Ołtarz. Znajdowała się na kowenowym ołtarzu. Przynajmniej tak jej się wydawało. Jej stopa drgnęła, obcas utknął w zagłębieniu granitowej posadzki. Poruszyła nią, żeby uwolnić stopę. Spojrzała na dół, zobaczyła, że ma na sobą białą sukienkę. Uniosła głowę do góry, zobaczyła twarz, która się do niej uśmiechała. Też powinna się uśmiechać, jednak nie była co do tego szczególnie przekonana. Wiedziała, że powinna tutaj być, że to było jej miejsce, robiła to, czego się od niej oczekiwało, jednak gdzieś w głębi, pod skórą czuła, że nie tędy droga, że to nie do końca to, czego chciała. Zerknęła przez ramię, dostrzegła znajome twarze, również uśmiechnięte, co tylko spowodowało jeszcze większy ciężar na jej piersi. Nie chciała tutaj być, ale jednak pozwoliła sobie znaleźć się w tej sytuacji. Chciała stabilizacji, prawda? Chciała, a przynajmniej tak sobie powtarzała w głowie, tak przecież powinna wyglądać dorosłość. Trzeba było znaleźć męża, ustatkować się, założyć rodzinę, bo tak wypada, bo tak trzeba, szkoda tylko, że nie do końca była zachwycona wyborem swojego kandydata, ale jakoś tak wyszło, jakoś znalazła się w tym miejscu. Jej dłoń zacisnęła się mocniej na bukiecie kwiatów, czuła jak paznokcie wbijają się w łodygi.

W jej nozdrza uderzał zapach lilii, słodki, lepki, mieszał się z kadzidłem i woskiem, który topił się ze świec, był mdły, okropnie mdły. Przez ogromne witraże wpadały ostatnie promienie słońca, rozświetlały to miejsce, uniosła głowę i wbiła spojrzenie w jeden z nich, po chwili przeniosła go na kamienną ścianę. Słyszała w tle głos kapłana, coś mówił, powtarzał kolejne słowa, nie skupiała się jednak na nich, ani na muzyce, liczyła w myślach pęknięcia w tej nieszczęsnej ścianie znajdujące się tuż przed nią, jakby to było najbardziej fascynującą rzeczą w całym tym otoczeniu. Chciała mieć to już za sobą, wyjść stąd na świeże powietrze, liczyła na to, że ono jej pomoże, czuła bowiem niewidzialną pętlę zaciskającą się na jej szyi, nie powinno jej towarzyszyć to uczucie, nie podczas takiego dnia. Powinna się cieszyć, zapamiętać go na zawsze, jednak radość nie przychodziła, wręcz przeciwnie z każdą mijającą sekundą miała wrażenie, że to nie tutaj powinna być, że nie pasowała do tego obrazka, że właśnie coś się kończyło, a nie zaczynało, wcale tego nie chciała.

Wydawać by się mogło, że powinna być pewna podjętej przez nią decyzji, dlaczego więc jej dłoń zaczęła drżeć? Nie miała pojęcia. Jak mogłaby być pewna, kiedy mężczyzna, który się przed nią znajdował, nie był tym, który od zawsze nawiedzał jej myśli, pojawiał się w snach. Ten tutaj po prostu był, nie mogła jednak oszukać siebie, swoich największych pragnień, nawet kiedy udało jej się oszukać całe otoczenie, wszystkich tych ludzi, którzy się tutaj znajdowali.

Muzyka zamilkła, kapłan nieco uniósł głos, mówił do niej? Chyba? Zawiesiła się na dłuższy moment, mrugnęła, powinna wrócić, jej twarz straciła kolor, zrobiła się blada, przeniosła wzrok na mężczyznę. - Słucham? - Wyrwało jej się z ust, chociaż nie powinno, nie słuchała, miała słuchać, ale nie słuchała. Nie chciała tutaj być, nie mogła jednak teraz odwrócić się na pięcie i odejść, tego od niej oczekiwano, to było to, co powinna zrobić, nawet jeśli miała żałować tego do końca swoich dni.  Przez jej myśl przeszło, że to wcale nie byłoby takie trudne, wystarczyłoby, że odwróciłaby się w tej chwili, suknia zaszeleściłaby pod jej stopami, kiedy zmierzałaby w kierunku wyjścia i tyle by było po niej. Przeniosła wzrok w bok, dostrzegła tam drzwi przez które przebijało się światło, jeszcze mniej skomplikowana droga ucieczki, z której mogłaby skorzystać, mogłaby skorzystać gdyby znalazła w sobie odrobinę odwagi. Dlaczego zawsze tak trudno było jej robić to na co miała ochotę, dlaczego usiłowała udowodnić wszystkim, że była taka, jakiej oczekiwali? Nie umiała sobie odpowiedzieć na to pytanie, potrzebowała bodźca, aby się stąd wyrwać, obawiała się jednak, że on nie nadejdzie.

Szlak, którym szedł, był piaszczysty i nierówny, jakby uformowany przez wodę, która dawno temu zmieniła zdanie co do swojego biegu. Po jednej stronie ciągnęła się rzeka. Szeroka, spokojna, o powierzchni matowej jak szkło; po drugiej dzika roślinność, zbyt gęsta jak na brzeg, zbyt surowa jak na ogród. Powietrze było wilgotne i nieprzyjemnie chłodne. Chłód ten nie szczypał, lecz przenikał, osiadając na skórze jak mgła, której nie da się strząsnąć. Louvain szedł wolno, czując pod stopami ziarnisty piasek, i od pierwszego kroku wiedział, że to miejsce jest mu dziwnie znajome, choć nie potrafił przywołać jego nazwy. Im dłużej patrzył na linię horyzontu, tym wyraźniejsze stawało się wrażenie, że już kiedyś tędy przechodził. Może w innym czasie, może w innym stanie istnienia. Krajobraz nie domagał się uwagi, raczej przyjmował ją obojętnie, jakby Louvain był tu czymś spodziewanym, lecz niekoniecznym. W tej obojętności było coś wyciszającego.

Zatrzymał się i spróbował przypomnieć sobie, skąd przyszedł. Myśl cofała się niechętnie, jakby musiała przebić się przez gęsty osad. Najpierw była pustka, potem obrazy nieostre, poszarpane: napięcie, ciężar ciała domagającego się odpoczynku, świadomość granicy. A pod tym wszystkim - strach. Ogromny, przeszywający, nagi w swojej pierwotności. Strach, który rodził się z zagrożenia zewnętrznego, z chwili, w której coś zajrzało w niego samego i on nie mógł już odwrócić wzroku. Pamiętał ten moment. Pamiętał, jak pierwotne zło wychyliło się w jego wnętrza. Jakby coś, co od dawna czekało, wreszcie zostało wywołane po imieniu. Pamiętał absolutność tej chwili, przekonanie, że nie ma już drogi wstecz. I wtedy zrozumiał: skoro tamten moment był ostatni, skoro strach był tak doskonały, tak ostateczny - musiał wtedy zginąć. Myśl ta nie przyniosła rozpaczy. Przyszła spokojnie, jak fakt, który od dawna domagał się uznania. Louvain rozejrzał się jeszcze raz po krajobrazie: po piaszczystym brzegu, po wilgotnym chłodzie unoszącym się nisko nad ziemią, po rzece płynącej bez pośpiechu. Nazwa sama się narzuciła, ciężka i oczywista. Limbo. To samo, które przyszło mu zwiedzić tamtego dnia, w podróży odbytej u boku Lorda Voldemorta. Miejsce zawieszenia, gdzie nic się nie zaczyna i nic się nie kończy, a jednak wszystko zostaje obnażone. I wraz z tym rozpoznaniem przyszła ulga. Nie gwałtowna ani olśniewająca, raczej powolna, osiadająca w nim jak mokry śnieg, który wreszcie można zdjąć z ramion. Jakby w jednej chwili opadło wszystko: napięcie mięśni, czujność, konieczność nieustannego kontrolowania siebie i świata. Zimno, które przez całe czas czaiło się w nim jak skaza, zaczęło tracić sens.

Uklęknął nad brzegiem i dotknął piasku ostrożnie, niemal z niedowierzaniem, pozwalając, by sucha ziemia przesypała się między palcami. Drobne ziarna uciekały, spadały, układały się na nowo bez potrzeby ingerencji. Gest był prosty, niemal dziecinny, a jednak niósł w sobie głęboką ulgę. Nic nie wymagało kontroli, nic nie domagało się panowania. Zagarnął więcej, zanurzył dłonie głębiej i zacisnął palce na mokrym piasku, ciężkim i zbitym. Wilgoć natychmiast przeniknęła skórę; chłód był czysty, zewnętrzny, przyjemny. Zamknął dłonie, pozwalając, by mokra masa przeciskała się między palcami i zostawiała ślady, które nie piekły i nie ciążyły. To było nowe. Teraz mógł je odczuwać. Podniósł się i podszedł bliżej rzeki. Z każdym krokiem powietrze stawało się bardziej wilgotne, chłód wyraźniejszy. Najpierw zanurzył dłonie, potem stopy; nurt delikatnie poruszył piasek pod nimi, jakby sprawdzał jego obecność. Woda była chłodniejsza od niego. Świadomość ta była niemal objawieniem. Zimno, które dręczyło go za życia, odeszło tak całkowicie, że teraz świat mógł być chłodniejszy, a on pozostawał ciepły. Nie wahał się. Wszedł głębiej, aż woda sięgnęła bioder, potem torsu, a gdy w końcu zanurzył się cały, napięcie opuściło go zupełnie. Ciało uniosło się na tafli, lekkie i posłuszne, a Louvain rozłożył ramiona, pozwalając, by nurt niósł go bez wysiłku i bez celu.

Patrzył w nieruchome niebo Limbo, a na jego ustach pojawił się uśmiech, cichy, prawdziwy, pozbawiony ironii. Uśmiech kogoś, kto nie musi już walczyć ani tłumaczyć się ze swojego istnienia. Unosił się bezwładnie, chłodzony wodą, wolny od ciężaru ciała i ciężaru znaczeń, i po raz pierwszy miał pewność, że nic go nie ściga, że nic w nim nie czeka, by znów zapuścić korzenie. Był tylko on, rzeka i cisza. I to wystarczało.

Appalachy. Nie było to miejsce, w którym sama chętnie by się znalazła. Od dwóch lat pracowała w Mungu, pamiętała, że ojciec wspomniał jej o tym, że taka okazja więcej się nie nadarzy, że powinna zaryzykować, nigdzie się tyle nie nauczy, więc teraz dzięki swojemu ukochanemu tatusiowi znajdowała się na samym końcu świata, gdzie psy szczekały dupami, i nawet sam diabeł mówił dobranoc. Nie było to jednak spełnienie jej marzeń, nigdy nie sądziła, że nadaje się do leczenia polowego, ale jednak tutaj była.

Zima była dużo ostrzejsza niż ta w Wielkiej Brytanii, czuła, jak wiatr wdziera jej się pod każdą, drobną szczelinę w jej płaszczu, poprawiła szalik, aby mieć jak najmniej ciała na wierzchu, nie, żeby w czymkolwiek jej to pomogło. Żałowała, że posłuchała staruszka.

Prowizoryczny obóz, który rozbili w niczym nie przypominał miejsca, w którym teraz chciałaby się znajdować. Śnieg okrywał okolicę, niby przestał już sypać, ale spodziewała się, że lada moment znowu zacznie prószyć. Nie miała pojęcia, czego tu szukali, nie musiała tego wiedzieć, miała pomagać tym, którzy uszkodzą się podczas jakiejś tajemniczej misji, więc tym właśnie się zajmowała, zresztą wolała się trzymać z daleka od tych dziwnych typów, którzy się tutaj znaleźli. Nie do końca odnajdywała się w tym towarzystwie, co raczej nie było niczym dziwnym, samo to, że musiała dwadzieścia cztery godziny na dobę przebywać z kimś było dla niej dramatycznym przeżyciem.

Oddelegowali ją do gotowania, oczywiście, że musieli to zrobić, bo była przecież kobietą, jako, że tych nie było na stanie, to musiało paść na nią, nie była z tego powodu szczególnie zadowolona, chociaż niosło to za sobą pewne plusy. Przy palenisku było cieplej, chociaż wiatr nadal był nieprzyjemny, przynajmniej na chwilę jednak mogła się ogrzać. Nie miała pojęcia, jaka temperatura będzie w jej namiocie, chyba wolała nie wiedzieć, ta noc i tak miała należeć do nieprzespanych jak kilka ostatnich.

Indyk, skąd oni do jasnej cholery wzięli indyka? Jakim cudem się tutaj znalazł? Nie powinna zadawać tych pytań. Musiała działać, wolała nie ryzykować tego, że nie dostaną jedzenia o odpowiedniej porze, nie wyglądali na przyjemniaczków, a Prue miała w sobie jednak odrobinę instynktu samozachowawczego. Obierała więc warzywa korzenne, które zamierzała wrzucić do ognia, indyk znalazł się na prowizorycznym rożnie, do tego zamierzała przygotować owoce - ponoć był to tutejszy przysmak, skąd to wiedziała? Nie miała pojęcia, po prostu wiedziała, pewnie ktoś jej powiedział, czy coś, nie zastanawiała się nad tym, instynkt ją prowadził.

Nie było niczego przyjemnego w gotowaniu na świeżym powietrzu, zdecydowanie wolałaby się znajdować gdzieś indziej, ale musiała być tutaj, w górach, w których czaiło się niebezpieczeństwo. Niebo było ciemne jak smoła, rozświetlały je wyłącznie gwiazdy, no i ognisko, przy którym się znajdowała. Czuła niepokój, miała wrażenie, że coś czai się w okolicznych krzakach, póki jednak nie postanowiło podejść bliżej miała zamiar to ignorować, kto inny pełnił wartę, kto inny miał się zajmować bezpieczeństwem, ona została oddelegowana do gotowania i tym właśnie się zajmowała.

Akt I — Dægberht