Niebo na horyzoncie przybrało odcień rubinu przechodzącego z wolna w indygo, a pierwsze srebrzyste punkciki zajaśniały na firmamencie. Zniknęły stragany i tłumy; jedynie udeptana trawa, słupy z kwiatowymi girlandami i kilka porzuconych wianków stanowiły dowód na to, że dzisiejszego dnia cokolwiek się wydarzyło. Do ognisk rozpalonych zarówno po wewnętrznej jak i zewnętrznej stronie kręgu dorzucono polan, dzięki czemu płonęły jaśniej, a ich bursztynowe języki wnosiły się ku górze. Okolica z wolna tonęła w alabastrowym morzu mgły, lecz pośród skąpanych w ciepłym blasku kamieni zupełnie nie zwracaliście na to uwagi. Drobne sylwetki kapłanek przemykały pomiędzy ciosanymi blokami, dwie z nich monotonnie uderzały w rytualne bębny.
Dziesięcioro świadków i jedenaście kapłanek. Dwadzieścia jeden osób — liczba ta była dobrym omenem — zebrało się wokół największego, płaskiego kamienia, stanowiącego ołtarz. Nie ulegało wątpliwościom, że tej nocy zostanie przelana krew; śnieżnobiała owieczka nie znalazła się w ramionach kapłanki przypadkiem. Z mroku wyłoniła się sylwetka Isobell Macmillan odzianej w szkarłat i złoto — kolory przyświecające obchodom Lithy — i wystąpiła do przodu.
— Podejdźcie bliżej, moi drodzy — zwróciła się do obecnych, wodząc spojrzeniem po ich twarzach; nie wszystkich rozpoznawała jako wiernych kowenu Whitecroft, jednak nie zdawała się być tym szczególnie przejęta — Dzisiejszej nocy przywrócimy temu miejscu jego dawną świetność. Nim to jednak nastąpi, przyjmijcie proszę wieńce — skinęła głową w stronę trzech kapłanek, które podeszły do zebranych z naręczem wianków i poczęły wkładać je im na głowę — Wpleciono w nie rozmaryn, abyście poczuli zaklętą w tych kamieniach pradawną magię, werbenę dla ochrony przed złymi mocami, a także szałwię, by oczyścić duszę oraz umysł.
Wypowiadając te słowa sama pochyliła głowę, pozwalając by i na jej skroniach znalazł się wieniec.

Po dramatycznych wydarzeniach na Polanie Ognisk nie spodziewano się tłumów na Lithii; tymczasem frekwencja przekroczyła najśmielsze oczekiwania organizatorów sabatu. Być może w obliczu zagrożenia ze strony Czarnego Pana i jego zwolenników czarodziejska społeczność potrzebowała mocniej niż zwykle poczuć jedność ze swymi magicznymi braćmi i siostrami oraz zanieść do Matki swe modlitwy. Nikogo nie dziwiło, że wśród świętujących znalazło się mnóstwo kobiet, nierzadko w towarzystwie swych latorośli. Wszakże w tym dniu szczególne błogosławieństwo otrzymać mogły matki, czarownice spodziewające się dziecka lub dopiero planujące ciążę.

Ich wyjściowe szaty mieniły się złotem, karmazynem, brązami oraz miedzią; w podobnych odcieniach udekorowano Stonehenge - krąg ofiarny z czasów, gdy wierzono, że magia wymaga krwawych ofiar - i otaczający go plac. Na kamieniach oraz palach zawieszono kolorowe wstążki i kwieciste girlandy. W środku kręgu, stanowiącym strefę sacrum, rozpalono ogniska, wokół których przemykały roztańczone sylwetki kapłanek z kowenu Whitecroft. Śpiewano modlitwy, a przygrywał im flet i bodhrán. Zewnętrzna część kręgu stanowiła natomiast część profanum, z licznymi stoiskami, na których można było zakupić nie tylko jedzenie i alkohol, lecz także wyroby rzemieślnicze. Nie zabrakło również namiotów, w których cieniu czarodzieje odnaleźć mogli schronienie przed dopiekającym słońcem.

Słodki zapach kwiatów i nieco ostrzejsza woń ziół łączyła się z dymem z ognisk. Złocista tarcza sunąca po niebie całowała czule skórę biesiadników. Było nieco duszno, lecz cudownie sielsko.

Ojciec Ogień ukaże ci przyszłość

Płomienie wewnątrz Stonehenge nie były zwykłymi ogniskami, zaś tańce kapłanek nie były zwykłym występem ku uciesze gawiedzi. Ognie zostały zaklęte w taki sposób, by ukazać przyszłość każdemu, kto w nie spojrzy. Odważysz się wejść w pradawny krąg i spojrzeć w jedno z ognisk?

Aby ujrzeć w ogniu przyszłość, użyj komendy !płomienie. Wróżbę w ogniu widzi tylko postać, która wykonała rzut, a przypisany do niej efekt trwa jeden post.

Matka ziemia nada znaczenie

Nie zabrakło także Mirabelli Abbott, która wraz ze swym klubem przygotowała wianki rozdawane na wejściu każdemu chętnemu czarodziejowi. W każdym z wieńców dominował inny kwiat lub zioło; każdy z nich w unikalny sposób wpływał na samopoczucie noszącego go czarodzieja. Niestety, ze względu na ogromną ilość chętnych nie było czasu na zastanawianie się i wybieranie - każdy otrzymywał swój wieniec losowo!

Aby zdobyć wianek, użyj komendy !wianki. Przypisany do wianka efekt trwa dopóki postać nosi go na głowie (nie dotyczy rzutu na wróżbę z płomieni).

Wydarzenie nie ma sztywnego podziału na tury - możecie pisać dowolną ilość postów. Mistrz gry będzie doglądał tematu i odpisywał na bieżąco, jeżeli jakiś post jest skierowany bezpośrednio do niego, proszę go otagować na dole posta.

Mistrz gry będzie odpowiadać do 15 grudnia, natomiast temat zostanie otwarty do końca roku.