Gdy tego ranka wstała, cicho licząc na to, że przez noc być może siła klątwy zelżeje, bardzo się rozczarowała. Najwyraźniej faktycznie musiała odczekać pełną dobę i tego dnia, gdziekolwiek się w domu nie udała, miała ze sobą zegarek – i to nie tylko taki na nadgarstku, ale też stojący, porcelanowy, który stawiała przed sobą, by mogła się wpatrywać w jego tarczę. A czas jakby irytująco zwolnił, bo teraz każda sekunda wydawała się trwać dwa razy dłużej niż normalnie, a przecież już dawno wyrosła z tego czasu, w którym jeden miesiąc dłużył się tak, jakby to był cały rok. Skoro jednak miała dzisiaj dzień wolny (bo wczoraj, gdy przytrafiło jej się to, co przytrafiło, oprócz zwolnienia się z pracy, przezornie wzięła jeszcze kolejny, nie wiedząc, o której dokładnie ta klątwa puści – na szczęście dyspozytorka Everlight nie robiła z tego problemu, widząc, w jakim aurorka jest stanie), to zeszła do swojej pracowni alchemicznej, którą już sobie tutaj urządziła, chcąc trochę poeksperymentować… Pogodziła się już z tym, że ciągle odczuwa zimno, ale chciała trochę zmodyfikować eliksir rozgrzewający, tak, by inni nie musieli się wzdrygać w jej obecności oraz aby wydłużyć jego działanie, żeby nie musiała zażywać go co godzinę. Miała podwaliny do tego typu projektu, chcąc zrobić taki eliksir „kamuflażu” dla wampirów, ale dla niej… przynajmniej z założenia… powinno być to trochę prostsze, bo chodziło jedynie o imitację ludzkiego ciepła przez kilka godzin. Tak, chodziło o Chrisa, a o kogo by innego… Zainspirował ją już przynajmniej drugi raz, by się o siebie zatroszczyła.

Kombinowała więc w swojej pracowni, co jakiś czas zerkając na ten cholerny zegarek, ustawiony centralnie tak, by ciągle go widzieć i… chyba to nawet trochę pomogło, bo czas jakoś trochę szybciej minął, z poranka zrobił się późniejszy ranek – nadal nie samo południe, ale już… już prawie. A ona ciągle była tą cholerną nastolatką! Przynajmniej eliksir skończył się warzyć, zanotowała ostatnie rzeczy w swoim notatniku, by w razie czego móc do tej receptury wrócić, po czym przyjęła solidną porcję…

Nie czuła różnicy. Ale nie ona powinna ją czuć. Cóż, przynajmniej nie wyrosły jej na czole żadne czółki… A chwilę później zjawiła się skrzatka, mówiąc, że panicz Rosier pukał do drzwi…

Victoria wyszła więc na górę, zdziwiona, że przyszedł tak wcześnie, ale jednocześnie… czuła jakąś dziwną ulgę, bo blondyn najwyraźniej nadal chciał się z nią spotykać… No chyba że przyszedł jej właśnie dać kosza, bo nadal wyglądała jak gówniara…? Na Matkę, oby to nie było to…

Bo niestety Victoria nadal nie miała dobrych wieści: ciągle wyglądała jak nastolatka. Ale… doba jeszcze nie minęła.

– Dzień dobry, dobrze cię widzieć – przywitała się i uśmiechnęła lekko. – Nic się niestety przez noc nie zmieniło, ale nie zrobiłam się jeszcze młodsza, to też dobrze… – mruknęła, nieco tylko zakłopotana, a kiedy powiedział coś o gazecie na wycieraczce, to aż zmarszczyła brwi. – Gazeta? Jaka znowu gazeta. Dzisiejszego Proroka przyniosła mi sowa – stwierdziła, gładko przechodząc przez przedpokój, by zamaszyście otworzyć drzwi. No… gazeta rzeczywiście tam leżała.

Victoria nie umiała wytłumaczyć tej krótkiej serii wydarzeń, jaka właśnie miała miejsce. Bo w jednej chwili otwierała drzwi, Christopher był tuż za nią, w drugiej potknęła się, jednak nie dość dobrze panując nad tym ciałem, Rosier próbował ją chyba złapać, by nie wyrżnęła na twarz, zdążył pochwycić ją za dłoń, ona poleciała do przodu, dość niefortunnie drugą ręką dotknęła gazety i…

Chwilę później wylądowali… gdzieś. Wokół były drzewa, może niezbyt wysokie, ale nadal. I nigdzie nie było widać jej domu.

– Co do… – mruknęła, rozglądając się wokół.

Guinevere bardzo potrzebowała się dzisiaj wyrwać z domu. Atmosfera była tam nieco napięta i przygnębiająca przed jutrzejszym pogrzebem pradziadka, poza tym ciągle nie wiedzieli nawet, czy rodzinie Guinevere przybędą na uroczystość, czy nie. Istniała duża szansa, że pojawią się dzisiejszej nocy, o ile w ogóle udali się w podróż, gdy nie wiedzieli nawet kiedy ma się ten pogrzeb odbyć, a dziadkowie celowo ustawili go najpóźniej jak się da, ale jeszcze przed Samhain, by dać im szansę… Prawda była też taka, że obudzone trzecie oko wdawało się Ginny we znaki. W pewnym sensie przyjęła to już do wiadomości, ale do pogodzenia się z tym było jeszcze daleko. Chyba faktycznie potrzebowała na ten temat z kimś porozmawiać, z kimś, kto miał doświadczenie z trzecim okiem, kto być może sam doświadczał tego, co ona teraz, gdy była tak przebodźcowana i zaczęła jakoś częściej zerkać na zegarek, by upewnić się, że ciągle jest tutaj, a nie… gdzieś indziej.

Sabat Samhain był już za rogiem i Ginny zamierzała udać się do Little Hangleton na obchody. Miała już zresztą zakupione gwoździe, które, jak czuła jakoś wewnętrznie, niewytłumaczalnym przeczuciem, mogły się przydać w pozbyciu się dziwacznej, znikającej runy, jaką mieli w Ostoi dla zwierząt, a w przypływie tej potrzeby, by wyrwać się z domu, pomyślała, że może nazbiera drewna, które było potrzebne organizatorom sabatu…

I tak oto wybrała się  do Epping Forest, a teraz zboczyła nieco ze ścieżki, którą dotychczas szła, widząc jakieś obiecujące miejsce, w którym mogłaby nazbierać tego chrustu. Schyliła się, żeby podnieść jedną gałązkę i już miała zrobić kolejny krok, wtem chyba w ostatniej chwili dostrzegła, że pod liśćmi skryta jest dziura, do której o mało co wpadła, zupełnie na to nie gotowa. Przeszła więc obok i przez chwilę jeszcze rozglądała się za odpowiednimi kawałkami drewna, gdy usłyszała szelest liści, odwróciła  więc głowę.. Wtedy właśnie dostrzegła śliczną blondyneczkę, która chyba robiła to samo co ona… Nie miała co prawda pewności, nie wiedziała nawet, czy to czarownica, czy mugola, ale na pewno spacerowała właśnie po lesie i szła prosto na te skrytą pod liśćmi dziurę…

– Uważaj! – rzuciła do nieznajomej. – Tam jest dziura pod tymi liśćmi – mówiła płynnie, ale z wyraźnym, nieco egzotycznym akcentem, korespondującym zresztą z jej urodą i ciemniejszym odcieniem skóry. Ale poza tym wyglądała dość normalnie – ubrana była w płaszcz, na szyi miała przewiązaną wzorzystą chustę, a długie proste włosy rozpuszczone.

Konkurencja może i była dobra dla zdrowej kondycji przepływu dóbr i usług, ale nie dla czarnego rynku. Ojcu Maddoxa, Fenrisowi, zapewne śnił się po nocach obrazek jak z laurki kiedy miał monopol na cały nielegalny obrót eliksirami w Podziemnych Ścieżkach. Cała klientela o niezwykle elastycznym kręgosłupie moralnym wyłącznie dla niego, tak by mógł swobodnie i bez żadnych obiekcji mógł według własnego uznania dyktować nie tylko ceny, ale i całą podaż. Niestety stary Greyback nie był jedynym liczącym się graczem na tej scenie i musiał akceptować współistnienie innych "podmiotów gospodarczych" obok siebie. Taki swoisty Pax Achemical".

Na całe szczęście zasady te kompletnie nie dotyczyły małych graczy. Cały ten sezonowy plankton sezonowych cwaniaczków, którzy może nie byli zbyt bystrzy jako całokształt, ale na tyle zorientowani by samemu potrafić uwarzyć spory kocioł silnych eliksirów miłosnych. Takich okazjonalnych "alchemików" nie chronił żaden układ, więc nikt po nich nie zapłacze jeśli któregoś zabraknie prawda? Prawda.

No i kiedy tylko szef Sfory dowiedział się, że grupa takich sytuacyjnych dorobkiewiczów planuje pod Londynem rozbić obóz w środku Epping Forest i przez kilka dni na zmianę mieszać w kotłach i walić podłą berbeluchę do odcinki, czym prędzej posłał tam swojego syna, by ten przejął całe przedsięwzięcie. Maddoxowi niespecjalnie się to podobało, bo wiedział, że podążanie ich śladem i całe tropienie może potrwać nawet kilka dni. A przecież już dzisiaj miało dojść do całkowitego zaćmienia słońca, a Maddy bardzo chciał być tego świadkiem.

Ta wielka kula ognia, buchająca promieniowaniem na naszą malutką planetę. Piekielny pożar, który nie gasł od milionów lat i jeszcze tak prędko nie zgaśnie, na moment, krótką chwilę, przyćmiony innym, malutkim obiektem. Było w tym coś pociągającego, zobaczyć jak nawet te wściekle żarzące się kurwisko musiało chociaż raz na jakiś czas ustąpić wobec znacznie mniejszego od siebie. Widział w tym wiele alegorii do wszystkich swoich politologicznych teorii, a to sprawiało, że podkręcał się jeszcze bardziej.

Dlatego Mad będzie w cholerę MAD, jeśli z powodu jakiś śmierdzących ochlejmord przegapi najpiękniejszy widok tej dekady. Szedł ich tropem całą noc, pewnie byłoby łatwiej gdyby wcześniej mógł zasmakować choć kszty kropli krwi któregoś z nich, ale tak nie było, więc musiał posiłkować się tylko tym co sam znalazł.

I kiedy wpadł już na trop czyjejś obecności, czyli pozostałości po naprawdę niewielkim obozowisku na początku ucieszył się podekscytowany, że w końcu coś miał. Jednak coś mu tu nie grało, bo ślady sugerowały obecność tylko jednej osoby, w dodatku raczej niewielkich rozmiarów sądząc po śladzie buta. Mimo wszystko nie zamierzał tego zignorować, zaciekawiony też tym dlaczego ktoś, właściwie tuż przed świtem, zaserwował sobie śniadanie wyłącznie z mięsnych dodatków. I nie żeby był tutaj oceniający, on też nie pogardziłby kilkoma serdelkami, kanapką z szarpaną wołowiną, ale zastanawiał się co za boskie stworzenie było tak małe i tak kochało białko zwierzęce.

Odpowiedź przyszła szybko i choć nie powinna go wcale szokować, to był zdziwiony tak spontanicznym spotkaniem ze znajomą mu buźką. Na początku zachował dystans kiedy wpatrywał się co właściwie robi tu Fajka i czego szuka w tej okolicy. Po kilku minutach obserwacji zrozumiał i właściwie wszystko złożyło się w super jasną całość. Te drobne rzezimieszki koczowały tu od kilku dni i pichciły te swoje nielegalne substancje, a przy okazji magiczny płomień pod ich kociołkami nie na moment nie gasł. Idealne wręcz środowisko do życia dla Popiołków. Upici idioci pewnie nawet nie wiedzieli, że tuż obok ich namiotów jaja składają te magiczne, ogniolubne węże. Za to Faye zapewne wiedziała bardzo dobrze i to pewnie one były powodem, dlaczego niedługo przed pierwszymi promieniami poranku czaiła się w krzakach.

- Walisz gorzej, niż jama trolla... - zwrócił się w końcu do niej, szeptem. Zbliżył się i przyklęknął tuż za roślinną zasłoną obok niej. Delikatnie rozbawiony uniósł dłonie lekko do góry, w ironicznym geście poddania się, gdyby pani Travers zamierzała wycelować mu w pysk za takie podkradanie się od tyłu. Mówił oczywiście o mięsnej nutce zapachowej, którą za sobą zostawiała i pewnie gdyby nie to, że miał podobne smaki co ona nie zauważył by tego, aż tak. - No co, zgubiłaś się Małgosiu? - rzucił, dalej zwracając się do niej szeptem. Tym razem nieco bardziej pieszczotliwie, ale nieco uszczypliwie, wyszczerzył bielutkie kiełki w zadziornym uśmiechu.

Po dotarciu na miejscu, w którym znajdował się ten... obiekt, Sebastian postanowił go obejrzeć. Posąg wyglądał znacząco inaczej od wszystkich rzeźb, które widział do tej pory. Przede wszystkim była to najlepsza rzeźba, jaką kiedykolwiek widział. Las to zdecydowanie osobliwe dziwne miejsce na stawianie rzeźb, zwłaszcza tak doskonale oddających wszystkie detale kobiecego ciała. Jeszcze bardziej zastanawiające albo nawet niepokojące było to, że postać wydawała się przed czymś uciekać, nawet dostrzegał w jej oczach przerażenie. Bez odpowiedzi pozostawało pytanie, co właściwie tutaj się stało.

— Las to dość osobliwe miejsce na postawienie tutaj rzeźby, zwłaszcza tak doskonale odwzorowującej wszystkie detale. — Zwrócił się do towarzyszącego mu Liefa, podczas obchodzenia tego posągu. Spojrzał w następnej chwili na młodszego mężczyznę, jakby chcąc poznać jego opinię na ten temat. Młody mógł mieć coś ciekawego do powiedzenia. Głupi przecież nie był.

las w okolicach Londynu

Miał to być całkiem zwyczajny dzień. Jeden z wielu podobnych do siebie. Zachęcony wiosenną pogodą postanowił wyrwać się z warsztatu, w końcu i jemu należało się coś od życia. Miał ochotę złapać oddech i zaczerpnąć świeżego powietrza, na moment uciec z Londynu.

Postanowił się teleportować do lasu, który znajdował się niedaleko Londynu. Był tu częstym gościem, nikt naprawdę nie zdaje sobie sprawy ile skarbów można znaleźć w lesie. Ludzie wyrzucali tutaj naprawdę dziwne rzeczy. Nie wiedział dlaczego wybierali akurat las i zaśmiecali przy tym środowisko, ale korzystał z tej okoliczności.

Dzień był naprawdę całkiem przyjemny. Promienie słońca przebijały się przez gałęzie drzew, nie było to takie trudne, bo liście dopiero się zaczęły na nich pojawiać. Smauel szedł głębiej, sam właściwie nie wiedział czego szuka, jednak coś mu mówiło, żeby szedł dalej.

Sięgnął po mały, okrągły kamień, który znalazł się pod jego stopami. Był tak idealnie okrągły, że nie mógł się powstrzymać od sięgnięcia pod niego. Szedł dalej, podśpiewując sobie pod nosem i podrzucając ten kamyk w ręce. Zdecydowanie humor mu dopisywał.

Nagle coś przykuło jego uwagę. - W mordę Merlina, ależ skarb.- Ucieszył się ogromnie, gdy zobaczył posąg. W końcu nie zdarza się to zbyt często. Czyżby to był jego szczęśliwy dzień? Na pewno znajdzie się ktoś, kto zechce kupić taką rzeźbę. Była naprawdę realistycznie zrobiona, chyba nigdy w swoim życiu nie widział czegoś podobnego. Podszedł bliżej, aby przyjrzeć się jej z bliska.

Miał wrażenie, że ona się na niego patrzy. Jakby jej wzrok go przeszywał, poczuł się trochę nieswojo. Podrapał się po głowie i przeczesał palcami swoje jasne włosy. - Co to jest.- Powiedział do siebie, miał bowiem wrażenie, że jednak nie jest to zwykła rzeźba. Miał przy sobie scyzoryk. Postanowił wyciągnąć go z kieszeni, przejechał ostrzem po posągu, jakby chciał z niego zdrapać pierwszą warstwę. Pojawiła się krew, na szczęście wybrał kawałek dłoni, a nie zaczął grzebać scyzorykiem w mniej odpowiednim miejscu. - O chuj chodzi.- Nadal gadał do siebie, nie do końca wiedział właściwie o co w tym wszystkim chodzi.

Odsunął się na kilka kroków, wziął do ręki różdżkę, może magia miała z tym wszystkim coś wspólnego? Machnął nią i burknął pod nosem zaklęcie.

Wtedy usłyszał krzyk. Odskoczył na moment, jednak posąg znowu był w miejscu. - JA PIERDOOOOLE- Krzyknął głośno. Czy miał już omamy? Czy te pierwsze promienie słońca za bardzo mu przygrzały, o co w tym wszystkim chodziło. Wiedział jednak jedno, że tak łatwo nie odpuści. Cofnął się o kilka kroków i rozbiegł, kopnął w posąg, jednak nic się nie wydarzyło poza tym, że zcząła go boleć stopa. - Kurwa jego mać. Wtedy usłyszał jednak jakiś ruch, odwrócił się na pięcie i albo mu się wydawało, albo widział kobietę. - Nic nie robię, tylko tu stoję!- Krzyknął w eter, chociaż właściwie nie wiedział dlaczego się tłumaczy.