Zamknięcie pani Turpin w kontenerze transportwym miało być zadaniem dość prostym. Przygotowane dla niej naczynie zostało kilkukrotnie sprawdzone przez trzyosobową komisję, a spisany w ramach tego spotkania protokół nie wykazał na tym etapie żadnych nieprawidłowości. Macmillana w ogóle to nie zdziwiło; była to w końcu sztuka wykonana na zlecenie Ministerstwa Magii, a tego typu naczynia rzadko kiedy zawodziły. Wyjątki dotyczyły raczej słabo wykonanych masówek lub egzemplarzy znalezionych w miejscach opuszczonych i zapomnianych niż wyposażenia sponsorowanego przez Departament Kontroli nad Magicznymi Stworzeniami.

Narzędzie nie było problemem. Podobnie jak nie był nim brak obycia egzorcysty z korzystaniem z tego typu urządzeń. Prawdziwą trudnością było przekazanie duchowi kobiety decyzji podjętej przez władzę. Z perspektywy czasu do Sebastiana dotarło, że może trzeba było podejść do tego trochę bardziej... bezceremonialnie. Bądź co bądź, Turpin udowodniła, że potrafi być nieco... chaotyczna... w swoich działaniach.

Tym razem nie było inaczej. Powiedzieć, że wpadła w histerię, to jakby nie powiedzieć nic. Duch rzucał się na wszystkie strony, próbował wtargnąć do sąsiednich kamienic, złorzeczył na ''puszczalskie latawice'' z okolicy, a nawet wychłodził chodnik na tyle, aby zmienił się w ślizgawkę, co zapewne miało sprawić, aby Sebastian i jego ekipa wylądowali w szpitalu z połamanymi nogami. Dla Macmillana skończyło się to jedynie siniakiem pod okiem, który nabył, gdy urzędniczka próbowała złapać równowagę na lodzie i uderzyła go łokciem w twarz. Na szczęście niedługo później, dzięki kilku mocnym zaklęciom rozpraszającym pracownikom Wydziału Duchów udało się zagonić Turpin w ślepy zaułek i zatrzasnąć ją w srebrnej szkatule.

— (…) I to by było na tyle. Szczerze mówiąc, zastanawiam się, czy nie powinienem schować jej w jakimś magazynie albo ministerialnych biurze rzeczy znalezionych — skończył swoją opowieść Sebastian, odwracając się bokiem do Brenny, jakby chciał celowo wyeksponować otrzymane obrażenia.

Westchnął cicho, rozglądając się na boki. Poza nim i panną Longbottom pośród grobów znajdowały się tylko dwie osoby: dwójka jego współpracowników - Alice i Damien - którzy kreślili na ziemi przy jednym z grobów skomplikowaną siatkę symboli, która miała stanowić podstawę ''więzienia'' madame Turpin. Ze względu na siniaki (bo okazało się, że to były dwa mniejsze, a nie jeden duży!) Macmillan zdecydował się zostawić tę część młodszym pracownikom. Dzięki temu miał okazję ze szczegółami opowiedzieć o całej przygodzie Brennie z którą spotkał się dopiero po przybyciu na cmentarz.

W gruncie rzeczy nie mieli na razie zbyt wiele do roboty, dopóki runy nie zostaną nakreślone. To był mały cmentarz czarodziejów za Glasgow w Szkocji. Ryzyko, że wpadną tutaj na jakichś niespodziewanych gości, było minimalne, bo musieliby trafić na wyjątkowo bystrego mugola, któremu udałoby się jakoś przedrzeć przez narzucone na to miejsce zaklęcia zwodzące i inne środki anty-mugolskie. A czarodzieje? Cóż, czarodzieje wiedzieli, że lepiej trzymać się na dystans, kiedy w jednym miejscu zjawia się cała grupa wysłanników Ministerstwa Magii.

— Myślałem, że wykaże się większą wdzięcznością, wiesz? — przyznał po chwili, stukając palcami o boczną część szkatuły. — Uwiązanie na cmentarzu może nie jest idealnym rozwiązaniem, ale przynajmniej nie została odesłana prosto do Limbo. — Ponownie westchnął przeciągle. — Mam nadzieję, że te kilka miesięcy sprawi, że przemyśli sobie to wszystko. Kto wie, może spokornieje na tyle, aby Ministerstwo zgodziło się na jakieś jej dalsze wycieczki.