Wokół kręciło się sporo ludzi, jednak byli to głównie inni wystawcy, którzy mieli jutro tak jak i oni pracować, dzięki czemu inni mogli się bawić. Co chwila ktoś kogoś zagadywał, pytał, czy nie potrzebuje pomocy, panowała tu całkiem sielska atmosfera. Nora lubiła te momenty w roku, kiedy ludzie się gromadzili, czuła się wtedy częścią wspólnoty. Sprawiało jej przyjemność obserwowanie tego, jak inni spędzali sabaty, poniekąd przecież była odpowiedzialna za ich dobre nastroje, a uszczęśliwianie ludzi sprawiało jej przyjemność, dodawało jej skrzydeł i powodowało, że to, co robiła miało sens.

Niosła skrzynkę z patisonami, kiedy znalazła się tuż obok Bertiego Botta, w sumie nie konsultowała tego z nim wcześniej, a może warto było. - Myślałam o tym, abyśmy kącik artystyczny stworzyli za stołami, to będzie oddzielało naszych artystów od tłumu, co o tym sądzisz? - Wolała się upewnić co do tego, że jej stoiskowy wspólnik się z nią zgadzał, nie chciała sama decydować, bo przecież to miało być ich wspólne dzieło. Dobrze by więc było, aby wszyscy byli zadowoleni z tego, jak wyglądało. - Nie wiem też, czy mamy już wystarczającą ilość stołów, czy dołożyć jeszcze jeden. - To nie byłoby wcale takie głupie, bo przecież stoiska gastronomiczne zawsze były najbardziej oblegane, ludzie często czekali w kolejkach, aby w końcu usiąść, zjeść i chwilę odpocząć.

Zastanawiał się, czy już każdy sabat miał tak wyglądać. Jeśli nie dla większości ludzi, to na pewno dla tych, których nie ominęły rewelacje związane z letnimi przepowiedniami. Jasnowidzowie widzieli przecież ogień. Ogień, który buchał ku górze i trawił ulice. Ogień, pośród którego tańczyły czarne sylwetki zwiastujące zniszczenie i cierpienie. Wszyscy którzy o tym wiedzieli, obstawiali datę przełomu października i listopada. A mimo tego terror przyszedł wcześniej. Niepewność jednak pozostała. A dla zimnych była tym bardziej odczuwalna.

Należało odrzucić wszelkie te zmartwienia, przynajmniej na chwilę. Zamiast munduru naciągnąć na plecy szatę, a potem udać się na ulicę Pokątną, do galerii OdNowa. Było przy tym dość wcześnie rano, bo Bulstrode'a popołudniu czekała wycieczka do Walii – w towarzystwie co prawda Brenny, ale w okolicznościach jak najbardziej służbowych (w sumie jakby zrobić tego rachunek, to i tak praca rządziła ich życiem, chociaż Atreus oczywiście nie miał najmniejszych problemów, żeby i wyjazdy służbowe traktować dość luźno). W końcu też, pojawił się w progach galerii sztuki, mając szczerą nadzieję, że jakimś okropnym zbiegiem okoliczności, nie wpadnie tutaj na Cressidę.

— Ostatnio zastanawiałem się nad nowym obrazem do salonu. Duże, przestronne wnętrze. Jakieś propozycje? — zapytał jej, akurat kiedy zatrzymali się przy jednym z obrazów. W galerii nie było aktualnie innych gości, więc po przywitaniu snuli się od pomieszczenia do pomieszczenia, albo raczej Atreus stwierdził że chętnie obejrzałby aktualną wystawę i ruszył przed siebie. Oboje jednak zdawali sobie raczej sprawę z tego, że był to raczej wstęp do właściwej konwersacji, która oscylować miała dookoła zbliżającego się Dnia Pamięci. Grzeczności w ich świecie, były jednak czymś wyuczonym.

Pomyślał sobie, że zabranie do tego wuja, będzie najlepszym możliwym pomysłem, głównie dlatego że ten znał się na medycynie. Niby nie miało to wiele wspólnego z całym przedsięwzięciem, ale tylko pozornie, bo lepiej było mieć uzdrowiciela pod ręką, niż martwić się o to, że złapało się wściekliznę. Z resztą, to nie mogło być tak, że Gareth siedział sobie i pierdział w stołek, kiedy nie było nic innego do zrobienia. O nie.

Ruszyli więc, by stoczyć walkę ze szczurami. Tak, szczurami. Obecność hodowli, niestety, sprzyjała tym nieproszonym gościom i zachęcała wręcz, by chętnie ją odwiedzały. Próbowali pułapek, lepszego zabezpieczania zapasów, ale gryzonie zawsze znajdowały jakiś sposób na to, by pokonać zabezpieczenia. Zakradały się więc do zapasów, wyjadając je, nadgryzając worki, a skoro już o gryzieniu była mowa, to w ogrodzeniach też potrafiły narobić szkód. To z kolei prowadziło do dalszych problemów, bo dziury w wolierach mogły zostać znalezione przez smoczogniki, a potem szukaj wiatru w polu.

Mieli więc różdżki, co było najważniejsze. Mieli też chęci, a dodatkowo Leviathan porzucił szatę na rzecz ubrania roboczego, które o wiele lepiej przylegało do ciała, pozwalało na swobodę ruchów i nie powiewało na wszystkie strony. Nie spodziewał się, że któryś ze smoczogników spróbuje ich podpalić, albo że skoro było ich dwoje staną się ofiarą całe stada szkodników.

— Ostatnio poprzekładałem skórzany szpej do nieco lepiej zabezpieczonych pojemników, bo go nadjadały z jakiegoś powodu, więc najpierw sprawdzimy czy to coś pomogło — zawyrokował, pchnąwszy drzwi do niewielkiego składziku i otwierając jedną ze skrzynek.

Sama nie była pewna, co winna zrobić ze wspomnieniem tamtego dnia. Kończyło się zbyt miło, jak na historię, którą życie snuło ostatnio między nimi. Delikatność, którą mu wtedy zaoferowała, zawsze należeć miała do niego i tylko do niego. A mimo to Desideria łapała się na myśli, że zwyczajnie na nią nie zasługiwał. Zamiast dawać, powinna bezwzględnie zabrać, pozbawiając tak jego jak i siebie, wszelkich złudzeń co do tego, gdzie wielkimi krokami zmierzał ich związek.

Śniadanie przygotowano dla nich na tarasie, który wyglądał na ogrody. Lorelai nie kłamała - Maida Vale wciąż wyglądało przepięknie, pomimo pogody jaka nawiedzała Anglię. Desideria nie potrafiła narzekać na widoki, jednak jej zdaniem październik na wyspach średnio nadawał się do siedzenia na świeżym powietrzu dłużej niż pół godziny. Nie miała jednak narzekać, a przynajmniej nie na początku i do momentu, kiedy nie uda się wyczuć jaka atmosfera miała panować przy śniadaniowym stoliku.

Pojawiła się, jak zwykle, punktualnie. Zabini miała to do siebie, że nigdy się nie spóźniała i operowała swoim czasem w niesamowicie wręcz umiejętny sposób. Tak było podczas szkolnych lat spędzonych w Slytherinie, jak i kiedy weszła już w dorosłość i przyszło jej przemierzać szpitalne, czy ministerialne korytarze. On natomiast, nie kazał jej na siebie czekać. Przywitali się, znaleźli na tarasie i pierwsze, co Desideria zrobiła i stanęła przy balustradzie, obejmując spojrzeniem całość ogrodów.

— Te czarne róże wydają się pasować tu lepiej niż czerwone — zauważyła, przez moment jeszcze przyglądając się ciemnym pąkom, z tej odległości wyglądających niczym maźnięte przez malarza pędzlem na krajobrazie. — Wiadomo już, skąd w ogóle się tu wzięły, czy dalej pozostaje to tajemnicą? — zapytała, by z pewnym ociąganiem przesunąć na niego spojrzenie, jakby ciężko było oderwać się od widoku kwiatów.