Drzewa powoli zaczynały zmieniać swoje barwy, soczysta zieleń ustępowała miejsca innym kolorom, miodowym żółciom, miedzi, czy czerwieni. Liście zaczynały mienić się w najróżniejszych odcieniach. Fiery lubiła te przejściowe momenty, przepadała za zmianami, a każda pora roku je przynosiła.

Upiła niewielki łyk z kubka, który trzymała w dłoni, odstawiła go na skrzynkę, ostrożnie, aby nie wylać ani odrobiny, sama zaś wyciągnęła bletki i niewielki woreczek, w którym miała tytoń zmieszany z czymś słodkim. Jej zwinne palce poradziły sobie bardzo dobrze ze skręceniem niewielkiego papierosa, którego wsadziła sobie za ucho. Świat miał za chwilę wydawać się jeszcze piękniejszy i jeszcze bardziej spokojny, tuż po tym, gdy w jej płucach znajdzie się słodki dym.

Lwy czuwały przy niej, wypuściła je z klatki, pochrapywały opierając się o skrzynię. Fiery w ich towarzystwie zawsze czuła się bezpiecznie, wiedziała, że nic jej nie grozi - jej bracia by na to pozwolili. Był to ten moment, w którym zastanawiała się, czy jeszcze kiedykolwiek będzie miała szansę spojrzeć na nich w ludzkiej postaci. Póki co, nie udało jej się znaleźć sposobu na złamanie klątwy, była zbyt potężna, zbyt skomplikowana. Obawiała się tego, że im dłużej jej bracia zostaną zaklęci w zwierzęcych postaciach tym mniej zostanie w nich z ludzi, którymi byli. Nie narzekała jednak, zawsze mogło być gorzej, mogli umrzeć, a jednak ciągle byli przy niej. Była wdzięczna światu, że jej ich nie odebrał, że mogli być razem mimo wszystko.

Obserwowała szwendających się cyrkowców, podglądała ich przy pracy, jednak nie szukała towarzystwa, jeśli ktoś będzie chciał spędzić z nią czas będzie wiedział, gdzie ją znaleźć.

Fiery lubiła wrzesień. Tak właściwie kojarzył jej się całkiem przyjemnie. Dawno temu, to właśnie w tym czasie w roku jej bracia stali się jej opiekunami, rzuciła szkołę i zaczęła wędrówkę po świecie. Nie zastanawiała się jakoś specjalnie nad tym, jak wyglądałoby jej życie, gdyby rodzice nie umarli, gdyby jej historia wyglądała inaczej. Nie uważała, że jej historia potoczyła się nieodpowiednio, każdy miał zapisany swój los, jej najwyraźniej miał przebiegać w drodze.

Słońce powoli chowało się za horyzontem. Fiery zrobiła wszystko, co powinna mieć odhaczone o tej porze. Nakarmiła zwierzęta, poświęciła też odpowiednią ilość czasu na pieszczoty, była bardzo zżyta ze stworzeniami, które żyły w cyrku, każdemu z nich poświęcała chociaż chwilę, dzięki czemu jej więź z nimi była bardzo silna. Siedziała teraz przed swoim wozem w towarzystwie dwóch, dorodnych lwów. Theo i Leo rzadko kiedy zostawiali ją samą, nawet w swojej zwierzęcej postaci chcieli mieć oko na siostrę. Cyrk był ich domem, bezpieczną przystanią dzięki której mogli pozostać razem nie wzbudzając kontrowersji. Wierzyła w to, że kiedyś uda jej się znaleźć lekarstwo na ich klątwę.

- Lato szybko minęło. - Powiedziała dyskretnie, głaszcząc Theo za uchem, mruknął cicho, jakby w odpowiedzi. Nie potrzebowała słów, aby z nimi rozmawiać, chociaż na pewno to byłoby prostsze. Leo najwyraźniej był mocno zmęczony tym dniem, bo z lewej strony Bellówny dochodziło ciche pochrapywanie. Nie miała serca zamykać ich w klatce, jeszcze nie teraz. Nikt nie powinien mieć o to do niej pretensji.

Bestyjka sięgnęła po niewielki tobołek, w którym miała wymieszany tytoń z marihuaną, był to ten czas w ciągu dnia, gdy mogła pozwolić sobie na chwilę zapomnienia. Zaczęła bardzo zgrabnie rolować bletkę, by stworzyć z niej papierosa, który miał wprawić ją w dobry nastrój. Było całkiem cicho, jak na to, że znajdowali się między wozami, być może nadchodząca jesień wszystkim przyniosła odrobinę nostalgii.

Zbliżał się wieczór. Fiery oddała się swoim codziennym rytuałom. Wyszła ze swojej przyczepy, by naszykować posiłek dla braci, a przy okazji wypuścić ich na krótki spacer. Poświęcała im dużo czasu, żeby nie zdziczeli do reszty. Miała wyrzuty sumienia, że to przez nią spotkał ich ten los. Leo i Theo zostali zaklęci we lwy przez nią, przez jej głupotę i to, że dała się złapać na gorącym uczynku tej wiedźmie. Nadal nie do końca się pogodziła z tym, że spotkał ich taki los, miała ogromne wyrzuty sumienia, mogła je trochę ugasić jedynie tym, że o nich dbała, bardzo mocno.

Przygotowała dla braci posiłek, dwie ogromne misy surowego mięsa. Otworzyła klatkę i pozwoliła im z niej wyjść. Kiedy byli w Londynie nie mogli ciągle siedzieć na zewnątrz, w końcu zamienili się w lwy, a te zwierzęta nie miały wśród ludzi zbyt wielkiego zaufania, mimo, że akurat oni byli łagoni niczym małe kotki.

Zabrała ze sobą szczotkę, aby wyczesać ich grzywy. Czekała jednak, aż zjedzą z tą pielęgnacją. Trochę im to zajęło, bo posiłek był spory. Kiedy skończyli ułożyli się wygodnie, by mogła przejść do dalszej części typowego dla nich wieczora.

Fiery usiadła za Leo z ogromną szczotką w dłoni, Theo oparł pysk na jej udzie i przymknął oczy, jeszcze chwila, a zacznie słodko chrapać. Kobieta zaczęła wyczesywać grzywę jednego z braci, robiła to bardzo delikatnie, żeby przypadkiem nie pociągnąć go za sierść - wiedziała że tego nie lubił.

Dla osoby postronnej, która obserwowałą te sytuacje z boku mogło się to wydawać co najmniej niebezpieczne, bo przecież lwy były nieokrzesane, nie można było im ufać. Ona jednak siedziała pośród tej dwójki, z uśmiechem na twarzy. Opowiadała im, jak jej minął dzień, przy okazji z czułością głaskała za uszami.

A macie pozwolenie na te zwierzaki?

Uciekła stamtąd, gdy tylko miała okazję. Nie chciała się tłumaczyć. Brakowało jej słów. Po raz kolejny w przeciągu kilku dni zawiodła Flynna, który liczył na jej pomoc, miała wrażenie, że przestanie ją przez to lubić. Ważne dla niej było zdanie braci i sióstr, także nie do końca jej to odpowiadało.

Zniknęła między przyczepami, miała chęć wrócić do swoich animagicznych braci lwów, jednak nie wiedziała, czy to dobry pomysł. Nie chciała, żeby przejmowali jej negatywne emocje. Ruszyła więc dalej w poszukiwaniu kogoś, komu będzie mogła zawrócić głowę, komuś kto jej nie oceni i po prostu będzie obok.

Nie miała pojęcia, kogo powinna szukać, miała swoich kilku kandydatów, jednak to ślepy los zadecydował o tym, że znalazła się niedaleko przyczepy Berga. Przycupnęła sobie na pierwszej, lepszej skrzyni. Dopiero teraz dotarło do niej, że ból stopy wcale nie był taki słaby, jak się jej na początku wydawało, bo zaczął jej doskwierać coraz mocniej. Nie chciała póki co jednak nikomu zawracać tym głowy, bo mieli zdecydowanie większe problemy od jej uszkodzonej stopy.

Siedziała sobie więc na tej skrzyni, burczała coś pod nosem o tym, jaka jest beznadziejna i nieudolna ze łzami w oczach, widać było, że dosyć mocno przeżyła to, co się przed chwilą wydarzyło. Nie potrafiła się pogodzić z porażką.