Uniósł butelkę ginu i pociągnął długi łyk. Alkohol palił w gardle, lecz za to przynosił ulgę. Zapalił papierosa. Dym wypełnił płuca ciężko, a potem zaczął gromadzić się pod sufitem, tworząc coraz gęstszą warstwę. Jeden niedopałek zgasł niedbale w pościeli, drugi wylądował obok. Materiał zaczął się tlić. Najpierw ledwie zauważalnie, potem żar rozpełzł się powoli, centymetr po centymetrze. Nie było jeszcze płomienia. Tylko ciepło. Powolne, nieubłagane. Louvain leżał nieruchomo, z jedną ręką zwisającą z leżanki, z drugą zaciskającą butelkę. Patrzył w sufit, gdzie dym rozmywał światło. I dopiero wtedy poczuł to wyraźnie. Nie gniew. Nie wściekłość. Żal. Ogromny, przytłaczający, rozlewający się w nim powoli. Nie miał jednego źródła. Był sumą wszystkiego co już było. Niewypowiedzianych słów, zmarnowanych szans, wyborów, które prowadziły tylko do kolejnych ślepych zaułków. Loretta. Desideria. Cynthia. Baltane. Samhain. Każde z nich było kolejnym pęknięciem, aż w końcu wszystko zaczęło się kruszyć jednocześnie. Powinien był coś zrobić inaczej. Powinien był zatrzymać się wcześniej. Powinien był… Urwał myśl, bo była już bezużyteczna. Z jego oka spłynęła łza. Jedna, potem druga. Cicho, bez ruchu twarzy, jakby ciało działało niezależnie od niego. Wsiąkły w materiał pod głową. Nie próbował ich powstrzymać. Jego dłoń zwisająca z leżanki była chłodna, nienaturalnie chłodna. Nie wziął dziś eliksiru imitującego temperaturę ciała. Zapomniał, a może nie chciał pamiętać. Nie było nikogo, przed kim musiałby udawać. Zimno było szczere. Czuł je teraz wyraźnie, jak przenika przez palce, nadgarstek, wyżej, jakby coś już zaczynało się o niego upominać. Nie gwałtownie. Ale nieuchronnie. Zaciągnął się jeszcze raz papierosem. Żar na materacu przesunął się dalej, cicho pożerając kolejne włókna. Ciepło zaczynało być wyczuwalne pod jego bokiem, kontrastując dziwnie z chłodem jego własnego ciała. Leżał między tymi dwoma skrajnościami. Między żarem, a zimnem i po raz pierwszy od bardzo dawna nie był pewien, które z nich nadejdzie pierwsze.

Westminster

Chociaż piękny ogród Maida Vale należał to ich rodziny, to jednak nie każdy jej członek interesował się kwiatami i tym, co się tam działo. Początkowe zainteresowanie, które wybuchło na początku miesiąca, w większości już zmalało, przykryte zresztą tragedią Spalonej Nocy i mało kto zdawał się pamiętać o fenomenie, jaki rozkwitł w środku Londynu. Fenomenie, który sprawiał, że Victoria ciągle była niespokojna i nie chodziło wcale o to, że chodziła przemęczona przez pracę (choć to na pewno też się do sprawy przyczyniało). Wnioski, jakie płynęły z tego wszystkiego, co działo się w ogrodzie, nie napawały optymizmem, a na domiar wszystkiego potrzebowała się dostać na Polanę Ognisk, żeby potwierdzić lub zaprzeczyć słowom ciotki Lorelei.

Z miłą chęcią jednak przyjęła, że Laurence wykazywał jakieś zainteresowanie sprawą czarnych róż i gdy moment w trakcie rodzinnej kolacji na to pozwolił, z miłą chęcią opuściła jadalnię, by wybrać się wraz z kuzynem do ogrodu.

Nie miała na sobie żadnego okrycia wierzchniego, żadnego sweterka, chusty ani płaszcza, choć wrześniowe temperatury były już dużo niższe niż w lecie, a już zwłaszcza wieczorem. Ale nie czuła, że musi przed rodziną cokolwiek udawać, nie było żadną tajemnicą to, co przydarzyło jej się podczas felernego Beltane w maju, nie zamierzała więc kryć przed własnymi krewnymi tego, co się działo. A więc, że naprawdę była tak lodowata, jak pisali w gazetach. Tak zimna, że nie było takiego ognia, który mógłby ją ogrzać; nie odczuwała więc, że jest zimno i niosło to ze sobą pewne niebezpieczeństwo, ale nie była w stanie nic na to poradzić.

Czarne róże nadal były w ogrodzie, gdy wraz z Laurencem wyszli i postawili pierwsze kroki na żwirowej ścieżce. Ich słodki zapach unosił się w powietrzu, a piękno było niezaprzeczalne, a przynajmniej dla kogoś, kto miał jakieś pojęcie o kwiatach. Piękne, bez suchych miejsc, bez żółtych plam na miękkich, smoliście czarnych płatkach kwiatów, które naturalnie nie występowały w takim kolorze. Pięły się po murku, rzeźbach muz, a gdzieniegdzie nawet po drzewach, a przynajmniej w tej części ogrodu, w której się właśnie znajdowali.

– Co myślisz? – zapytała kuzyna, gdy już miał chwilę, by przyjrzeć się temu dziwnemu zjawisku. W ogrodzie panowała nieco dziwaczna atmosfera, może nie grozy, ale nie dało się zaprzeczyć, że widok wielu tajemniczych róż był zastanawiający. – Nie zmieniło się to od dwóch tygodni, wygląda to wszystko tak samo.

Victoria odchodziła w stronę łazienki w całkiem dobrym humorze i raczej nic nie zwiastowało, że wróci stamtąd w znacznie gorszym, bo co takiego mogło się w tej toalecie stać, że dama wróci emanując taką aurą, że… że hej? Ale wróciła, a jakże, zupełnie nie w tym czasie, w jakim poinformowała Christophera, że wróci. Czekał jednak… chyba na nią, bo na kogo innego, w umówionym miejscu, a Victoria, zauważywszy go pośród mnogości ludzkich ciał, strojów i masek, próbowała przywołać na twarz uśmiech, ten jednak był nieco nerwowy, aż w końcu spełzł, gdy się poddała. W łazience robiła dobrą minę do złej gry, choć nie wątpiła, że Brenna, która znała ją od ponad dwudziestu lat, doskonale wiedziała, że coś się w ciemnowłosej zagotowało. Nie przez Lyssę, nie. Przez Aidana.

Wyminęła tańczących i kręcących się przy stołach bufetowych ludzi, podchodząc w końcu do Rosiera, któremu powinna dać znać, że to ona, by się nie zdziwił, że jakaś dama wyrosła jak spod ziemi tuż obok jego ramienia, zwłaszcza po tym, jak tamta niezrównoważona kobieta się na niego rzuciła, a jednak… stanęła obok niego jak duch. Jej wzrok prześlizgnął się po stole, na którym wyłożono przeróżne przekąski, a później skręcił na drinki i ogólnie alkohole, a w końcu chrząknęła.

Miała tylko nadzieję, że Chris nie pomyśli sobie, że jest na niego zła, choć mogło to w sumie tak wyglądać. Tylko za co by miała, prawda? Przecież nie natknęła się w kiblu na Cressidę, ani nie wiedziała, że Rosier dopiero co obgadywał z Bulstrodem jej byłego – a nawet gdyby to wiedziała, to… nie było to przecież coś, o co powinna być taka wściekła.

– Mam nadzieję, że nie czekałeś za długo – powiedziała w końcu i głośno wypuściła powietrze przez nos, co najmniej jakby była rozjuszonym na stadionie bykiem. Brakowało tylko nerwowego przebierania kopytem. – Masz coś przeciwko, żebym się napiła? Muszę… hmm – a może powinna się zatkać owocami w czekoladzie, przynajmniej humor by się jej poprawił. – Uduszę go – wymamrotała jeszcze pod nosem, delikatnie ciągnąc Chrostophera za sobą, gdy nienachalnie wsunęła dłoń pod jego ramię.

Maski… Ach, maski. Były czymś więcej niż ozdobą. Owszem, jego twarz od zawsze była listą niekończących się atutów i nigdy nie udawał fałszywej skromności w tej kwestii. Ale anonimowość, choćby na jeden wieczór, otwierała zupełnie nowe możliwości. Pozwalała być bardziej bezpośrednim, śmielszym, ostrzejszym w słowach i spojrzeniach. Piękne damy krygowały się mniej, chętniej ulegały grze, a Louvain nie zamierzał oszukiwać, ani siebie, ani nikogo innego że chodziło tu o coś głębszego niż zawieranie nowych, bliższych kontaktów. Bal maskowy był poligonem doświadczalnym, sceną, na której flirt stawał się sztuką, a niedopowiedzenie walutą o wysokim kursie. Maska była dla Louvaina kluczowym elementem wieczoru, ważniejszym niż szata czy biżuteria. Z pozoru była prosta, nieskomplokowania. Pod jej powierzchnią kryła się jednak złożona sieć uroków i subtelnych transmutacji. Po założeniu górna część jego twarzy, od ust w górę, rozpadała się w ulotny czarny dym. Dym nie był gwałtowny, raczej spokojny i nieustannie w ruchu. Kontury zmieniały się tak, że twarz przestawała być twarzą, a stawała się zjawiskiem. Przed balem długo wahał się nad wyborem maski. Kusiła go forma przypominająca te noszone przez Śmierciożerców. Odrzucił ten pomysł jako zbyt dosłowną prowokację. Nie potrzebował dziś krzyku ani otwartej deklaracji. Zamiast tego wybrał dym jako zasłonę tożsamości. Był to ten sam sposób znikania, którego używał podczas Spalonej Nocy. Maska formalnie nie odnosiła się do żadnego symbolu ani frakcji. Była tylko dymem, czystą abstrakcją. A jednak Louvain wiedział, że dla wielu gości obraz ten będzie niepokojąco znajomy. Czarny dym mógł przywołać poranki po straszliwej nocy i powietrze ciężkie od popiołu. To skojarzenie było ukrytym celem tej kreacji. Louvain zawsze wolał działać poprzez niedopowiedzenie. Tej nocy zamierzał być dokładnie tym, czym była jego maska: obecnością, która zostaje.

A jednak, jakkolwiek łatwo było go potępić, Louvain kierował się zasadami. Swoistym kodeksem, którego nigdy nie spisał, ale którego przestrzegał z niemal akademicką precyzją. Był finezyjny i uważny. Liczył się z obecnością innych, z atmosferą wieczoru, z nastrojem sali i ze zdaniem gości, nawet jeśli sprawiał wrażenie kogoś, kogo cudze opinie niewiele obchodzą. On po prostu… dużo liczył. Jak profesor matematyki, który z pozoru gubi się w abstrakcyjnych wzorach, a w rzeczywistości ma wszystko pod kontrolą. Tyle że Louvain rzadko liczył uczciwe zmienne. Częściej liczył cale. W talii, w biodrach, w odległości dzielącej go od kolejnego spojrzenia rzuconego spod maski. Był w tym tak doskonały, tak wyczulony na linie, proporcje i to, jak materiał układa się na ciele, że z powodzeniem mógłby znaleźć zatrudnienie jako projektant w domu mody Rosierów. On widział w tym wszystkim coś więcej niż tylko szykowne, nieprzyzwoicie drogie suknie wieczorowe. Widział narrację. Charakter. Obietnicę. I napięcie ukryte w szwach.

W procesie rozpoznawczym Louvain zawsze ufał pierwszemu impulsowi. W pewnym momencie, niemal niezauważalnie, na onyksowych tęczówkach „wypalił mu się” metr krawiecki, ten sam, którego używał od lat, mierząc świat pod kątem przyjemności i możliwości. Jedno spojrzenie wystarczyło. Szczupła sylwetka, precyzyjna linia talii, sposób, w jaki szmaragdowa suknia układała się na biodrach bez najmniejszego fałszu. To nie była kreacja, która wybaczała przypadek. Ona wiedziała, kim jest, a materiał posłusznie to potwierdzał. Rozmawiała z kimś. Być może z mężczyzną. Louvain odnotował ten fakt bez najmniejszego drgnięcia. Towarzystwo bywało okolicznością, rzadko przeszkodą. Czasem wręcz zaproszeniem. Minął ich z tą charakterystyczną nonszalancją, jakby przestrzeń naturalnie ustępowała mu miejsca. Zatrzymał się przy niej tylko na ułamek sekundy, wystarczająco długo, by zakłócić rytm rozmowy, zbyt krótko, by wyglądało to na zaplanowane.

- Skarbie, dwa limoncello na balkon - rzucił swobodnie, tonem kogoś, kto nie ma w zwyczaju sprawdzać, czy zostanie dobrze zrozumiany. Wsunął banknot w jej dłoń ruchem tak naturalnym, jakby robił to od lat, po czym ruszył dalej, już w stronę wyjścia na zewnętrzny balkon. - Mogą być z pomarańczą - dorzucił jeszcze przez ramię, nie oglądając się ani na nią, ani na jej rozmówcę. Było w tym geście coś, co domagało się reakcji. Zawieszenie między oburzeniem a potrzebą sprostowania oczywistej pomyłki. Między chęcią zatrzymania go a impulsem, by pójść za nim tylko po to, by powiedzieć mu, jak bardzo się myli. Louvain znał ten moment doskonale, tę krótką ciszę, w której ktoś decyduje, czy pozwolić mu odejść bez słowa. A on już wtedy wiedział, że jeśli ruszy w jego ślad, choćby tylko po to, by przywrócić właściwy porządek rzeczy, balkon przestanie być zwykłym balkonem, a rozmowa dopiero się zacznie.