Minął miesiąc, odkąd tutaj był ostatnim razem. Była to kolacja Mabon. Nie myślał, że ponownie tutaj wróci. Nie planował tego, tak szybko. Sprawa jaką miał się zająć, wymagała jednak zebrania informacji w tym miejscu. W rodzinnych stronach.

Z pomocą świtoklika, Nicholas pojawił się przed braną rezydencji swojej rodziny. Na pewno jego obecność ich zaskoczy. Izolował się, aby nikogo nie mieszać do tego, w jakim kierunku podąża w swojej karierze i poza nią. Potrzebował dodatkowej wiedzy i przygotowania, w sprawie tego jednego archeologa. Musiał to rozegrać tak, aby było korzystne dla wszystkich zainteresowanych.

Poprawił kołnierz swojego czarnego płaszcza, czując na swojej twarzy mżący deszcz. Klimat okolicy jak na jesień, wyglądał ponuro. Pochmurne niebo a większość liści opadła z gałęzi drzew. Było dwa dni po pełni księżyca. Część członków rodziny, skażona likantropią, nie powinna być już pod jej wpływem. Wielokrotnie Nicholasa zastanawiało, jak to jest być wilkołakiem. A bardziej, jak wampirem. Czy zostanie jednym z nich, przedłużyłoby jego życie? Czy zabiło, z powodu choroby genetycznej?

Otworzył bramę i przekroczył jej próg, wchodząc na dziedziniec posiadłości. Brama za nim zamknęła się. Doszedł do drzwi wejściowych rezydencji, przed którymi stanął. Uniósł dłoń, aby pochwycić obręcz trzymaną przez kołatkę w postaci wilczego pyska. Zawahał się przez moment. Po co ma pukać, skoro może wejść? To wciąż też jego dom.

Przeniósł dłoń na mosiężną klamkę i nacisnął, wchodząc do środka. Wszelkie materiały zdobione czy użytkowe, były wykonywane z każdego materiału, który nie był srebrem. Wchodząc do środka, nie odzywał się. Nie zaalarmował swojego wejścia. Nie musiał. Zamykając drzwi za sobą, zmaterializował się przy nim skrzat domowy.

Wszedł do pomieszczenia, nie zastając nikogo. Przynajmniej tak myślał, że jest tutaj sam. Zamknął drzwi za sobą, rozglądając się po wnętrzu dawno nieodwiedzanego przez siebie pomieszczenia. Na środkowych stołach, stały mniejsze ekspozycje, wykopaliskowe jego rodziny, będące w trakcie analizy i badań. Pod ścianami znajdowały się obszerne regały z różnymi przedmiotami, które wykopali, zakupili lub otrzymali. W głębi Sali, pod jedną ze ścian, ustawione były regały z książkami. Półki nie wszystkie były zapełnione. Zawierały nie tylko podręczniki, księgi ale i zapiski oraz mapy różnych autorów. Zeszyty i pergaminy, większości należące do jego rodziny. Była też jedna część pomieszczenia, ta mniej bezpieczna i zabezpieczona. Szczególnie przed nim. Bo już jako dziecko, padał ofiarą przeklętych przedmiotów i musieli go ratować. W tym roku też nie oparł się pokusie. Gdyby nie interwencja matki, pewnie klątwa zabiłaby go.

Nicholas stanął po środku pomieszczenia, spojrzawszy pierw w kierunku jednej części biblioteki z księgami, po czym spojrzał w drugą stronę, na przeklęte przedmioty. Na pewno znalazłby tutaj coś, czym mógłby kupić uwagę Frasera. Przedmiot, czy wiedza? Czego mógłby pragnąć bardziej? Nie musiało być nawet coś przeklętego. Mogło być czyste od czarnej magii, ale cenne w galeonach.

Rozglądają się, upewnił, że nie ma tutaj żadnej obecności dziadka Fergusa. Nie potrzebował się tłumaczyć i nie chciał teraz tracić czasu na rodzinne wspomnienia czy inne dyskusje. Skierował swoje kroki w stronę regałów z zapiskami i księgami. Przeglądał kolejno napisy na grzbietach. Wyraźne i te mniej, których czas wytrwałości tuszu przemijał. Sporo badań jego rodzina miała przeprowadzone na wyspach Brytyjskich, sięgając aż po Skandynawię, badając wybrane miejsca w europie. Gdy biznes rodzinny się poszerzył a kontakty zwiększyły, mogli sobie pozwolić na wykopaliska poza Europę. Choćby tego lata, Egipt.

Od czego powinien zacząć? Od wiedzy na temat miejsc w Jugosławii, aby mieć temat zaczepny do rozmowy? Zagłębić wiedzę o innym miejscu, które mógłby sprzedać mężczyźnie jako cena za usługi? Coś, gdzie jeszcze nie był. Potrzebował zlecenia. Mógł potrzebować.

Gdy w końcu przyszła pora, aby rozejść się do swoich zaplanowanych spraw tego dnia, Nicholas z ojcem przemierzali korytarz pierwszego piętra posiadłości.

Pan Travers otworzył jedną z kopert i wyjął papiery spoglądając na ich treść, aby zachwalę złożyć i schować, odkładając na bok. Sięgnął po drugą kopertę i przejrzał jej zawartość. To powinno wystarczyć. Złożył papiery i schował do koperty.

Jednego nie mógł jednak odmówić. Przyspieszyła wszystko. Gdyby los pozostawił go w spokoju, być może takim człowiekiem stałby się dopiero za dziesięć lat. Miałby więcej czasu na udawanie przed światem i przed sobą, że jest jeszcze kimś innym. Ale służba Czarnemu Panu była jak rozcięcie skóry nad ropiejącą raną. Nie stworzyła tej choroby, ale pozwoliła jej wreszcie oddychać. Wszystko, co dotąd ukrywał pod dobrymi manierami, salonowym uśmiechem i francuskim akcentem, wypełzło na powierzchnię z zadziwiającą łatwością. Jakby od zawsze tylko czekało, aż ktoś przestanie je powstrzymywać.

Świat rozdarł się gwałtownym szarpnięciem, by po ułamku sekundy złożyć się na nowo w miejscu, które zdawało się należeć bardziej do koszmaru niż rzeczywistości. Zimno uderzyło ich natychmiast, ostre i przenikliwe, niosąc ze sobą ciężki zapach soli oraz mokrego kamienia. Wilgoć osiadła na skórze, zanim którekolwiek zdazyło zaczerpnąć pierwszego oddechu. Wzburzony ocean ryczał gdzieś pod nimi z taką siłą, jakby próbował wyrwać z fundamentów całe skalne urwisko. Spienione fale roztrzaskiwały się o czarne formacje wystające samotnie pośrodku morza, rozrzucając drobne krople słonej wody, które niczym zimna mżawka nieustannie smagały ich twarze. Było absurdalnie ciemno. Niebo i ocean zlały się w jedną, bezdenną czerń, w której ginęła granica między wodą a przepaścią. Jedynym źródłem światła pozostawał bladobiały blask końca różdżki Louvaina. Drżał na wietrze, odsłaniając jedynie najbliższy fragment skały. Poszarpany, śliski i tak wąski, że bardziej przypominała wystający z morza ząb niż miejsce, na którym mogliby stanąć dwoje ludzi. Drugą rękę zacisnął wokół jej talii niemal odruchowo, przyciągając Cynthię do siebie z siłą, która nie pozostawiała miejsca na sprzeciw. Ich ciała zetknęły się ciasno, a materiał przemoczonego płaszcza i sukni łopotał gwałtownie pod naporem wiatru. Skalny występ kończył się zaledwie kilka cali od ich stóp. Trudno byłoby znaleźć miejsce choćby na jeszcze jedną stopę, a każdy nieostrożny ruch groził utratą równowagi. Pod nimi nie było nic poza czernią i hukiem rozbijającego się oceanu.

Gwałtownie odwrócił ku niej głowę. W onyksowych oczach nie było już szyderstwa. Każde kolejne słowo Cynthii dolewało oliwy do ognia, który od dawna nie mieścił się już w jego wnętrzu. - Co ci daję? Wszystko, czego nie powinien nikomu dawać. Znasz mnie bardziej niż ktokolwiek żyjący. Wiesz, kim jestem i wiesz, co zrobiłem. Znasz wszystkie moje słabości. Zrobił pół kroku, nieświadomie jeszcze bardziej zmniejszając dzielącą ich odległość. Pod ich stopami kilka drobnych kamieni osunęło się w przepaść, a głuchy plusk zniknął natychmiast pod kolejnym rykiem fal. Mięśnie jego ramion spięły się odruchowo, a dłoń na jej talii zacisnęła się jeszcze mocniej. Nie potrafił stwierdzić, czy bardziej chciał utrzymać przy sobie ją, czy samego siebie. - Nawet nie masz pojęcia, ile mnie to kosztuje! Zdanie opuściło jego usta głośniej niż poprzednie. Niemal zachrypnięte. Jakby wypowiedzenie go wymagało od niego większego wysiłku niż wszystkie wcześniejsze złośliwości razem wzięte.

Palce wciąż miał zaciśnięte na jej talii zdecydowanie mocniej, niż powinien. Z czułości, z desperackiej potrzeby zatrzymania jej przy sobie na tej przeklętej skale ze wszystkich sił. Oddychał coraz szybciej.  Od złości. Z własnego strachu przed wielką wodą. Pozostało jedynie coś surowego, pierwotnego i do bólu egoistycznego. Potrzeba, której nie potrafił ani nazwać, ani okiełznać. - Nie rozumiesz… Urwał, nabierając gwałtownie powietrza. Pokręcił głową powoli, z niedowierzaniem, jakby to właśnie ona wypowiadała rzeczy niemożliwe do pojęcia. - Jesteś moja. Nie wypowiedział tych słów z czułością. Brzmiały raczej jak wyrok niż wyznanie. - I tylko do mnie należysz. Nie było w tym logiki ani sprawiedliwości. Sam doskonale wiedział, jak to brzmiało. Nie próbował nawet ubierać tej myśli w elegantsze słowa. - Możesz mnie nienawidzić. Możesz próbować odejść.  Ale jeśli cały ten świat któregoś dnia spłonie, jeśli zostanie z niego tylko popiół i ruiny… Pochylił się nieznacznie, nie odrywając od niej wzroku. - …i tak po ciebie przyjdę. Na moment zamilkł. Huk oceanu rozbił się o skały gdzieś pod nimi. - Nieważne, kto stanie mi na drodze. Nieważne, po której stronie będziesz wtedy stała. Nieważne, ile lat minie. Upomnę się o ciebie.

Od śmierci Roberta, Richard utrzymywał kontakt z Sophie na tyle często, aby wiedzieć jak sobie radzi i ewentualnie pomóc jej z remontem rodzinnego domu jego matki, który zgodnie z tradycją w ich rodzinie i Ethel, został przekazany w spadku Sophie. Również z woli Roberta. Sama posiadłość do ogromnych nie należała, ale była wystarczająca na zamieszkanie jednej dużej rodziny, bądź dwóch mniejszych. Wymagała remontu i uporządkowania kilku pomieszczeń, aby były zdatne do użytkowania. Richard z bratem często spędzali w tej posiadłości młodzieńcze wakacje. Ze śmiercią rodzicielki, budynek stał jedynie jako pusta własność, odwiedzana bardzo rzadko. Jedynie w chwilach oderwania się od monotonii Angielskiej społeczności. Bądź jako azyl kontrolny dla Lorien, którą tutaj pilnowali.

Z Sophie, Richard spotkał się już na początku września, aby unormować sprawy spadkowe, oraz wręczyć jej list od Roberta, w którym została jej wspomniana kwestia posiadania starszego brata. Tutaj Richard musiał jej dokładnie wyjaśnić sytuację związaną ze Stanleyem, aby zachowała to dla siebie i nikomu nie rozpowiadała o tej informacji. Dla dobra jej brata. Przedstawił jej także treść testamentu Roberta, w którym zaznaczono, że po zamążpójściu przepisana ma jej zostać kamienica rodzinna, z zastrzeżeniem, że Richard miał wciąż prawa w niej mieszkać. W tym punkcie Sophie go nieco zaskoczyła, oświadczając, że tej kamienicy nie chce. Nie przekonywał jej za bardzo. Ale dał czas do zastanowienia się. W międzyczasie, do następnych odwiedzin, przyjdzie z innymi papierami.

Otrzymanie zaproszeń na Mabon do Mulciber Manor, było zaskakujące dla tej części gałęzi rodzinnej Mulciber. Nieobecność Sophie wyjaśnił żałobą i brakiem nastroju na duże rodzinne spotkania. Mogły być temu również inne przyczyny. Nie próbował jej nawet do tego zachęcać, aby się pokazała. Podobnie swoich chłopców, mimo iż zaproszenia wysyłała Scarlett. Pojawił się w rodzinnej rezydencji jako on sam, delegacja swojej rodziny.

Dzisiejszego dnia, postanowił odwiedzić Sophie, aby ostatecznie porozmawiać o jej decyzjach. Miał przygotowane odpowiednie dokumenty, w których mogła podjąć decyzję o zrzekaniu się praw do kamienicy rodzinnej i przepisaniu jej w całości Richardowi. Z pomocą ich znajomego urzędnika, wszystkie potrzebne papiery zostały przygotowane, uwzględniając sprawy testamentu Roberta.

Odziany w czarny płaszcz, golf, spodnie i obuwie, Richard z pomocą świstoklika zjawił się na terenie posiadłości rodzinnej Avery, należącej do jego matki. A obecnie do bratanicy. Rzucił spojrzenie na ogród, pokryty stertą liści, ledwie uporządkowany, jakby komuś mało co chciało się w nim robić. Możliwe że pogoda nie zawsze sprzyjała, albo Sophie miała inne zadania dla Selar. Richard wyznaczył skrzatkę do pomocy Sophie w posiadłości. Od lat służyła w ich rodzinie, odkąd nabył ją ich ojciec. Do teraz, kiedy z decyzji Richarda, ma pozostać przy Sophie.

Podchodząc do drzwi, nie pukał. Otworzył je, jeżeli były otwarte. Wszedł do środka, w jednej dłoni trzymając aktówkę z dokumentami.

Czekając na Sophie, Richard swój płaszcz starannie ułożył na oparciu kanapy. Rozejrzał się, jakby sprawdzał stan pomieszczenia i ewentualnie poprawiał coś na półce, gdy stało krzywo.

Zaklęty Las Ollivanderów