Znaleźli się ponownie przed dziewczynką, która nadal stała w tym samym miejscu. Nikt nie pojawił się obok, nie interesował się nią. Spoglądała na nich z ciekawością w swoich oczach. Prue nie puściła przy tym wszystkim dłoni swojego męża, gdy złapał ją za rękę w tamtym wspomnieniu nie przestała jej trzymać. Czuła się pewniej mając świadomość, że jest tuż obok. Nie do końca rozumiała, co właściwie im się przytrafiło, dlaczego znaleźli się w jej wspomnieniu, dlaczego akurat teraz. Spoglądała na dziewczynkę przez chwilę, dosyć szybko zaczęła priorytetyzować to, co mieli zrobić. Najpierw dziecko, później, to co im się przytrafiło. Tak wyglądała aktualnie lista w jej głowie. - Jesteś tutaj sama? Gdzie są Twoi rodzice? - Odezwała się do dziewczynki. Ta jednak nie odpowiedziała, zamiast tego wyciągnęła kolejną zapałkę, którą odpaliła.
Ból głowy znowu ich zaatakował, uliczka zaczęła się rozmywać, a świat kręcić. - Znowu… - Zdążyła jeszcze mruknąć pod nosem, po czym znaleźli się w zupełnie innym miejscu.
Kiedy udało jej się złapać równowagę rozejrzała się po okolicy. Doskonale wiedziała, gdzie jest. Było to jej mieszkanie przy Horyzontalnej, jej młodsza wersja siedziała w fotelu, tak jak miała w zwyczaju siedzieć do dzisiaj i coś bardzo pilnie zapisywała. Z tyłu, gdzieś za nią, na drzwiach od szafy wisiała ta suknia z bufiastymi rękawami, która zupełnie jej się nie podobała. Necro siedział na jej ramieniu, właściwie to sobie spał. Nie wyglądała najlepiej, miała zaczerwienione oczy, łzy nie spływały po jej policzkach, ale nie dało się zauważyć, że chwilę wcześniej musiała płakać, i nie było to kilka wylanych łez. Oczywiście, że siedziała tutaj sama. Liam miał ją wtedy odwiedzić, jednak pojawiły się jakieś pilne sprawy zawodowe niecierpiące zwłoki. Na stole znajdowały się jakieś papiery, którymi powinna się zająć, właściwie to mieli to zrobić razem, kolejne sprawy do załatwienia przed ślubem, tyle, że znowu została z tym wszystkim sama. Zamiast się tym zajmować siedziała w fotelu i coś bardzo skrupulatnie notowała.
Prue ruszyła się o krok, żeby znaleźć się tuż za młodszą wersją siebie. Skoro już się tutaj znaleźli, to warto było pokazać Benjy'emu czym się właśnie zajmowała. Było to bardzo typowe dla niej, rozpisywała listę, wszystkie za i przeciw temu, co miało się wydarzyć. Niestety po stronie pozytywów widniała wyłącznie jedno, bardzo krótkie zdanie - Rodzice będą szczęśliwi. To by było na tyle, kiedy po przeciwnej stronie tabelki znajdowało się bardzo dużo punktów i co chwilę dopisywała kolejne. Podchodziła do sprawy racjonalnie, jak zawsze - lubiła mieć wszystko na papierze, wtedy na własne oczy mogła dostrzec to, co jej umykało. Czytała to, co udało jej się napisać kilka razy, po czym rzuciła notatnikiem w ścianę, Necro obudził się na jej ramieniu, podniósł główkę, a później zszedł po jej ramieniu i zatrzymał się na dłoni. Było to niezbyt często spotykane zachowanie u jego pani, ale się nie przeraził, wiedział przecież, że Prue nie zrobi mu krzywdy. - Ciebie też nie lubi, nie podoba mu się, że sobie ciebie wybrałam, rozumiesz to? Nic mu nie pasuje. Ja mu nie pasuje, moje zainteresowania mu nie pasują, moje mieszkanie mu nie pasuje, zupełnie nic. Chciałby wszystko zmienić, właściwie już zmienia, a ja nie potrafię nic z tym zrobić. Nie jestem sobą Necro, nie wiem, jak sobie z tym poradzić, jeśli teraz zmienię decyzję to zawiodę wszystkich innych. - Rozmawiała ze szczurem, co pewnie nie wyglądało najlepiej, ale najwyraźniej nie miała przy sobie nikogo innego godnego zaufania, co było też na swój sposób żałosne. Ogólnie uważała tę wersję siebie za bardzo, ale to bardzo przygnębiającą. Na szczęście to było już za nią, czyż nie? Był jednak i w jej życiu taki moment, kiedy niby otaczała się ludźmi, ale czuła się bardzo, ale to bardzo samotna. - Nie musisz się martwić, nie pozwolę mu sobie ciebie odebrać, nigdy, bez względu na to, co będzie gadał, przetrwam to, później może będzie lepiej, musi być lepiej, prawda? Po ślubie przecież powinno być inaczej. - Bardzo delikatnym ruchem głaskała swojego zwierzaka. Mówiła to wszystko, ale chyba sama nie wierzyła w te słowa.
Prudence podniosła wzrok i spojrzała na swojego męża, zastanawiała się, co zobaczy na jego twarzy. Czy będzie rozczarowany tą wersją jej osoby? Raczej nie widział jej w podobnym stanie, bo nigdy wcześniej nie pokazywała tej strony swojej osoby, zawsze była w niej iskra, gotowa do walki, która nie pozwalała na to, żeby czuła się wybrakowana, komuś jednak udało się zgasić tę iskrę.
Confusion in her eyes that says it all
She's lost control