko w górach, otaczają ją ogrody w stylu francuskim oraz liczne magiczne fontanny. Placówka została wzniesiona ponad siedemset lat temu (później niż Hogwart) i w kolejnych latach jej rozbudowa oraz rozwój były fundowane przez byłego ucznia, znanego alchemika – Nicholasa Flamela oraz jego żonę Pernelle. W szkole znajduje się nazwana na ich cześć fontanna, a jej woda ma właściwości lecznicze i upiększające.
Do szkoły można się dostać z pomocą powozów zaprzężonych w latające konie (Abraksany – pojone jednosłodową whisky), nie ma możliwości określenia lokalizacji kompleksu na jakiejkolwiek mapie przez nałożone na szkołę zaklęcia ochronne. Z tego powodu paru zmierzających na rozmowę o pracę nauczycieli miało pewne komplikacje ze znalezieniem drogi, ale ostatecznie nikt w procesie nie ucierpiał, więc dyrekcja szkoły utrzymuje iż metoda ukrycia budynku nie zagraża niczyjemu życiu lub zdrowiu (nawet jeżeli pijane konie to też średnio bezpieczny środek transportu).
Uczniowie mają możliwość kształcić się twórczo przed 11 rokiem życia w murach szkoły, ale poważna nauka zaczyna się dopiero w roku jedenastych urodzin (wiek przyjęcia w Beauxbatons liczony jest rocznikowo, a nie tak jak w Anglii, po dacie ukończenia 11 roku życia). Nauczanie trwa siedem lat, a uczniowie piszą jedne z ważniejszych egzaminów dopiero na szóstym roku (nie tak jak w Hogwarcie – na piątym). Studenci tej szkoły wybijają się najczęściej w eliksirach lub zaklęciach i urokach.
Jeżeli jest się obywatelem jednego z państw, z których Akademia przyjmuje dzieci w swoje progi, nie ma się obowiązku wysłania pociech do szkoły. Mimo to, zaraz po urodzeniu i zarejestrowaniu dziecka w Ministerstwie, rodzice otrzymują oficjalne listy informujące, że ich dzieci znajdują się na liście oraz, że ,wedle życzenia, można je też skreślić. Szkoła nie wymaga dodatkowych opłat poza zapewnieniem dziecku mundurka oraz niezbędnych przyborów wraz z książkami przed rozpoczęciem nauki.

Uczniowie: Belgia, Francja, Hiszpania, Holandia, Luksemburg, Portugalia oraz terytoria zamorskie tych państw. Szkoła nie przyjmuje aplikantów z innych części świata.
Lokalizacja: Pireneje, Francja
Język wykładania: francuski
Przedmioty: Aby mogła być utrzymana ścisła współpraca w ramach turnieju trójmagicznego, przedmioty podstawowe (transmutacja, zaklęcia i uroki, obrona przed czarną magią, astronomia, zielarstwo, historia magii i eliksiry) w Hogwarcie, Beauxbatons i Durmstrangu w znacznej mierze pokrywały się pod względem podstawy programowej”. Uczniowie nie mieli obowiązku uczestniczenia w zajęciach latania. Ci nie przejawiający zainteresowania tą dyscypliną zobowiązani byli do podjęcia innych zajęć sportowych, artystycznych, wolontariatu bądź dowolnego przedmiotu związanego z rzemiosłem. W przypadkach wyjątkowego zainteresowania szczególną niszą artystyczną lub tworzeniem, niektórzy uczniowie mogli realizować wybraną dziedzinę indywidualnie, pod okiem nauczyciela np. krawiectwo czy plastyka. 
Egzaminy: SUMy, czyli najważniejsze egzaminy w życiu młodego czarodzieja lub czarownicy, będące podstawą do odnalezienia się na rynku pracy odbywały się w roku szóstym, zostawiając tylko jeden rok w którym, uczniowie mogli kontynuować naukę ulubionych przedmiotów lub dobrać bardziej specjalistyczne i zawężone dziedziny wiedzy magicznej aby uzyskać z każdego z nich osobno odpowiedni certyfikat.

— Durmstrang —

Jedna z trzech największych szkół magii w Europie, położona na dalekiej północy kontynentu, która ze względu na międzynarodowy charakter, jest gotowa przyjmować zagranicznych studentów z tak odległych zakątków jak Bułgaria, skąd pochodziła jej założycielka – Nerida Vulchanova. Istnieje od 1294 roku i jest jedną z trzech szkół, które rywalizują w Turnieju Trójmagicznym. Podobnie jak Szkoła Magii i Czarodziejstwa w Hogwarcie, placówka mieści się w zamku, chociaż ten nie jest tak duży jak budowla brytyjczyków. Zamek ma cztery kondygnacje, a ognie i światła rozpala się tylko w celach magicznych. Posiada bardzo rozległy teren otoczony jeziorami i górami. Ponadto szkoła jest niewykrywalna gołym okiem; Durmstrang ukrywa swoje miejsce pobytu przed wzrokiem niepowołanych osób za pomocą silnych zaklęć maskujących.
Szkoła nie przyjmuje czarodziejów pochodzenia mugolskiego i jest owiana raczej mroczną sławą, głównie przez swoje curriculum – nauczane są tam sztuki czarnomagiczne, kładziony jest nacisk na dyscyplinę i podporządkowanie, a sposób wychowywania podopiecznych bywa raczej surowy. Zwraca się dużą uwagę uczniów na fizyczny element posługiwania się magią, jak na przykład pojedynki i utrzymywanie dobrej kondycji. Nauka trwa od dziesiątego do osiemnastego roku życia, a do szkoły należy zgłosić dzieci samemu, placówka nie posiada żadnego spisu, który warunkowałby którzy z czysto krwistych czarodziejów mają pierwszeństwo, aby uczęszczać do szkoły.

Uczniowie: Skandynawia, Bałkany, kraje Europy Środkowej
Lokalizacja: Góry Skandynawskie, pogranicze Szwecji i Norwegii
Język wykładania: szwedzki
Przedmioty: Poza przedmiotami dzielonymi przez trzy szkoły biorące udział w Turnieju Trójmagicznym (transmutacja, zaklęcia i uroki, obrona przed czarną magią, astronomia, zielarstwo, historia magii, eliksiry) Durmstrang oferował techniki pojedynkowania się, jako część swojej podstawy programowej. Ponadto uczniowie mieli nie tylko zezwolenie na zgłębianie wiedzy o czarnej magii (praktyka jedynie pod okiem profesorów, na odpowiednio wyznaczonych celach), ale także był to jeden z wykładanych przedmiotów. Przepływ książek o tej tematyce był jednak w pewnym stopniu regulowany. Do podstawowych informacji, samodzielnie, mogli dobrać się dopiero czwartoroczni, a dostanie się na faktyczne zajęcia uznawane było za zaszczyt. Jest to także jedyna szkoła uznająca za przedmiot wychowanie fizyczne.
Egzaminy: SUMy odbywają się w roku piątym i stanowią podstawę przyjęcia młodego czarodzieja przez przyszłego pracodawcę. Następne trzy lata nauki spędzone są na kursach dostosowujących uczniów do pracy, którą mają zamiar wykonywać, w związku z czym mniejsze egzaminy podsumowujące poszczególne moduły odbywają się co pół roku, a całość kończy test praktyczny.

— Koldovstoretz —

To dość kontrowersyjna, rosyjska szkoła dla czarodziejów krwi czystej. Chłopcy uczeni są tutaj walki, przetrwania i szacunku do starszych. Wpajany im jest również dystans do krajów zachodnich. Uczniowie odbierający naukę w tej placówce są mocno podzieleni ze względu na płeć. Jedynym momentem, w którym mogą się zobaczyć jest pora posiłków. Posiadają osobne dormitoria (w osobnych częściach zamku), osobne zajęcia oraz ich rozkład.
Uczniowie Koldovstoretzu wysyłani są na półroczną wyprawę (w grupach jedynie kobiecych lub jedynie męskich), z której zdarza się, że wracają nawet o kilka miesięcy spóźnieni (przypadki śmierci zdarzają się wbrew pozorom rzadko, raz na kilka lat). Na zajęciach sportowych popularną jest odmiana quidditcha, w której zamiast mioteł korzysta się z całych drzew wraz z korzeniami – tutaj znowu, szkoła ma dwie reprezentacje: kobiecą oraz męską. Nauczyciele rzadko kiedy ingerują w spory uczniów, wychodząc z założenia, że ich sprawą jest to, jak zostaną one rozwiązane. Często więc dochodzi do pojedynków i starć, a najsilniejsi są w Koldovstoretzie najbardziej szanowani.
Głównym założeniem szkoły jest wykształcenie silnych, potrafiących zadbać o siebie czarodziejów, dlatego też wspierania słabszych nie wchodzi w grę. Nauka zaczyna się w wieku lat 10 i trwa osiem lat.
Opiekunowie dziecka zapisując je do szkoły zobowiązani są wpłacić opłatę rekrutacyjną, która nie należy do najniższych. Im szybciej zapisze się dziecko tym większe szanse na to, że zostanie ono przyjęte, dlatego też wiele z dzieci zostaje wpisanych na listę jeszcze przed swoim narodzeniem.

Uczniowie: Rosja
Lokalizacja: Ural, Rosja
Język wykładania: rosyjski
Przedmioty: Wspólnymi przedmiotami dla obu płci są transmutacja, zaklęcia, eliksiry i historia magii (chociaż, oczywiście, prowadzone osobno i skupiające się na innych aspektach danych zagadnień. Kto chciałby nudzić dziewczynki bitwami?). Za przedmioty męskie uważa się obronę przed czarną magią, astronomię i numerologię, a dziewczynki uczone są, zielarstwa, starożytnych run i wróżbiarstwa. Chociaż nie ma oficjalnego zakazu, jeśli o wyborze niezbyt tradycyjnego wyboru dowiedzieli się rówieśnicy, tego samego dnia odważnego biedaka czekałoby wiele pojedynków o honor. Aby na takie zajęcia uczęszczać oficjalnie, zamiast chowania się z książkami po kątach, należy zebrać co najmniej trzyosobową grupę, aby uniknąć mieszania się płci w jednej klasie.
Egzaminy: Mimo tak różnych podstaw programowych, jedynym co liczy się po zakończonej edukacji to dyplom ukończenia szkoły. W ostatnim roku, po tego typu wyzwaniach, każdy, bez względu na wszystko, mógł być z siebie dumny. Egzamin kończący, przypominał wielką, uroczystą galę, ostateczną okazję do pokazania swojej wartości i dojrzałości. Teoretycznie mógł dotyczyć całego zakresu materiału z ośmiu lat, ale zwyczajowo omijało się w doborze pytań zagadnień z pierwszych lat nauki.

Edukacja podstawowa: słynne pozaeuropejskie szkoły magii

— Castelobruxo —

Ukryta w dżungli amazońskiej, szkoła Castelobruxo podobnie jak Hogwart, prezentuje się oczom niemagicznych osób jako zrujnowany zamek. Chroniona jest również przez magiczne duchy Caipora, które, mimo swojego psotliwego usposobienia, strzegą uczniów i terenów szkoły. Przenoszą również informację do uczniów którzy mają rozpocząć naukę w szkole jeżeli pochodzą one z Ameryki Południowej. Aplikanci dobrowolni zostają poinformowani o przyjęciu do szkoły listownie. Oficjalne szaty są w kolorze jasnej zieleni. Jako jedna z niewielu szkół, Castelobruxo przyjmuje europejskich czarodziejów na regularną wymianę. Uczniowie tej szkoły najczęściej wybijają się w zielarstwie i magizoologii. Do szkoły uczęszczają dzieci od jedenastego do siedemnastego roku życia. Nie są wymagane dodatkowe opłaty za przyjęcie do szkoły.

Uczniowie: Ameryka Południowa, przyjmuje uczniów z całego świata
Lokalizacja: Puszcza amazońska, Brazylia
Język wykładania: portugalski

— Ilvermorny —

Amerykańska szkoła magii znajdująca się na samym szczycie Mount Greylock w Massachusetts. Została założona przez Izoldę Sayrę (czarownicę z Irlandii) oraz jej męża Jamesa Stewarda, który był mugolem (w Stanach Zjednoczonych nazywa się ich niemagiami) w XVII wieku. Otaczają ją gęste chmury, które uniemożliwiają dostrzeżenie budynku przez mugoli.
Szkoła została założona z powodu synów Izoldy oraz Jamesa, którzy, daleko od rodzimej Irlandii, zawsze chcieli uczęszczać do Hogwartu. Ich rodzice postanowili założyć swoją własną placówkę, aby ich dzieci otrzymały odpowiednią edukację. Przez lata zamek szkoły powiększał się i przyjmował czarodziejów z Ameryki Północnej, również rodzimych Amerykanów i właśnie dzięki temu do dzisiaj uczniowie dołączający do Ilvermorny są przydzielani do jednego z czterech domów: Horned Serpent, Wampus, Thunderbird oraz Pukwudgie. Każdy z domów reprezentował to, czym młody czarodziej miał się kierować w dorosłym życiu. Horned Serpent ma odpowiadać za kierowanie się umysłem, Wampus za rozwój ciała oraz natury wojownika, Thunderbird za sferę duchową a Pukwudgie za serce i emocje.
Edukacja zaczyna się w wieku 11 lat oraz trwa siedem lat. Dzieci urodzone na terenie Ameryki Północnej są od urodzenia na szkolnej liście, aczkolwiek czarodzieje z innych części świata również mogą aplikować. Z racji tego, że w Stanach Zjednoczonych Ameryki należy posiadać pozwolenie na różdżkę dzieciom nie pozwala się zakupować ich przed przyjazdem do szkoły. Różdżki wybierają młodych czarodziejów zaraz po ceremonii przydziału, a uczniowie przed ukończeniem siedemnastego roku życia muszą zostawiać swoją różdżkę na wakacje w budynku szkoły.
Rozkład zajęć oraz rodzaj zakwaterowania w szkole różni się w zależności od tego jak wysokie czesne są w stanie zapłacić rodzice. Nie ma podanej najniższej kwoty jaką trzeba wpłacić, aczkolwiek większość zajść dodatkowych należy dopłacać. Mimo to główny tok nauczania jest dostępny dla wszystkich. jeżeli jednak, czarodziej nie był w stanie zapłacić nic dodatkowo jego szkolne certyfikaty oraz listy polecające od nauczycieli będą różnić się od tych uczniów, których rodzina miała możliwość przedłożenia pewnej sumy pieniędzy.

Uczniowie: Stany Zjednoczone, Kanada, Meksyk, przyjmuje uczniów z całego świata
Lokalizacja: Mount Greylock, Stany Zjednoczone Ameryki
Język wykładania: angielski
Przedmioty: Amerykanie polegali na personalizacji swojego szkolnego doświadczenia. W swojej podstawowej formie nauczanie magiczne opierało się na najbardziej praktycznych płaszczyznach – zaklęcia i uroki, transmutacja, zielarstwo oraz eliksiry. Dzięki wąskiemu zakresowi specjalizacji tok nauczania był dogłębny i pozwalał na swobodę w eksploracji wszelkich niszy wewnątrz tych dziedzin, co stanowiło ważną część idei szkoły. Największą dozę tej swobody otrzymywały oczywiście dzieci z największym majątkiem. Przez brak konieczności standaryzowania, kilka papierków więcej oraz parę galeonów mniej, ocean nie stanowił żadnej bariery, aby poznawać na przykład tajniki chińskich alchemików. Jedynym warunkiem wprowadzenia przedmiotu w życie, nieważne jak egzotycznego, była liczba minimum trzech chętnych. Przedmioty jak obrona przed czarną magią również nie są obowiązkowe, a istnieją jedynie jako część modułu, który przygotowuje młodego czarodzieja do przyszłej kariery Aurora (na którego nabór w Stanach Zjednoczonych różni się od tego, jaki jest w Wielkiej Brytanii).
Egzaminy: Przez indywidualistyczną naturę dobierania kursów, uczniowie nie mieli tradycyjnych ocen, a ich umiejętności odzwierciedlała suma zdobytych punktów stanowiących kombinację rekomendacji nauczyciela, indywidualnych projektów badawczych, oraz egzaminów kończących kurs – każdy kurs w zależności od stopnia zaawansowania i natury przedmiotu trwał inną ilość lat. Mimo to każdy kurs przedmiotowy składa się z różnej liczby lat potrzebnych na jego ukończenie, jednak wymaganym jest, aby cała edukacja magiczna trwała co najmniej 7 lat.

— Mahoutokoro —

Placówka zlokalizowana jest u samego szczytu Minami Iwo, wulkanicznej wyspy na południu Japonii. Opisywana jako ozdobny pałac o kształcie pagody, wykonany z nefrytu i jadeitu. Powiada się, iż jest jedną z najstarszych szkół magii i czarodziejstwa, wielu określa ją jako starożytną – nazwa od wieków kojarzy się z prestiżem, do czego z pewnością przyczynił się wysoki poziom nauczania. Szczególnie słynie z wychowywania niebywale zdolnych graczy Quidditcha – każdy członek japońskiej narodowej drużyny przypisywał swoją sprawność wyczerpującemu treningowi, który przeszli w Mahoutokoro, gdzie ćwiczyli nad burzliwym morzem w nieprzyjaznych warunkach pogodowych, zmuszeni do uważania nie tylko na kafle i tłuczki, ale również mugolskie samoloty przelatujące nad ich wyspą.
Szkoła przyjmuje uczniów od siódmego roku życia, jednak nie mogą oni zamieszkiwać murów zamku, dopóki nie ukończą jedenastu lat – wychowankowie dzienni są transportowani tam i z powrotem do ich domów na grzbietach dużych, burzowych petreli.
Znakami rozpoznawczymi szkoły są różdżka wykonana z drewna kwitnącej wiśni oraz uniform, który zmienia swój kolor w zależności od zdobywanego przez właściciela doświadczenia oraz sprawowania – jeśli uczeń otrzymuje wysokie oceny, szaty zmieniają kolor na złoty, jeśli zaś para się czarną magią, ubiór przyjmuje kolor bieli, co przynosi noszącemu hańbę i może prowadzić do usunięcia z terenu szkoły.

Uczniowie: Japonia, Tajwan, Korea
Lokalizacja: Wyspa Minami Iwo
Język wykładania: japoński

— Uagadou —

Budynek szkoły jest wykuty w zboczu góry – otacza go gęsta mgła, więc wydaje się jakby unosił się w powietrzu. Uczniowie tej placówki są informowani o przyjęciu do szkoły poprzez posłańca snu wysyłanego przez dyrekcję jeżeli pochodzą z terenów Afryki, w wypadku aplikantów z innej części świata, podobnie jak w brazylijskiej Castelobruxo, wysyłany jest list z potwierdzeniem o przyjęciu. Rodzimi, afrykańscy czarodzieje po przebudzeniu znajdują w dłoni kamień ze znakiem pozostawionym przez posłańca. Szkoła stawia duży nacisk na magię bezróżdżkową (magia w Afryce jest uznawana za siłę bardziej pierwotną, więc często rodowici mieszkańcy tego kontynentu nie korzystają z pomocy przy rzucaniu zaklęć). Uczniowie tej szkoły wybijają się najczęściej w astronomii, transmutacji oraz eliksirach. Do szkoły przyjmowane są dzieci w wieku dziesięciu lat, a nauka trwa siedem lat.


Uczniowie: Afryka, przyjmuje uczniów z całego świata
Lokalizacja: Góry księżycowe, Uganda
Język wykładania: angielski
Przedmioty: Pierwsze dwa lata uczniowie kultywują wiedzę o studiach nad duchami, zmiennokształtnością (mimo, że niewielu ostatecznie udaje się zostać animagiem, przez rozpowszechnienie praktyk w warunkach szkolnych odsetek tego typu czarodziejów wśród kończących Uagadou jest znacznie większy niż w przypadku jakiejkolwiek innej szkoły czy regionu), iluminacją (afrykańskiemu odpowiednikowi transmutacji nazwanemu tak z powodu wierzeń i kręgów kulturalnych, według których przemiana czarodzieja w dane zwierzę jest iluminacją jego duchowej energii), zielarstwem, eliksirami, a także historią regionalną. Później uczą się dziedzin charakterystycznych również dla innych szkół: kształtowania magii, uroków, zaklinania, obrony przed czarną magią, czy astronomii, a dla chętnych wróżbiarstwa, opieki nad magicznymi stworzeniami, numerologii, starożytnych run, a nawet podstaw nekromancji.
Egzaminy: Pierwszym "egzaminem" jest zostanie animagiem. Uczniowie, którym się to uda, dostają indywidualny tok nauczania. Na koniec studiów zdaje się egzamin będący lokalną wersją SUMów.

— Wuxing —

Zasnute magiczną mgłą, wyspy Socotra znajdują się pomiędzy Koreą a Chinami. Wiadomość z informacją o przyjęciu do placówki wysyłana jest przez zmiennokształtne duchy lisów. Sama szkoła to kilkanaście różnych placówek, a po trzecim roku edukacji każdy uczęszczający wybiera w jakim kierunku chce się dalej kształcić, dobierając zajęcia wedle preferencji. Dodatkowo czarodzieje z tej szkoły mogą rozwijać się w kierunku artystycznym, z jednym z najbardziej uznanych zespołów muzycznych w tamtejszej części magicznej Azji. Uczniowie tej szkoły najczęściej wybijają się w eliksirach, zielarstwie i wróżbiarstwie. Nauka w szkole trwa sześć lat, a przez dwa lata uczniowie szkolą się pod wybrany zawód bądź szlifują dodatkowe umiejętności jak języki czy sztuka. Ostatnie dwa lata nie są obowiązkowe i, jeżeli uczeń tak wybierze może odbyć dodatkowe, prywatne kursy w innej części świata.

Uczniowie: Chiny, Mongolia, Indie
Lokalizacja: Socotra Rock
Język wykładania: chiński

Edukacja wyższa: szkoły wyższe w Londynie

Poniższe instytucje, chociaż opierają się o inne zasady organizacyjne, wszystkie kończą się otrzymaniem magisterium potwierdzającego kompetencje. Każda z nich zatrudnia pracowników na stanowiskach naukowych, którzy oprócz uczenia studentów, zajmują się prowadzeniem badań i pozyskiwaniem grantów z Ministerstwa. Studenci uczą się w konkretnej katedrze lub na konkretnym oddziale, mogą jednak uczestniczyć w zajęciach z innych katedr, oddizałów, a nawet uczelni – o ile zostanie nawiązana pomiędzy nimi współpraca przy jakimś projekcie lub badaniu.

— Uniwersytet Londyński —

Uniwersytet należy formalnie do Ministerstwa Magii i jest instytucją państwową, o czym urzędnicy dumni z przedsięwzięcia nie dają zapomnieć nawet na moment. Nad głównym wejściem wisi więc herb państwowy. Budynek nieco przytłacza – surowe mury pną się ku niebu w sposób wzniosły, ale też pełen chłodu i dyscypliny. Światło przeciska się niechętnie przez wysokie, wąskie okna, więc nawet w południe wnętrza spowija półmrok. Do środka można przedostać się przez dedykowane przejście w Atrium Ministerstwa.

Oto uczelnia, której celem jest kształcenie osób służących państwu. Uczyć się tutaj mają architekci wznoszący nowe budynki, mędrcy tworzący nowe prawa, urzędnicy, znawcy, ludzie o wielkiej wiedzy mogący użyć swoich tęgich głów do uczynienia Brytanii miejscem lepszym, bezpieczniejszym, służącym swoim obywatelom. Studenci odbywają cosemestralne praktyki w instytucjach państwowych, za które otrzymują stypendium, jednakże nie tyczy się to wszystkich departamentów – w szczególności Departamentu Tajemnic.

Wymagania: Owutemy (konkretne wymagania przedmiotowe do katedr)
Lokalizacja: Westminster
Rektor: Finneas Spencer-Moon
Katedry:

• Filozofii natury i alchemii
  
• Architektury i inżynierii magicznej
  
• Prawa i instytucji publicznych
  
• Historii, kultur i języków
  

Przykładowe przedmioty i zagadnienia naukowe:

• Regulacje stworzeń magicznych
  
• Alchemia praktyczna
  
• Urbanistyka magiczna
  
• Zaklinanie budowli
  
• Automatyka i mechanizmy
  
• Historia kodeksów prawnych
  
• Prawo międzynarodowe
  
• Języki starożytne i rytualne
  
• Literatura i retoryka
  
• Projektowanie instrumentów badawczych i metody pomiaru zjawisk
  

— Instytut Ætheria —

To miejsce ukryte w głębi Richmond Park jest wpisane w jego niezwykły krajobraz. Wścibscy mugole dostrzegą tutaj jedynie maleńką ruinę, oznaczoną starą, zardzewiałą tabliczką z napisem Gmach Odkryć. W rzeczywistości jest to centrum badań nad naszą rzeczywistością, kształcące osoby chcące opisać słowami i matematyką największe zagadki świata.

Ukryta za subtelnymi zaklęciami maskującymi, Ætheria nie narzuca się oczom tych, którzy nie pragną widzieć więcej. Objawia się po pierwsze Widzącym, po drugie osobom, które zostały do niej zaproszone lub gdy ktoś naprawdę jej szuka. Budynek jest biały, a jego wnętrze podąża za abstrakcyjnymi myślami założyciela – Instytut miał być miękki, łagodny, pełen sztuki i organiczny. W samym jego centrum znalazł się więc ukryty pod kopułą, prywatny ogród, nad którym góruje wieża obserwacyjna z olbrzymim teleskopem.

Wymagania: Owutemy, egzaminy wstępne (pisemne i ustne)
Lokalizacja: Richmond Park
Rektor: Vasilij Dolohov
Katedry:

• Neotyki i sztuk wyzwolonych
  
• Astronomii i kosmologii
  
• Chronomancji i energii magicznej
  

Przykładowe przedmioty i zagadnienia naukowe:

• Anatomia i metafizyka trzeciego oka
  
• Język snu i języki objawienia
  
• Retoryka zaklęcia i słowo jako narzędzie sprawcze
  
• Mapowanie koniunkcji i ich wpływ na zbiorową świadomość
  
• Katastrofy kosmiczne jako znaki
  
• Matematyka orbit i symbolika elipsy
  
• Etyka ingerencji w przyszłość
  
• Paradoksy i prawa czasu
  
• Hermeneutyka symbolu
  
• Muzyka sfer
  

— Akademia Munga —

Otworzona w 1945 roku przez Dorindę Lestrange Akademia Munga po dziś dzień pozostaje częścią czarodziejskiej kliniki uzdrowicielskiej. Ze względu na specyfikę miejsca i zdobywania uprawnień zawodowych, wszystkie informacje dotyczące drogi, jaką musi przebyć przyszły uzdrowiciel, można znaleźć tutaj.