<![CDATA[Secrets of London - Docklands]]> https://secretsoflondon.pl/ Sat, 18 Apr 2026 04:09:46 +0000 MyBB <![CDATA[Docklands]]> https://secretsoflondon.pl/showthread.php?tid=5838 Fri, 13 Mar 2026 19:40:55 +0100 Strażnik Tajemnic]]> https://secretsoflondon.pl/showthread.php?tid=5838

Doki


Jeśli w niemagicznym Londynie jest miejsce, gdzie można nabyć coś nielegalnego lub magicznego, to są to okolice Tower of London i Doków Św. Katarzyny. Londyńska twierdza, znana z niekoniecznie zasłużonej złej sławy jako więzienie, z którego nie dało się uciec, przyciąga uwagę swoją mroczną historią. Jednak to położone na wschód od niej doki handlowe obsługujące Londyn w pełni zasługują na swoją reputację jako miejsca niebezpiecznego.

Wieczorami, tawerny i portowe burdele w dokach stają się miejscem spotkań wszelkiej maści szmuglerów, zbirów, mało profesjonalnych zabójców i rajfurów. Atmosfera staje się gęsta od podejrzanych interesów, a szemrane postacie snują się w cieniach. Tu nie ma miejsca na niewinność ani na naiwność. Jeśli nie masz dobrych i sprawdzonych kontaktów albo nie musisz, lepiej nie przychodź tu po zmroku – zwłaszcza sam. To miejsce, gdzie zasady i moralność zostają za burtą, a przetrwanie zależy od sprytu i umiejętności czytania ludzi.]]>

Doki


Jeśli w niemagicznym Londynie jest miejsce, gdzie można nabyć coś nielegalnego lub magicznego, to są to okolice Tower of London i Doków Św. Katarzyny. Londyńska twierdza, znana z niekoniecznie zasłużonej złej sławy jako więzienie, z którego nie dało się uciec, przyciąga uwagę swoją mroczną historią. Jednak to położone na wschód od niej doki handlowe obsługujące Londyn w pełni zasługują na swoją reputację jako miejsca niebezpiecznego.

Wieczorami, tawerny i portowe burdele w dokach stają się miejscem spotkań wszelkiej maści szmuglerów, zbirów, mało profesjonalnych zabójców i rajfurów. Atmosfera staje się gęsta od podejrzanych interesów, a szemrane postacie snują się w cieniach. Tu nie ma miejsca na niewinność ani na naiwność. Jeśli nie masz dobrych i sprawdzonych kontaktów albo nie musisz, lepiej nie przychodź tu po zmroku – zwłaszcza sam. To miejsce, gdzie zasady i moralność zostają za burtą, a przetrwanie zależy od sprytu i umiejętności czytania ludzi.]]> <![CDATA[[21.10.1972, Knajpa w dokach] Tylko tyle i nic więcej]]> https://secretsoflondon.pl/showthread.php?tid=5719 Sat, 14 Feb 2026 17:49:57 +0100 Cassandra Cavendish]]> https://secretsoflondon.pl/showthread.php?tid=5719
Przychodziła tutaj, bo jedzenie było pyszne i świeże. Ryby zawsze smakowały tak, jakby zostały przyrządzone w najwykwintniejszych restauracjach. Rumu nie próbowała, nie przepadała za tak mocnym alkoholem, ale wiele razy słyszała, że jest równie wymienity. I dzisiejszego popołudnia znalazła się tu wyłacznie dlatego, że w porze obiadowej poczuła chęć na smaczną rybę. Kto więc mógł jej zabronić spaceru nad Tamizę, a później ulokowania się przy stoliku pod ścianą?

Czekając na swój zamówiony posiłek, przyglądała się ścianom, a jej myśli mimowolnie uciekły w stronę Dægberhta. On sam przypominał jej właśnie morze - nigdy nie było wiadomo, na co się trafi. Wiedziała, że mężczyzna był całkowicie zmienny, raz z chęcią zagłębiający się w jej towarzystwo, a raz szukający wyłącznie samotności. A mimo to, w tym wszystkim, zawsze pozostawał sobą i nie dawał się ujarzmić w żaden sposób. Być może to ją właśnie tak fascynowało? A może zwyczajnie mężczyzna jej się podobał i dopisywanie do tego innych teorii było głupimi próbami usprawiedliwienia się? Nie umiała rozwikłać tego mętliku, który od pewnego czasu siedział jej w głowie.

Gdy dostała herbatę, objęła kubek dłońmi i zamyśliła się, wpatrzona w jego zawartość. Może powinna napisać? Zwyczajnie zapytać, jak się czuje i czy takie omdlenia jeszcze mu się zdarzyły? Chociaż było to jedno popołudnie w towarzystwie Flinta i herbaty, to zapamiętała je bardzo dobrze. Tylko jakoś... Minęło całkiem sporo czasu, głupio chyba było się tak nagle odzywać. A może nie? Herbata nie odpowiedziała w żaden sposób na jej myśli, ale pozwoliła na odrobinę spokoju, gdy tylko upiła łyk ciepłego napoju.

!BINGO C1]]>
Przychodziła tutaj, bo jedzenie było pyszne i świeże. Ryby zawsze smakowały tak, jakby zostały przyrządzone w najwykwintniejszych restauracjach. Rumu nie próbowała, nie przepadała za tak mocnym alkoholem, ale wiele razy słyszała, że jest równie wymienity. I dzisiejszego popołudnia znalazła się tu wyłacznie dlatego, że w porze obiadowej poczuła chęć na smaczną rybę. Kto więc mógł jej zabronić spaceru nad Tamizę, a później ulokowania się przy stoliku pod ścianą?

Czekając na swój zamówiony posiłek, przyglądała się ścianom, a jej myśli mimowolnie uciekły w stronę Dægberhta. On sam przypominał jej właśnie morze - nigdy nie było wiadomo, na co się trafi. Wiedziała, że mężczyzna był całkowicie zmienny, raz z chęcią zagłębiający się w jej towarzystwo, a raz szukający wyłącznie samotności. A mimo to, w tym wszystkim, zawsze pozostawał sobą i nie dawał się ujarzmić w żaden sposób. Być może to ją właśnie tak fascynowało? A może zwyczajnie mężczyzna jej się podobał i dopisywanie do tego innych teorii było głupimi próbami usprawiedliwienia się? Nie umiała rozwikłać tego mętliku, który od pewnego czasu siedział jej w głowie.

Gdy dostała herbatę, objęła kubek dłońmi i zamyśliła się, wpatrzona w jego zawartość. Może powinna napisać? Zwyczajnie zapytać, jak się czuje i czy takie omdlenia jeszcze mu się zdarzyły? Chociaż było to jedno popołudnie w towarzystwie Flinta i herbaty, to zapamiętała je bardzo dobrze. Tylko jakoś... Minęło całkiem sporo czasu, głupio chyba było się tak nagle odzywać. A może nie? Herbata nie odpowiedziała w żaden sposób na jej myśli, ale pozwoliła na odrobinę spokoju, gdy tylko upiła łyk ciepłego napoju.

!BINGO C1]]> <![CDATA[[03.08.1972, Doki] Wiewiórki i pióra | Atreus & Victoria]]> https://secretsoflondon.pl/showthread.php?tid=4352 Sat, 04 Jan 2025 16:34:41 +0100 Victoria Lestrange]]> https://secretsoflondon.pl/showthread.php?tid=4352 To był wyjątkowo dziwaczny dzień, bo czas mijał do pewnego momentu wręcz absurdalnie wolno, by nagle przyspieszyć gwałtownie. Po tym, jak Victoria posłała do Harper Moody wiadomość o nieszczęsnych piórach z loterii Lammas z informacją, że zajmą się tematem z Atreusem, zrobili szybie rozeznanie wśród aurorów i brygadzistów, którzy tego dnia patrolowali kiermasz. Łatwo było w ten sposób wyłuskać dane organizatorów przedsięwzięcia i dalej – osób, które zajmowały się samą loterią i obsługiwały stoisko z dwoma kołami fortuny.

To była równie żmudna robota, co ślęczenie nad tymi raportami, chodzenie po nitce do kłębka, ale jednocześnie było w tym coś znacznie więcej: właśnie dlatego ten czas przyspieszył i ani się obejrzeli, a minęły kolejne dwie godziny. Godziny, w trakcie których Victoria zaczęła odczuwać pewną irytację względem tego, że nikt na etapie organizacji nawet nie sprawdził tych typów od loterii, czy są legalni, skąd te ich fanty, cokolwiek. Wyglądało to tak, jakby nikogo to nie interesowało prócz samej inicjatywy, najwyraźniej wystarczająco światłej, bo wystarczyło powiedzieć, że losy będą tanie i już wszystko zostało przyklepane.

Z drugiej strony podczas loterii na Beltane zrobili w zasadzie to samo, nie? Dopuścili do niej goblina oszusta, który tak psuł krew Atreusowi, aż się gotował na samą myśl i gotów był wybuchnąć. „Zadziwiające” – myślała sobie Victoria, która odkryła, że do Bulstrode’a wystarczy powiedzieć całkowicie niezobowiązująco słowo „goblin”, a on już się odpalał, i było w tym coś tak zabawnego, że gdyby nie powaga sytuacji, a podźgałaby go tym kijem jeszcze trochę.

I w ten właśnie sposób wylądowali w dokach, w okolicach Tower of London. Musieli się wcześniej przebrać w bardziej mugolskie stroje, żeby tak się nie rzucać w oczy, ostatecznie była to okolica, po której kręciło się całkiem sporo mugoli, nawet wieczorem. Victoria schowała sobie odznakę do kieszeni, tak jak różdżkę, miała też na ramię narzuconą torebkę i właśnie zamierzała nasmarować sobie ziołową maścią na rany i blizny wierzch lewej dłoni – ten sam, gdzie wcześniej wyryła piórem najpierw część raportu, a potem swoje imię i nazwisko. Nie zamierzała dopuścić, żeby do blizn po cięciu nożem w trakcie snu, które na tym wierzchu się srebrzyły, doszedł jeszcze jakiś absurdalny napis.

– To co, idziemy popytać do knajpy? Tu jest chyba jakaś tawerna, o ile mnie pamięć nie myli – bo dowiedzieli się tyle, że wiewióry łatwo znaleźć w dokach. Ale co, mieli patrzeć po kolorach włosów i głupawym wyrazie twarzy? Przy okazji wyciągnęła do Atreusa rękę z metalowym puzderkiem z maścią, sugerując, że też może sobie skorzystać.

]]> To był wyjątkowo dziwaczny dzień, bo czas mijał do pewnego momentu wręcz absurdalnie wolno, by nagle przyspieszyć gwałtownie. Po tym, jak Victoria posłała do Harper Moody wiadomość o nieszczęsnych piórach z loterii Lammas z informacją, że zajmą się tematem z Atreusem, zrobili szybie rozeznanie wśród aurorów i brygadzistów, którzy tego dnia patrolowali kiermasz. Łatwo było w ten sposób wyłuskać dane organizatorów przedsięwzięcia i dalej – osób, które zajmowały się samą loterią i obsługiwały stoisko z dwoma kołami fortuny.

To była równie żmudna robota, co ślęczenie nad tymi raportami, chodzenie po nitce do kłębka, ale jednocześnie było w tym coś znacznie więcej: właśnie dlatego ten czas przyspieszył i ani się obejrzeli, a minęły kolejne dwie godziny. Godziny, w trakcie których Victoria zaczęła odczuwać pewną irytację względem tego, że nikt na etapie organizacji nawet nie sprawdził tych typów od loterii, czy są legalni, skąd te ich fanty, cokolwiek. Wyglądało to tak, jakby nikogo to nie interesowało prócz samej inicjatywy, najwyraźniej wystarczająco światłej, bo wystarczyło powiedzieć, że losy będą tanie i już wszystko zostało przyklepane.

Z drugiej strony podczas loterii na Beltane zrobili w zasadzie to samo, nie? Dopuścili do niej goblina oszusta, który tak psuł krew Atreusowi, aż się gotował na samą myśl i gotów był wybuchnąć. „Zadziwiające” – myślała sobie Victoria, która odkryła, że do Bulstrode’a wystarczy powiedzieć całkowicie niezobowiązująco słowo „goblin”, a on już się odpalał, i było w tym coś tak zabawnego, że gdyby nie powaga sytuacji, a podźgałaby go tym kijem jeszcze trochę.

I w ten właśnie sposób wylądowali w dokach, w okolicach Tower of London. Musieli się wcześniej przebrać w bardziej mugolskie stroje, żeby tak się nie rzucać w oczy, ostatecznie była to okolica, po której kręciło się całkiem sporo mugoli, nawet wieczorem. Victoria schowała sobie odznakę do kieszeni, tak jak różdżkę, miała też na ramię narzuconą torebkę i właśnie zamierzała nasmarować sobie ziołową maścią na rany i blizny wierzch lewej dłoni – ten sam, gdzie wcześniej wyryła piórem najpierw część raportu, a potem swoje imię i nazwisko. Nie zamierzała dopuścić, żeby do blizn po cięciu nożem w trakcie snu, które na tym wierzchu się srebrzyły, doszedł jeszcze jakiś absurdalny napis.

– To co, idziemy popytać do knajpy? Tu jest chyba jakaś tawerna, o ile mnie pamięć nie myli – bo dowiedzieli się tyle, że wiewióry łatwo znaleźć w dokach. Ale co, mieli patrzeć po kolorach włosów i głupawym wyrazie twarzy? Przy okazji wyciągnęła do Atreusa rękę z metalowym puzderkiem z maścią, sugerując, że też może sobie skorzystać.

]]>